№44

Opis alpinistycznej trasy na wierzchołek Biełyj pik i Akgjul przez zachodni grzbiet z uwzględnieniem technicznych szczegółów, zalecanego sprzętu i harmonogramu podróży.

МЯ скальными обнажениями (150 м). В самом начале сложен тур. Это вершина. Далее следует повернуть на запад и подойти к скалам, дающим начало западному гребню. По южному контрфорсу спуститься на 100 м вниз. Здесь на скальной площадке удобная ночевка. От подножья гребня до ночевки 8 ч хода. От ночевки пересечь южный склон западного гребня, держась правой стороны на гребне, спуститься к 1-му жандарму. Он обходится справа по снегу. Затем скалы западного гребня. Скалы прочные. Второй жандарм берется по ножевому гребешку. 3-й жандарм — Башня — берётся в лоб по линии скал и снега (или льда). Могут

Opis przejścia grani szczytów Issykten-Czochu — Biełyj pik — Akgul w Zailijskim Ałatau, trasa o kategorii trudności 4A.

Trawers wierzchołków Issykten-Czochu — Biały Szczyt — Akgiul, marut 4A kat. sł. Wierzchołki Issykten-Czochu, Biały Szczyt i Akgiul znajdują się w grani, odchodzącej na południowy-wschód od głównego grzbietu Zaiłijskiego Ałatau, noszącego nazwę Issyk-ten-Czochu, rozdzielającego lodowce Bogatyr i Korżenewskiego. Ten grzbiet ogranicza od południowo-wschodniej strony lodowiec Korżenewskiego. Z obozu alpinistycznego „Tałgar” przez przełęcz Surowy dochodzi się do kotła tego lodowca i na nim rozbija się pierwszy biwak pod wierzchołkiem G UWWO. Wierzchołek Issykten-Czochu jest położony pomiędzy wierzchołkiem Wsewobucż i wierzchołkiem Biały Szczyt. Przecinając lodowiec, od miejsca biwaku należy się poruszać w kierunku wierzchołka (ostrożnie: są szczeliny!). Wyjść na grzbiet bliżej wierzchołka Wsewobucż i

Opis trasy na szczyt Wsiewobucz: technicznie trudne podejście po lodowo-śnieżnych stokach i skalnym grzbiecie z podejściem w górę oraz ubezpieczeniem za pomocą lodowych haków.

ЗА К.Т., Протокол № 3 от 15 марта 1961 г. Kategoria сложности: 3А+1 Opis trasy na wierzchołek WSZECHOBUCZ Droga od obozu „Tałgar” prowadzi w górę przez dolinę, przez Zieloną Polanę i przełęcz Burowej. Od obozu do podnóża przełęczy Burowej — 7 godz. marszu. Na przełęcz wejście prowadzi po żlebie. Za przełęczą należy obejść wierzchołek TUWWO z prawej strony i zejść na południowo-wschodnią gałąź lodowca Korżeniewskiego. Trasa prowadzi po śniegu i pioszczy. W dolnej części moreny znajduje się plac, dogodny dla biwaku. Tutaj organizowane jest nocleg. Od miejsca noclegu przemierzyć lodowiec i po 30–50 min dociera się do podnóża wierzchołka WSZECHOBUCZ. Poruszać się po lodowcu należy w wiązce (po drodze — szczeliny). Wejście na wierzchołek rozpoczyna się po firnowym stoku, o nachyleniu do 35–40°, długości około 150 m. Następnie stromość stoku zwiększa się do 60–70° i idzie na długości do 70 m. Po tym odcinku stok stopniowo łagodnieje do 35–40°. Następnie należy wyjść do skalnej wysepki (patrz schemat), po stromym lodowym stoku, nachylenie osiąga 60°. Ruch odbywa się z poprzemiennym ubezpieczeniem na przednich zębach raków. Do pierwszego skalnego wysepkи, gdzie ułożony jest kontrolny kopiec „pierwszy”, wbito 4 lodowe haki. Dalsza droga prowadzi po firnowo-lodowym stoku, długości około 100 m, nachyleniu do 30–40°, z ubezpieczeniem przez lodowe haki i skalne występy. Wdrapując się po stoku, przejść na prawą stronę grzebienia, przed wyraźnie zaznaczającym się żandarmem. Następnie wspinać się po lodowym stoku, o nachyleniu do 40°, wzdłuż skalnego grzebienia, pozostawiając go po lewej stronie. Ubezpieczenie przez lodowe haki.