Paszport

1. Klasa lodowo-śnieżna
2. Tienszan, dolina Karakol
3. Szczyt Karakolski, przez środek Północnej ściany
4. Proponowana — 6A kat. trud., pierwsze wejście
5. Różnica wysokości — 1600 m, długość — 1850 m. Długość odcinków 5 kat. trud. — 170 m, 6 kat. trud. — 248 m. Nachylenie trasy — 57°
6. Zakotwione haki:

7. Godzin marszu drużyny: 32 i dni — 3
8. Nocy: 1-sza — platforma, wyrąbana na śnieżno-lodowym stoku na 4 osoby; 2-ga — platforma na grani
9. Kierownik: Barczuk Aleksander Nikołajewicz, Mistrz Sportu ZSRR. Uczestnicy: Akbasz Georgij Fiodorowicz, KMS; Kozyriew Nikołaj Michajłowicz, KMS; Sinielnikow Władimir Pietrowicz, KMS.
10. Trener: Barczuk A.N.
11. Wyjście na trasę: 24 lipca 1989 r. Na szczycie: 26 lipca 1989 r. Powrót: 26 lipca 1989 r.
12. Goskomsport Mołdawskiej SRR

Trasa trudności sportowca ZSRR

Klasyfikowana trasa „Zmiejka”

Głównym zadaniem taktycznym drużyny było szybkie przejście trasy przy minimalnych możliwych stratach sił przy zapewnieniu wystarczających środków bezpieczeństwa. Wychodząc z tego ogólnego zadania i charakterystyki trasy, wybrano schemat ruchu drużyny z 4 osób, łączący autonomiczny ruch wiązek (Akbasz — Kozyriew, Barczuk — Sinielnikow) z interakcją. Zastosowanie takiego schematu pozwoliło:

• zorganizować równomierny ruch na trasie wszystkich członków drużyny;
• zmieniać lidera w wiązkach bez zmniejszania prędkości drużyny;
• wykonać plan taktyczny w czasie i miejscach noclegów.

24 lipca drużyna wyszła na zaplanowane miejsce noclegu zgodnie z harmonogramem o 19:30. 25 lipca drużyna zatrzymała się na biwak pod szczytem o 20:00 (planowany był wyjście na szczyt o 17:00). 26 lipca wyjście na szczyt nastąpiło po trzech godzinach pracy — o 8:00. Opóźnienie względem harmonogramu wyniosło 6 godzin, co było spowodowane ciężkim stanem górnej części trasy po złej pogodzie 24 lipca (przez cały dzień padał intensywny śnieg).

Ruch wiązek Barczuk A. — Sinielnikow W. i Kozyriew N. — Akbasz G. odbywał się w następujący sposób:

• Pierwszy w wiązce pracował na skróconej (20 m) podwójnej linie;
• Drugi podchodził do niego z górną asekuracją;
• Następowała zmiana lidera.

Wiązki poruszały się autonomicznie, z wyjątkiem odcinków (R6, R7, R20–R22), gdzie odbywała się interakcja z użyciem haków. W ten sposób obciążenie było równomiernie rozłożone na wszystkich członków drużyny. Na kluczowych odcinkach (R0, R6–R10, R16–R21) pierwsi w wiązkach pracowali Akbasz G., Sinielnikow W., Kozyriew N.

Zapewnienie bezpieczeństwa

Zapewnienie bezpieczeństwa liderów odbywało się w następujący sposób:

• Pierwszy pracował na podwójnej linie.
• Do asekuracji używano krążka Stichta i zablokowanych karabinków.
• Norma wyjścia od ostatniego karabinka nie przekraczała 6 m.
• Drużyna używała tylko lodowych haków standardowych rozmiarów z optymalnym gwintem i uchwytami, umożliwiającymi ich wkręcanie z maksymalną prędkością.
• Na skalnym terenie do asekuracji nie używano wsporczych, niewielkich karabinków.
• Wszyscy członkowie drużyny mieli kaski ze znakiem UIAA i uprzęże z dwoma pętlami autoasekuracji.

Odpoczynek drużyny odbywał się na odcinkach zmiany lidera, a odżywianie w ciągu dnia — samodzielnie z indywidualnych racji. Ciepłe posiłki były organizowane na biwakach.

• Pierwszy biwak był zorganizowany na lodowo-śnieżnym stoku pod osłoną skalnego występu.
• Drugi — na grani.

Drużyna Mołdawskiej SRR prowadziła całoroczną wspólną przygotowanie od 1986 roku, a od 1987 roku regularnie uczestniczyła w mistrzostwach ZSRR. Plan przygotowania drużyny został opracowany w grudniu 1988 roku, uwzględniając doświadczenie udziału w lodowo-śnieżnej klasie mistrzostw ZSRR 1988 roku (czwarte miejsce). Zgodnie z planem drużyna odbyła 24-dniowy wiosenny zbiór na Kaukazie, wzięła udział w „szkole” (ósme miejsce, co było spowodowane błędem taktycznym — przejściem trasy w trójkach), następnie wszyscy członkowie uczestniczyli w składzie swoich drużyn w mistrzostwach MSRR (p. Dżigit — p. Karakolski). Główny skład drużyny ma doświadczenie na trasach 5B–6B kat. trud. W tym rejonie drużyna dokonała w trybie konkursowym wejścia po lodowej trasie 5B kat. trud. na p. Dżigit. Ponadto w 1988 roku drużyna dokonała pierwszych wejść tej samej klasy na w. Wajtor i Oguz-Baszi (2. Zap.) 5B kat. trud.

Po przybyciu do rejonu drużyna przez 20 godzin obserwowała ścianę. Ta ściana była odnotowana przez drużynę w 1988 roku. W kartotece FAl ZSRR otrzymano parametry sklasyfikowanych tras na p. Karakolski. W okresie przygotowań do mistrzostw członkowie drużyny zdali normy z przygotowania fizycznego i technicznego zgodnie z Regulaminem (protokół znajduje się w kolegium sędziowskim mistrzostw). Na podstawie obserwacji trasy wyciągnięto wniosek o jej bezpieczeństwie. Zaznaczono najbardziej skomplikowane odcinki (według powiększonego schematu odcinka, a także wyjście na grań), wyznaczono miejsca biwaków. Żywienie odbywało się według racji opracowanych przez Kiszynowski Instytut Przemysłu Spożywczego i obejmowało:

• wysokokaloryczne produkty — pałeczki owocowe;
• napój „Wio-sport”;
• inne produkty (patrz tabela).

Kierując się specyfiką lodu w tym sezonie, dobrano następujące wyposażenie:

• raki z łopatkami;
• świdry lodowe z uchwytami;
• młotki lodowe specjalnej konstrukcji;
• 4-osobowy, lekki, wysokogórski namiot.

Całe niestandardowe wyposażenie zostało wypróbowane i dobrze się sprawdziło w okresie UTC do mistrzostw i mistrzostw MSRR. Drużyna była w pełni zaopatrzona materialnie i wyposażona, uzyskała wystarczającą aklimatyzację.

Drużyna była zabezpieczana przez oddział ratunkowy w składzie:

• 8 sportowców z kategorią KMS;
• lekarza;
• radiotelegrafisty.

Członkowie oddziału ratunkowego w tym sezonie:

• przeszli przygotowanie lodowe w okresie mistrzostw MSRR;
• dokonali wejść 5B kat. trud.

Oddział ratunkowy był wyposażony:

• w środki transportu;
• niezbędne wyposażenie;
• zapas żywności;
• leki.

Wszyscy członkowie oddziału ratunkowego w okresie wejścia znajdowali się bezpośrednio pod trasą. Łączność radiowa z oddziałem ratunkowym, grupą i obozem głównym odbywała się za pomocą radiostacji „Karat” i „Łastoczka”.

„Pracujących” upadków i kontuzji nie było. Trasę przeszła drużyna z zapasem sił fizycznych i morale. Na trasie zostały użyte:

• śruby lodowe;
• młotki lodowe specjalnej konstrukcji.

Grupa obserwacyjna i oddział ratunkowy wyszli z drużyną na wybór i rozpoznanie trasy, dobrze ją przestudiowali i prowadzili ciągłą obserwację drużyny. Łączność radiowa była prowadzona regularnie:

• r/s „Łastoczka” z obserwatorami;
• r/s „Karat” z obozem głównym. Nie było przerw w sesjach radiowych. Na wypadek braku widoczności uzgodniono odsłuch co godzinę. Po wyjściu drużyny na szczyt (z strefy widoczności) obserwatorzy wyszli w stronę zejścia do przełęczy Metallurg. Odpady produktów żywnościowych zostały zwrócone do obozu głównego i zutylizowane. Dla uzyskania obiektywnej informacji o parametrach trasy zostały wykorzystane:
• dane o sąsiednich trasach;
• wysokościomierz WN;
• kątomierz.

We wrześniu-październiku planowane jest ponowne uczestnictwo drużyny w programie Mołdawskiego Telewizji „Młodziėowa wołna”. Informacja o udziale drużyny w mistrzostwach zostanie opublikowana w gazecie „Sowietskaja Mołdawia”.

Haki

Opis odcinków trasy

• R0: 3 m 90° VI
• R1: 80 m 45° IV
• R2: 695 m 55° V
• R3: 60 m 45° IV
• R4: 40 m 55° V
• R5: 47 m 60° V
• R6: 55 m 90° VI
• R7: 5 m 95° VI
• R8: 80 m 60° V
• R9: 60 m 85° VI
• R10: 3 m 90° VI
• R11: 40 m 40° IV
• R12: 40 m 45° IV
• R13: 150 m 55° V
• R14: 40 m 45° IV
• R15: 80 m 60° V
• R16: 2 m 95° VI
• R17: 40 m 85° VI
• R18: 80 m 60° V
• R19: 40 m 80° VI
• R20: 5 m 95° VI
• R21: 35 m 80° VI
• R22: 120 m 45° IV
• R23: 50 m 45° IV