Krótki przegląd rejonu w. Kuro

Szczyt Kuro położony jest w grzbiecie, oddzielającym dolinę Chde od doliny Darialskiej. Zachodnie zbocza szczytu schodzą do wsi Kazbegi. Od tej strony na szczyt prowadzą dwie trasy o 2B kat. sł. Grzbiet wschodni tworzy wraz z w. Szino obszerny kocioł wypełniony utworami morenowymi. Kocioł jest oddzielony od doliny Darialskiej południowym grzbietem w. Kuro, łączącym się z północno-zachodnim grzbietem w. Szino i mającym w miejscu połączenia obniżenie do 3500 m n.p.m. Wzdłuż tego grzbietu, z wyjściem na niego przez kocioł pomiędzy Kuro i Szino w miejscu obniżenia, prowadzi trasa o 1B kat. sł. Wzdłuż południowych zboczy grzbietu wschodniego, w poszukiwaniu trasy wzdłuż grzbietu południowego, różne grupy pokonały kilka tras 2 i 3 kategorii trudności. W miejscu silnie wyrażonego podniesienia (często uważanego za w. Kuro) od grzbietu wschodniego na wschód-północny wschód odchodzi wyraźnie zaznaczony grzbiet z stromymi zboczami, skalnymi i lodowymi, które wraz ze zboczami samego szczytu tworzą północną fasadę masywu. Od północy w. Kuro ma również pochyły, usypiskowy kocioł, wychodzący na dużą terasę w dolinie Chde. Od strony północnej kocioł jest ograniczony zboczami bezimiennego szczytu o wysokości około 3900 m n.p.m., od zachodu zaś - grzbietem oddzielającym dolinę Chde od Darialskiej. Ku południowi kocioł przylega do wschodniego grzbietu w. Kuro. Z tego północnego kotła wejście na w. Kuro nie zostało dotychczas dokonane.

Skład grupy

Wyjście zostało dokonane 9 maja 1971 r. przez grupę alpinistów Tbiliskiego Uniwersytetu Państwowego w następującym składzie:

1. Sardżweladze N.I. — 2 sp. rozrjad
2. Tarchniszwili D.I. — 2 sp. rozrjad

1. Klasa wspinaczki — technicznie trudna.
2. Rejon 2.9 (od przełęczy Kreстовый do w.Pan); masyw górski Czauchi.
3. Travers wierzchołków Leonidze (3773 m) — Dżaparidze (3733 m) z podnoszeniem się po Południowo-Zachodniej krawędzi w.Leonidze.
4. Proponowana kategoria trudności — 4A.
5. Charakterystyki trasy: różnica wysokości — 350 m; średnie nachylenie krawędzi podczas podnoszenia się — 60°; długość odcinków 5 kat. tr. wynosi łącznie — 60 m.
6. Podczas podnoszenia się po krawędzi używano tylko skalnych haków. Łącznie wbito 34 haki. Z nich 3 haki użyto do stworzenia sztucznych punktów oparcia (drabinki).
7. Na przebycie trasy z bazy u trzech skał do powrotu do bazy pod dobrą pogodą zużyto 13,5 godzin chodu. Z tego:

• na podejście pod trasę — 2,5 godz;
• na podniesienie się po D-3 krawędzi w.Leonidze — 6 godz;

1. Klasa wspinaczki — skalna
2. Rejon wspinaczki — Kaukaz Wschodni, dol. Khde (Kiistinki)
3. Szczyt — Shino, wysokość 3948 m, trasa — Shino przez centrum Północnej ściany
4. Proponowana kategoria trudności — 4B
5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości ściany — 900 m; średnie nachylenie 55°; długość odcinków w metrach:

• 2A — 400 (grzbiet przedwierzchołkowy)
• 2B — 140
• 3A — 165
• 3B — 260
• 4A — 195