Wspinaczka

Na pik Einstein przez północno-wschodnią ścianę (około 3А kat. trud.)

Wykonane przez grupę wspinaczy ekspedycji Ałtajskiej Krajowej Federacji Alpinizmu.

Skład grupy

1. Bunyajewa W.S. 2-й sp. roz.
2. Tołmaczew W.W. 1-й sp. roz.
3. Kałaczew W.W. KMS
4. Sannikow A.I. 2-й sp. roz.

Kierownik grupy: BUNIAJEW W.S.

Opis trasy

Pik Einstein znajduje się w południowo-zachodniej części pasma Severo-Czujskiego. Grupa wybrała drogę przez północno-wschodnią ścianę, ponieważ jest to najbliższa logiczna ścieżka do wierzchołka od lewego lodowca Szawlinskij.

22 lipca 1977 r. o 5:00 rano wyszli na wspinaczkę. Trasa przebiegała w następujący sposób:

• Od biwaku nad jeziorem Sr. Szwala w górę przez strumień obok wodospadu.
• Wspinaczka po stromym szlaku.
• Górne Jezioro Szawlińskie jest omijane z lewej strony.
• Dalej ledwo widocznym szlakiem do jęzora lewego Lodowca Szawlińskiego.
• Przechodzimy przez lodowiec po morenie bocznej, idziemy w kierunku pika Einstein (najwyższy punkt w tylnej części cyrku Szawlińskiego).

Z lodowca dobrze widać usypiskowy żleb z trzema, jeden nad drugim położonymi śnieżnymi plamami. Ten żleb prowadzi bezpośrednio z wierzchołka.

Z lodowca przechodzimy przez dwa wały morenowe w górę po prawej stronie stromej usypiska i idziemy w kierunku żlebu.

Od obozu bazowego do żlebu idzie się 3–4 godz. Początek trasy – od wodospadu nad usypiskowym żlebem.

• Po lewej stronie od wodospadu w górę po ścianie (około 7 m), zaczepienie na hakach, stromość 70–80°.
• Dalej po wygładzonych skałach średniej trudności (zabezpieczenie przez występy) po lewej stronie żlebu.

Pierwszy śnieżny jęzor przechodzi się po skałach z lewej strony. Dalej:

• po mocno zniszczonych ośnieżonych skałach do góry
• zabezpieczenie przez występy
• odcinek zagrożony kamieniami!

Ponad górną częścią drugiego śnieżnego jęzora – skalny bastion. Skały są intensywnie czerwone. Na półce ułożono pośredni punkt kontrolny. Bastion jest omijany z prawej strony. Wspinaczka trudna, zabezpieczenie na hakach. Długość – 2 liny. Dalej:

• ośnieżone zniszczone skały średniej trudności – w prawo przez strumień
• jednoczesne zabezpieczenie

Kluczowy odcinek trasy – komin o długości około 10 m, stromość około 90°. Przechodzi się go ze zabezpieczeniem na hakach. Wspinaczka trudna, odcinek zagrożony kamieniami!

Czas przejścia tego odcinka – 1–1,5 godz, po przejściu komina, omijając trzeci śnieżny jęzor z lewej strony, poruszać się do góry po zniszczonych skałach aż do wyjścia na grań wierzchołka.

Przez grań droga do wierzchołka prowadzi przez cztery lodowo-śnieżne wzniesienia. Uczestnicy muszą założyć raki. Trzecie wzniesienie jest szczególnie strome (około 60°), pod 5-centymetrową warstwą śniegu – lód. Długość tego wzniesienia – 45 m. Zabezpieczenie – na hakach.

Przezwyciężając czwarte lodowo-śnieżne wzniesienie, wychodzimy na wierzchołek. Punkt kontrolny znajduje się nieco poniżej wierzchołka w skalnych wychodniach.

Czas wznoszenia od początku trasy do wierzchołka – 8 godz. Zejście z wierzchołka tą samą trasą.

Trasa jest pokonywana w ciągu 15–17 godz.

Wnioski o trudności trasy

Trasa została pokonana w 16 godz: 11 godz. zajęło podejście i 5 godz. – zejście.

Zabito 7 skalnych i 3 lądolodowe haki. Trasa jest kombinowana, długa i dość trudna.

Grupa ocenia trasę na 3А kat. trud.

Wyposażenie zespołu

1. Lina główna 40 m — 2 szt.
2. Haki skalne — 10 szt.
3. Haki lodowe — 5 szt.
4. Młotki skalne — 2 szt.
5. Karabinki — 10 szt.
6. Namiot „Pamirka” — 1 szt.
7. Palnik „Szmiel” — 1 szt.
8. Apteczka — 1 kompl.
9. Wyposażenie osobiste uczestników — 4 kompl.

Tabela

TABELA głównych charakterystyk trasy wspinaczkowej