Azja Środkowa

Essentially a first ascent. Rather than following the ridge through bergschrunds, we kept significantly to the right, almost hugging the rocks. The crux was an 8-meter ice wall at about 80°.

Ice section length: 680 m Ice slope angle: 55–60 degrees 80 m traverse across a snow slope, then a couloir with broken terrain 120 m long, angle 40–50 degrees. The climbing is not difficult, but delicate, as the terrain is heavily broken and protection is unreliable. In winter the couloir is filled with snow - deep trail breaking uphill. Then turn left onto rock. Grade III rock 90 m, angle 50–60 degrees. Protection on passive gear, belay stations on ledges. The climbing is not difficult, but delicate, as the terrain is broken. Move from the couloir right to left in the direction of the summit. Descent via rappel bolts to the upper snowfield of the Korona Glacier, below the bergschrund, and then on foot to the Korona hut.

Start drogi z górnej poduchy lodowca Uchitel północną ścianą Pik Semyonova-Tyan-Shanskogo, na prawo od lodospadu. Na podejściu do bergschrundu występują dość duże szczeliny lodowe. Od szczeliny brzeżnej pierwsze 4,5 wyciągu to łatwy lód o nachyleniu 55 stopni, aż do wyjścia na dużą półkę lodową. Z półki kolejne 5 wyciągów takiego samego lodu do małej półki przed częścią skalną. Finałowa część drogi – początek skalnym żlebem (20 m), a następnie wyjście w lewo na skalną grań. W żlebie i na grani teren jest mocno skruszały, nachylenie 40–50 stopni, skały III kategorii (5b fr), asekuracja z rzeźby. Długość odcinka 80 m. Zejście z drogi, w zależności od warunków, albo drogą 3A Erapunova, albo drogą podejścia.

Jesienią 2025 roku na północnej ścianie szczytu Korona namarzły dwie lodowe rzeczki. Przejście nową drogą prawą rzeczką (ocenianą jako 5A w rosyjskiej klasyfikacji) na początku 2026 roku dokonała drużyna Aleksandra Parfionowa. Przejście nową drogą lewą rzeczką w duecie z Aleksiejem Potockim w drugiej połowie marca 2026 roku przeszedł Konstantin Markiewicz. Dalej ze słów Aleksieja: W zeszłym roku był bardzo gorący lipiec. I w wyniku tego na północnej ścianie szczytu Korona utworzyły się dwie nowe drogi. Przewagą tych dróg jest to, że w tym lub następnym roku może nie być takich warunków i te drogi mogą nie istnieć. Ale dopóki one są - trzeba iść w górę 😁 I my poszliśmy. Jedną drogę przeszli Parfionow z partnerem w lutym, a drugą - my z Kostią Markiewiczem w zeszłym tygodniu. Prawdziwa 5B i to najstromszy lód w okolicy. Sam sopel 170 m 87 stopni ażurowego kaskadowego lodu. A przed tym jeszcze 30 metrów ИТО А3. Dolna część 450 m łagodnego lodu 55-70 stopni. Praca na маршруcie

Pogoda w Parku Narodowym Ala-Arcza według miesięcy: temperatura, stabilność, opady oraz zalecenia dotyczące bezpieczeństwa dla alpinistów.

Często pytają o pogodę w Ała-Arcze, kiedy jest najlepszy sezon, kiedy bezpiecznie jest lazić po lodzie. Postanowiłem to ująć w mikro-artykul Styczeń Stabilna pogoda, dużo słonecznych dni, często bezwietrznie. Temperatura w schronisku Raceka -10..-20°C z rzadkimi wyjatkami poza tym zakresem. Jednak słońca jest tylko 2 godziny dziennie, nie ma się za bardzo czego ogrzać. Luty Prawie jak styczeń, ale pod koniec miesiąca stabilność się kończy – zbliża się marzec. Marzec Bardzo niestabilna pogoda. Mogą być sztormowe wiatry przez 2 dni z rzędu, 2 tygodnie może wisieć mgła. Silne opady śniegu są rzadkie, ale możliwe. W dobrą pogodę nawet na początku marca czasami można chodzić w koszulce, kiedy świeci słońce. Dniem -10..+5°C. Kwiecień Te same marcowskie wiatry, ale robi się cieplej. Maj

Możliwość solowych wspinaczek na niezdobyte szczyty Nepalu, zasady uzyskiwania pozwoleń oraz nowe szczyty udostępnione dla alpinizmu w 2024 roku.

Pytanie od czytelnika (czytelników ExplorersWeb – przypis redakcji) planującego podróż do Górnego Mustangu, zwróciło naszą uwagę na przeszkody, na jakie napotykają niezależni alpiniści planując swoje himalajskie projekty, zwłaszcza solowe wspinaczki lub próby zdobycia niezdobytych szczytów w zamkniętych regionach. Skontaktowaliśmy się z nepalskim operatorem turystycznym w celu uzyskania wyjaśnień dotyczących uzyskiwania takich zezwoleń. Pytania i odpowiedzi \ Matt Powell ze Stanów Zjednoczonych zapytał: Mam nadzieję, że będziecie w stanie mi wyjaśnić zasady Nepalu dotyczące samotnych wspinaczy, szczególnie w zamkniętych regionach, takich jak Górny Mustang i dolina Nar-Phu. Czy możliwe jest uzyskanie zezwolenia na wspinaczkę na szczyt w zamkniętym regionie, jeśli skorzystam z usług nepalskiego przewodnika? I jeśli tak, to jak to zrobić? Dawa Steven Sherpa wyjaśnił, że jest to możliwe. Dodał jednak, że wspinacz musi uzyskać zezwolenie za pośrednictwem zarejestrowanej i certyfikowanej agencji turystycznej w Nepalu. Jednak głównym problemem jest to, jakie zezwolenia są potrzebne wspinaczowi i jakie są wymagania dla każdego z nich. Okazuje się, że zależy to od wysokości szczytu i obejmuje różne zezwolenia i procedury. Szczyty dla ekspedycji Szczyty powyżej 6 500 m są uważane za szczyty dla ekspedycji i wymagają zezwolenia oraz obecności w ekspedycji sirdara/przewodnika i oficera łącznikowego, co zwiększa koszty. Zezwolenia na te szczyty są wydawane przez Departament Turystyki, wchodzący w skład Ministerstwa Kultury, Turystyki i Lotnictwa Cywilnego Nepalu.

Sasza Moroz opisuje trasę do Mera Pik i wejście na szczyt, a także dzieli się dalszymi planami wspinaczki na zachodniej ścianie.

W pięknym filmie Sasza Moroz opisuje swoje wrażenia o Nepalu, a także szczegółowo opowiada o trasie do Mera Pik przez przełęcz , oraz o zdobyciu szczytu. Dalsze plany – wejście na trasą American Direct po zachodniej ścianie. Źródło: Moroz Mountains, Alexandr Moroz - Mountain Guide | Moroz Mountains

Nepal wprowadza nowe zasady wspinaczki na Mount Everest: alpiniści muszą najpierw zdobyć 7 000-metrowy szczyt w Nepalu, aby zapobiec wspinaczkom niedoświadczonych himalaistów.

Nowe zasady wspinaczki na Mount Everest: konieczność wcześniejszego zdobycia 7 000-metrowej góry w Nepalu. Zgromadzenie Narodowe Nepalu przyjęło nowy projekt ustawy o turystyce, który wymaga od alpinistów wcześniejszego zdobycia 7 000-metrowej góry w Nepalu, zanim podejmą próbę zdobycia Mount Everestu. To nowe rozwiązanie ma na celu zapobieganie wspinaczkom niedoświadczonych lub nieprzygotowanych alpinistów na górę i rozwój biznesu ekspedycyjnego w kraju. Co roku w Nepalu proponowane są nowe przepisy dotyczące trekkingu i alpinizmu, i teraz są one na granicy przekształcenia w prawo krajowe. Wymóg posiadania doświadczenia we wspinaczce na 7 000-metrową górę w Nepalu dla wszystkich, którzy zamierzają zdobyć Mount Everest, jest najbardziej znaczącym novum. Według urzędników przepis ten ma na celu powstrzymanie rosnącej liczby niedoświadczonych alpinistów, próbujących zdobyć najwyższą górę świata, co często prowadzi do zatorów, wypadków i obciążenia służb ratunkowych. W Nepalu znajduje się 86 gór o wysokości od 7 000 do 7 999 metrów, a opłata za wspinaczkę na nie dla obcokrajowców wiosną waha się od 500 do 800 dolarów. Niektóre z przepisów zawartych w projekcie ustawy pojawiły się również w innych niedawnych rozporządzeniach, takie jak wymóg przedstawienia niedawnego zaświadczenia lekarskiego w celu uzyskania pozwolenia na wspinaczkę. Projekt ustawy stanowi również podstawę dla wspólnego funduszu środowiskowego, który będzie gromadził pieniądze od alpinistów.

Statystyki Everestu na grudzień 2025 roku: 13 737 wejść, 339 zgonów, wzrost liczby wspinaczy i ofiar śmiertelnych, rola tlenu i wsparcie Szerpów.

Ogólne wskaźniki (według stanu na grudzień 2025) Według stanu na grudzień 2025 na Everestcie odbyło się 13 737 wejść na szczyt, co odpowiada 43% skuteczności wejść. Spośród tych, którzy osiągnęli szczyt, 7 563 różnych osób było na szczycie. 339 osób zmarło na wszystkich trasach. Nepal pozostaje bardziej popularną i bardziej śmiercionośną stroną. 9 887 wejść i 229 zgonów odnotowano po stronie nepalskiej, co daje poziom śmiertelności około 2,3%. Po tybetańskiej stronie odnotowano 3 850 wejść i 110 zgonów, przy poziomie śmiertelności 2,8%. Użycie dodatkowego tlenu pozostaje jednym z najsilniejszych predyktorów przeżycia. 180 z 339 zgonów miało miejsce wśród wspinaczy wchodzących bez dodatkowego tlenu. Tybet czy Nepal? Strona nepalska pozostaje najbardziej popularną trasą i odnotowała najwyższą bezwzględną liczbę ofiar. Strona tybetańska odnotowała nieco wyższy odsetek zgonów — 2,8%, ale porównywalną znormalizowaną śmiertelność — 1,05. Śmierci rosną wraz z liczbą wspinaczy Od 2000 roku Everest doświadcza bezprecedensowego napływu wspinaczy. 15 781 osób weszło powyżej obozu bazowego w Nepalu w latach 2000-2025, co stanowi prawie trzykrotność ogólnej liczby za poprzednie 80 lat. W całej historii Everestu (1921–2025) 339 osób zmarło na górze. Średnia liczba zgonów wzrosła do około siedmiu zgonów rocznie w latach 2010-2025. Standardowe trasy — 98% vs. niestandardowe trasy — 2%