OPIS TRASY

Travers wierzchołków Dżimaraichoch (4778 m) — „4398” — Suatisichoch (4473 m) 5A kat. trudn. Wierzchołki Dżimaraichoch (4778 m), „4398” i Suatisichoch (4473 m) znajdują się w Bocznej Grani Kaukazu, na zachód od wierzchołka Kazbek. Ich masywy ograniczają Midałrabińskie Plato od wschodu i południowego wschodu. Dżimaraichoch jest najwyższym wierzchołkiem w górach Północnej Osetii. Lodowe masywy Dżimaraichoch i Suatisichoch łączy grań. Wierzchołki Dżimaraichoch, „4398” i Suatisichoch:

• zbudowane są z łupków, poprzecinanych dykami diabazu;
• posiadają znaczne zlodzenie. Zachodnie skalno-lodowe żebro Dżimaraia stromo opada do górnego cyrku lodowca Midałrabińskiego. Po raz pierwszy na Dżimaraichoch dokonano wejścia grań wschodnią grupą A. Dżaparidze w 1935 r. Travers wierzchołków Dżimaraichoch — Szau-Choch został sklasyfikowany jako 4A kat. trudn.

Szczyty Dżimraj-choch (4776 m), „4398” i Sautisi-choch (4473 m) znajdują się na zachód od szczytu Kazbek w bocznym odgałęzieniu jego śnieżnego masywu i ograniczają płaskowyż Midagra w kierunku wschodnim i południowo-wschodnim. Dżimraj-choch jest najwyższym szczytem w Górach Północnej Osetii. Jego skalno-lodowa północna ściana jest dobrze widoczna w pogodny dzień z miasta Ordżonikidze pomiędzy białymi czapami Kazbeka i Szau-chocha (4000 m). Szczyty Dżimraj-choch, „4398” i Sautisi-choch zbudowane są z łupków poprzecinanych żyłami diabazu i efuzyjami, i posiadają znaczne zlodowacenie. Zachodnie skalne żebro Dżimraja składa się ze skał efuzywnych. Po raz pierwszy na Dżimraj weszła grupa Z. Dżaparidze w 1935 r. od strony zachodniego skalnego żebra. W kolejnych latach:

• W 1950 r. na Dżimraju ponownie byli alpinisci towarzystwa „Medik” z Północnej Osetii.
• W 1955 r. grupa sekcji alpinizmu Północnej Osetii pod przewodnictwem Sużajewa dokonała przejścia granią pomiędzy wierzchołkami Dżimraj-choch – Szau-choch, co zostało ocenione jako przejście o kategorii trudności 5B.
• Na wierzchołek Sautisi jako pierwsi weszli w 1956 r. członkowie grupy S. W. Polakowa, wchodząc od strony przełęczy Tep granią. Na wierzchołku „4398”, który do tej pory pozostawał bezimienny, jak dotąd nikt nie był. Piękno wierzchołków Dżimraja, Sautisi i śnieżno-lodowej grani pomiędzy nimi z nawisa-mi i zlodowaceniami skłoniło alpinistów z towarzystwa „Łokomotiw” do dokonania opisanego poniżej przejścia.