Sprawozdanie

Drużyny Sankt-Peterburga

O wejściu na w. Allujajw, 1051 m

Trasa przez szczelinę południowej ściany, 2A kat. sł., 24 czerwca 2012 r., pierwoprzejście

Sankt-Peterburg, 2012

Paszport wejścia

1. Rejon: Góry Łowozerskie Tundry, dolina r. Azymut, najbliższy rozdział 8.6 ЕКТМ, 2011 r.
2. g. Allujajw, 1051 m, przez szczelinę S ściany, «Keksik»
3. Proponowana — 2A kat. sł., pierwoprzejście
4. Charakter trasy — skalny
5. Różnica wysokości trasy: 350 m, z tego część ścienna — 280 m

Długość trasy: 780 m. Średnie nachylenie: głównej części trasy — 55°; całej trasy — 30°

6. Pozostawiono „haczyków” na trasie: nie
7. Godzin marszowych drużyny: 1 godz. 45 min
8. Kierownik: Szamało W.P., MSМК

Uczestnicy: Iwanowa-Jefi­mowa J.N., 3. sp. разряд

9. Trener: Timosenko T.I., MS
10. Wyjście na trasę z BL: 24 czerwca 2012 r. 12:00

Trasa rozpoczęta: 24 czerwca 2012 r., o 13:45. Wyjście na wierzchołek: 24 czerwca 2012 r. o 15:30. Powrót do BL: 24 czerwca 2012 r. o 17:30. Zejście z wierzchołka: po zachodnim stoku g. Allujajw, osypisko, trawiaste stoki, n/k

11. Organizacja: FАSiL Sankt-Peterburga
12. Odpowiedzialny za sprawozdanie: Iwanowa-Jefi­mowa J.N. Adres e-mail i telefon: lswm@ya.ru, 8964-325-73-92

Ogólne zdjęcie wierzchołka

Trasa przez szczelinę południowej ściany 24 czerwca 2012 r., zdjęcie z S cyrku, 700 m

Profil trasy z prawej strony

Trasa przez szczelinę południowej ściany 24 czerwca 2012 r., zdjęcie z przełęczy Geologów, wysokość około 1000 m

Fotopanorama rejonu

Trasa przez szczelinę południowej ściany cyrku

24 czerwca 2012 r., zdjęcie z S cyrku, wysokość około 700 m

Mapa

Przegląd rejonu

Góry Łowozerskie Tundry położone są w centrum Półwyspu Kolskiego, na wschód od Chibin, między jeziorami Łowożero i Umbożero. Najwyższy wierzchołek — Angwundasczorr, 1120,6 m.

Najciekawsze dla wspinaczki:

• ściany wokół jez. Sengisjawr,
• 1. i 2. cyrk Rasłaka,
• cyrk jez. Rajjawr,
• ściany wokół jez. Sejdoziero.

Wysokość ścian sięga 400 m, jest niemało stromych i skomplikowanych odcinków, można spotkać nawet rozległe przewieszone fragmenty długości do 50 m. Trudność poszczególnych tras może sięgać 5B kat. sł.

Dotrzeć do doliny r. Azymut, z której zaczyna się trasa, można z g. Oleniegorsk samochodem lub autobusem do osiedla Rewda. Dalej drogą w prawo do opuszczonego kombinatu, a za nim — w lewo do góry można podchodzić do doliny r. Azymut.

W dolinie, w dolnej części jest las, można znaleźć wiele dogodnych miejsc na obóz bazowy.

Można także:

• Samochodem dostać się na płaskowyż w pobliżu w. Allujajw.
• Stamtąd po zachodnim grzbiecie zjechać do doliny r. Azymut.

Zimą dostać się tam jest trudniej, ponieważ drogi mogą być zasypane głębokim śniegiem.

Schemat wejścia

Zejście po zachodnim stoku góry Allujajw, osypisko i trawiaste stoki, n/k

8

Techniczne zdjęcie trasy Trasa przez szczelinę południowej ściany cyrku 24.06.12, zdjęcie wykonane u podnóża ściany

Opis wejścia

Góra Allujajw o wysokości 1051 m znajduje się w zachodniej części Łowozerskich Tundr.

Grupa dokonała pierwoprzejścia trasą, którą zdecydowaliśmy się nazwać „Keksik”.

BL znajdował się na wysokości 500 m na prawym brzegu r. Azymut w 3–4 km od góry.

Pogoda była idealna do wspinaczki — świeciło słońce, a niebo było tylko lekko zasnute mgiełką chmur.

Podczas podchodzenia na południowej ścianie cyrku zauważyliśmy ciemny „plus” po prawej stronie przypuszczalnej trasy. Przez szczelinę nasuwała się trasa, wyróżniając się na tle pozostałych, względnie gładkich i stromych płyt.

Ściana była oświetlona słońcem — wspinaczka była bardzo komfortowa, tym bardziej że na trasie prawie wszędzie płyną cienkie strumyczki.

Od dołu ścianę cyrku otacza osypisko. Na górnym punkcie osypiska zostawiliśmy uprzęże i, na zmianę ubezpieczając się, ruszyliśmy do góry. Ten sposób przemieszczania się dominował na trasie, za wyjątkiem prostych odcinków, kiedy poruszaliśmy się jednocześnie.

W górnej części (R8) znajduje się kopiec i pozostawiona notatka.

W sumie trasa okazała się łatwiejsza, niż wyglądała z dołu. Płyty były suche, więc poruszać się po nich było dość prosto.

W górnej części trasy są warianty przejścia:

• w prawo
• w lewo

Oba warianty wyglądają równie trudnie. Nam bardziej spodobał się prawy wariant.

Po wyjściu na płaskowyż do wierzchołka trzeba przejść jeszcze 300 m na NW. Obok niego — stos kamieni o wysokości około 6 m i betonowy słup, tu znajduje się notatka.

Zejście z wierzchołka — po łagodnym zachodnim stoku góry Allujajw.

Trasa jest wystarczająco bezpieczna z punktu widzenia spadających kamieni. Ale zimą po płytach mogą schodzić lawiny śnieżne.

Szczelina jest wyraźnie zaznaczona na ścianie, więc orientacja nie stanowi większej problemu.

Fotoilustracja sprawozdania

Płyty w dolnej części trasy

Półka przed R8

Skały R8

odcinek R11: Przed wyjściem na płaskowyż są warianty przejścia, równie trudne. Grupa wybrała prawy — z kamieniem, który utkwił między skałami

Na wierzchołku g. Allujajw