Po pra­wej stro­nie ­po­łu­dnio­wo-wschod­niej ścia­ny, 5A (wa­riant 4B)

Trasa wiedzie lewą stroną sze­ro­kie­go we­wnętrz­nego ką­ta, prze­cinają­cego wer­ty­kal­nie całą ścianę. Wewnętrzny kąt wy­cho­dzi do ob­ni­że­nia grani po­mię­dzy szczy­ta­mi Fo­ros­ski Kant i Mszat­ka-Ka­ja i jest umow­ną gra­nicą po­mię­dzy ni­mi. Ostat­ni od­ci­nek tras­y bie­gnie po pio­no­wej ścia­nie z dwoma nie­wiel­ki­mi pół­ka­mi i jest naj­bar­dziej trud­ny. Mo­żna go za­stą­pić wej­ściem po nie­trud­nej gór­nej czę­ści sze­ro­kie­go ką­ta we­wnętrz­nego. W tym wy­pad­ku trud­ność tras­y obni­ża się o pół ka­te­go­rii (wa­riant). Od dro­gi, u ba­z al­pi­ni­stycz­nych, w górę 200 m wzdłuż ścież­ki, a na­stęp­nie 50 m po pro­stych ska­łach do gro­ty, miesz­czą­cej się u pod­stawy we­wnętrz­nego ką­ta (R0: 250 m, 20–40, b/k). Na od­cin­ku R1–R2 — od gro­ty w górę naj­pierw pra­wą stro­ną we­wnętrz­nego ką­ta, a na­stęp­nie gład­ki­mi pły­ta­mi na dłu­gą po­zio­mą pó­ł­kę. Da­lej (od­ci­nek R2–R3) tra­wers po pół­ce 20 m w le­wo (R1–R2: 40 m, 70°, III+; 20 m, 70°, II). Na od­cin­ku R3–R5 — w górę po stro­mej, gład­kiej ścia­nie z ma­łą ilo­ścią szcze­lin (R3–R5: 30 m, 75°, V+; 50 m, 75°, V). Na od­cin­ku R5–R6 — w górę i w pra­wo po ska­łach śred­niej trud­no­ści (R5–R6: 40 m, 70°, III). Na od­cin­ku R6­–R7 — w górę i w le­wo 20 m po pro­stych ska­łach u pod­stawy du­że­go wer­ty­kal­nego ką­ta we­wnętrz­nego (R6­–R7: 20 m, 60°, I).

Forosski Kant — 2B «Bolshoi Fontan»

Masyw: Chelebi (657 m); Stopień trudności: 5A, VI, A2 Autor: A. Ławrynenko, A. Kuźmenko Rok powstania trasy: 2007 Liczba etapów: 6 Długość: 255 m Czas przejścia: 6–7 godz. Trasa przebiega w prawej części ściany Forosskiego Kanta. Początek znajduje się kilka metrów na prawo od początku «Romby». Podejście pokrywa się z podejściem pod «Romby», tylko na końcu nie należy schodzić w lewo, lecz poruszać się do góry, w stronę dużego jałowca rosnącego u podnóża ściany. Początek trasy jest około 10 metrów na lewo. Ogólny kierunek ruchu — w lewy brzeg grupy drzew w dolnej części ściany. R0–R1 45 m. Po płycie naj­pierw wspinaczka wolna, dalej na aida­kach, jest śruba, wyjść do szcze­liny, po szcze­linie w górę, do mul­dy z drze­wami, na le­wym górnym drze­wie sta­cja. (5 m V; 10 m A2; 15 m V; 15 m IV) R1–R2 45 m. Od drzewa w lewo do góry 5 m, następ­nie po szcze­linach w górę, nie­znacz­nie w lewo, ukształ­to­wanie tere­nu bar­dzo dob­re, można wleźć około 10 metrów, aż do nawisania. Pod nawisanie­m śruba. Od śru­by w górę po płycie na scy­lhukach (jeden wyraźny, za nim 2 otwo­rowe) do drzewa. Od drzewa w pra­wo w górę po krawęd­zi wyjść na półkę. Wspinaczka na początku na­prężona, po około 10 metrach staje się łatwiejsza. Stacja na drzewie. (15 m V; 5 m A2; 10 m V; 10 m III) R2­–R3 40 m. Z półki po wewnętrznym narożniku do góry, na początku wspinaczką wolną, w górnej części na aida­kach.

Po południowo-wschodniej ścianie na prawo od „rombu” (prawy romb), 5B (wariant P. Denisenko, 1978 r.) *

Jest to jedna z prestiżowych tras Forosskiego Kantu. Poniżej przedstawiono nową wersję opisu trasy, przygotowaną przez A. Ławrinienkę. Trasa prowadzi przez prawą część południowo-wschodniej ściany. Od drogi przy stanowiskach alpinistycznych pod Forosskim Kantem iść w górę i w lewo Najpierw ścieżką, a następnie po rumowisku (R0: 150 m, 20–30, b/k). Na odcinku R1–R2 — w górę po płytach do pochyłej półki z dużym pniem (R1–R2: 30 m, 65°, IV). Na odcinku R2­–­R3 — najpierw w prawo i w górę wewnętrznym kątem do niewielkiego

Po południowo-wschodniej ścianie le­we­go „rombu” (lewy romb), 5B (wariant A. Wo­łko­dawa, 1973 r.)

Trasa pro­wa­dzi po pra­wej czę­ści po­łud­niowo-wschodniej ściany. Od drogi u pod­nó­ża obiektu al­pi­ni­stycz­ne­go na­dal w górę i w lewo, naj­pierw po ścież­ce, a na­stęp­nie po usypisku kamiennym (R0: 150 m, 20–30°, b/k). Na od­cin­ku R1–R2 — w górę po nie­stromych płytach na półkę z dużym roz­dwo­jo­nym pniem (R1–R2: 35 m, 70°, — IV). Na odcinku R2­–­R3 — w lewo po półce do podstawy wewnętrznego kąta (pod kątem — otwór na ko­ty­wy) i dalej po kącie z rosnącym pośrodku drzewem. Mimo że od­cinek jest krót­ki, u góry kąta jest punkt umocowania liny (jest otwór na ko­ty­wy), po­nie­waż da­lszy kie­ru­nek ruchu się zmienia i bę­dzie ciężko rozciągnąć linę. (R2­–­R3: 20 m,

Po centrum południowo-wschodniej ściany przez gzyms Siódemka (Siódemka), 5a (wariant P. Denisenko, 1976 r.), wariant W. Szuszlajpina „Siódemka z lewej”, 5Б *)

Trasa wiedzie przez centrum południowo-wschodniej ściany przez gzyms, który kształtem przypomina siódemkę. Punktem orientacyjnym początku może być duży krzew jałowca rosnący w dolnej części ściany. Od drogi u alpinistycznych biwaków pod Foroską Kantem poruszać się w górę i w lewo, najpierw ścieżką, a potem po piargu (R0: 150 m, 20–30°, b/k). Na odcinku R1–R2 — w górę 30 m do poziomki (R1–R2: 30 m, 80°, IV). Na odcinku R2­–R3 — najpierw trawers 10 m w lewo do szczeliny, a potem w górę po niewyraźnie zaznaczonym wewnętrznym kącie. Po pokonaniu krótkiej, przewieszonej ścianki poruszać się w kierunku krzewu jałowca (R2­–R3: 40 m, 80°, V). Na odcinku R3­–R4 — najpierw w lewo i w górę 25 m po odłamku skalnym w kierunku suchego drzewa na półce. Nad półką znajduje się przewieszona ścianka. Pokonuje się ją najpierw z lewej strony przez szczelinę, a następnie przez wewnętrzny kąt (R3­–R4: 40 m, 80°, V+). Na odcinku R4–R5 — najpierw w górę i w prawo przez wewnętrzny kąt w kierunku zielonego krzewu, znajdującego się na lewo od dolnej części gzymsu Siódemka. Dalej poruszać się w górny róg gzymsu (R4–R5: 40 m, 80°, V). Na odcinku R5–R6 — najpierw pokonać gzyms prosto w górę. Następnie trawers w prawo 8 m po półce do pionowego, wewnętrznego kąta. W górę przez kąt do poziomej półki, a następnie trawers 10 m w lewo (R5–R6: 40 m, 80°, V). Na odcinku R6–R7 — w górę po gładkich, pochyłych płytach do półki (R6–R7: 40 m, 75°, IV).

MISTRZOSTWA OKRĘGU POŁUDNIOWEGO W ALPINIZMIE 2020

SPRAWOZDANIE Z WEJŚCIA NA SZCZYT FOROSKIJ KANT przez wewnętrzny kąt południowo-wschodniej ściany „Рыжий угол” (A. Stawnicer, 1971 r.), 5A kat. trudn., skalny.

Drużyna Federacji Alpinizmu Kraju Krasnodarskiego. Kierownik drużyny - Sokolow Aleksandr Aleksandrowicz. Trener drużyny - Prilepa Jewgienij Władimirowicz. m. Soczi

Paszport wejścia

1. Krym
2. Szczyt Foroski Kаnt, 660 m.
3. Trasa: przez wewnętrzny kąt południowo-wschodniej ściany (A. Stawnicer, 1971 r.)

Po ry­żemu wew­nętrz­nym ką­cie po­łu­dniowo-wschod­niej ścia­ny (ry­ży kąt), 5a *)

W gór­nej czę­ści tras­sa pro­wadzi przez poro­śnię­ty mchem wew­nętrz­ny kąt, któ­ry u pier­w­szych al­pi­ni­stów zyskał na­zwę „Ry­ży kąt”, znaj­du­ją­cy się pra­wiej za­chod­niej ostro­g­i. Z te­go wła­śnie po­wodu otrzy­mała od­po­wied­nią na­zwę. Od dro­gi u pod­no­ża Foro­skiego Kan­ta iść w górę i w le­wo naj­pierw po ścież­ce, a po­tem po usy­pisku w kie­run­ku prze­łomu pod Ry­żym ką­tem (R0: 150 m, 20–30, b/k). Na od­cin­ku R1­–R2 — w górę przez prze­łom, roz­po­czy­na­ją­cy się 3 m w le­wo od ta­bli­cy pa­mią­tkowej. Na­tyk­a­my się na haki wbi­te w ska­łę, w tym sta­re. Li­nia tras­sy jest bar­dzo lo­gicz­na. Sta­no­wisko na nie­wiel­kim po­zio­mie. (R1­–R2: 45 m, 80°, V+).

Autor: Александра Лавриненко, Одесsa

Zmiany na Foroskim Kancie

Na trasie Pierja 5A (lewy wariant):

1-szy od­cinek — było 8 sta­rých szlamburów, u połowy oderwane uszy. Zatkane 3 nowe bolty, we właściwych miejscach. Wykonano sta­ncję na 2 × boltach, półka obok drze­wa. 2-gi od­cinek — wywiercono sta­ncję na półce obok drze­wa. 3-ci od­cinek — zasta­piono szlambur na sta­ncji, dodano jeszcze jeden. 4-ty od­cinek — zasta­piono szlambu­ry, zamiast 4-ch zatkane 3. Wywiercono sta­ncję obok niewielkiej sosny (wcześniej była na sośnie). Dalej trasa wychodzi na kant, sta­nce są.

Po le­wej stro­nie ścia­ny po­łu­dni­owo-wschod­niej i za­chod­nim kon­tro­for­sie (Pió­ra), 5a *)

Trasa roz­po­czy­na się w od­le­gło­ści 60 m na pra­wo od za­chod­nie­go kon­tro­for­su i prze­bie­ga:

• w dol­nej czę­ści — przez stro­mą i gład­ką ścia­nę;
• w gór­nej czę­ści — po za­chod­nim kon­tro­for­sie (Kancie), prze­cho­dząc na nie­go przez łań­cuch kil­ku od­ła­mień, na­zwanych ze względu na ze­wnętrz­ne po­do­bień­stwo Pió­ra­mi. (R0: 200 m, 20–30, b/k). Na od­cin­ku R1–R3 — w górę przez wą­ską pio­no­wą szcze­linę. Wspinaczka trud­na (R1–R3: 70 m, 80°, V+ ). Na odcinku R3­–­R4 — w le­wo i w górę naj­pierw po ścia­nie, a na­stęp­nie 10 m po komi­nie, utwo­rzo­nym przez dol­ne od­ła­mie­nie Pió­ra aż do pół­ki z drze­wem (R3­–­R4: 30 m, 75°,

Po za­chod­nim kon­trfor­sie (Kan­cie) spra­wa, 5a (wa­riant 5B) *

Marsz­rut pro­cho­dzi po za­chod­nim kon­trfor­sie (Kan­cie). Jego po­czą­tek po pra­wej stro­nie pod­stawy kon­trfor­sa, w 20 m pra­wej gro­ty (R0: 150 m, 20–300, b/k). Na od­cinku R1–R3 zło­żone wcho­dze­nie po 70-met­ro­wej du­żej szcze­linie:

• R1–R3: 70 m, 85°, V+ Na od­cinku R3–R4 — w gó­rę i w le­wo po ska­łach śred­niej zło­żo­ności ku od­łamu La­pa (R3–R4: 40 m, 70–600, III). Na od­cinku R4–R5 — w gó­rę na La­pę z le­wej stro­ny. Zna­cząc po szcze­linie mię­dzy La­pą a ścia­ną. W gór­nej czę­ści szcze­lina prze­cho­dzi w ko­min (R4–R5: 40 m, 85°, V+). Na odcinku R5­–R6 ­ — od La­py naj­pierw w gó­rę 5 m po stro­mej ściance, a da­lej dwa