Paszport wejścia

Rejon wejścia:
Tienszan,
pasmo Terckei-Ałatoo, dolina Kaarakoł
Pik Diemientiewa 4202 m północnym zboczem wschodniego grzbietu
Proponowana kategoria 3A. Pierwsze wejście.
Charakter trasy — kombinowana
Różnica wzniesień 500 m (wg wysokościomierza)
Długość trasy 800 m
Użyto na trasie: haki lodowe — 15, haki skalne i elementy zabezpieczające — 0, haki szlamburowe — 0
Pozostawiono haków — 0
Godzin marszu zespołu — 7

Wyjście z bazy w dolinie Tielety — 8 sierpnia 2011 r. o 6:00, początek pracy na trasie — 8:30, wierzchołek — 11:30, zejście do obozu — 13:00

Zejście północno-zachodnim grzbietem na przełęcz Ozioryny
Wejście wykonane przez dwójkę: Salnikow Dmitrij (1 kategoria sportowa, instr. nr 1210), Szebeko Aleksiej (1 kategoria sportowa)
Trener: Sapunowa Julija Władimirowna (kandydat na mistrza sporta, instr. II kat. nr 236)
Organizacja: Tomskie Młodzieżowe Stowarzyszenie Sportowe "Tomskaja federacja alpinizmu", Tomsk
Opracował: Salnikow Dmitrij Giennadjewicz (d_salnikov@mail.ru)

Tomsk 2011

Pik Diemientiewa z lodowca. Odległość do początku trasy 700 m (8 sierpnia 2011 r.). Podział na odcinki:

Nr odcinka	Długość	Nachylenie	Charakter terenu	Kat. trudn.	Liczba haków
R0	300 m	35–40	Lodowe zbocze	II–III	10
R1	300 m	20	Sniegowo-lodowy	II	—
R2	50 m	50	Zlodowaciały skaly	III	2
R3	10 m	60	Lód	IV	3
R4	70 m	30	Skaly	I	—

Mapa schematyczna rejonu

Opis przebytej trasy

Pik Diemientiewa — piękna góra położona w południowej komorze doliny Tielety. Sama dolina obecnie często odwiedzana jest przez turystów, idących szlakiem z doliny Dżety-Oguza do doliny Kaarakoł. Góra graniczy z Pikiem Dmitrowa, położonym na północ w grzbiecie i oddzielona jest od niego Przełęczą Ozioryny. A także z wierzchołkami "Litowskiego ugła", położonymi na południe.

Wejście rozpoczęło się z obozu, rozbitego przez nas na trawiastych płaskowyżach, w miejscu połączenia lewej, prowadzącej na Przełęcz Ozioryny i prawej, prowadzącej na Przełęcz Tielety, odgałęzień doliny Tielety na wysokości 3400 m. Wyjście z obozu było planowane na świcie o 6:00. Podejście pod wierzchołek nie trwa długo i na początku idzie się ścieżką. Następnie, trzymając się lewej (w kierunku marszu) części moreny, w kierunku lewej komory lodowca. Jęzor lodowca jest uwięziony między stromymi skałami. Jego nachylenie sięga 55°. (Zdjęcie 1) Wyjście na lodowiec odbywało się przez osypiskowy karkas z lewej strony. Obchodząc strome wzniesienie lodowca, przed rantkluftem założyliśmy raki i wyszliśmy na ciało lodowca. Lodowiec płaski, częściowo zakryty, bez dużych szczelin. Z lodowca widać trasę, niewidoczną od dołu z powodu skał, rozdzielających północną i południową komorę lodowca. Do wejścia wybrano centrum północnego zbocza. Na lewo widać łagodniejszy podjazd wzdłuż skał, ale leżące na dole kamienie świadczą o niebezpieczeństwie tej drogi. Na prawo od wybranej drogi, pod wieżowcem szczytowym, leży śnieżny żleb, ewidentnie lawiniasty. Linia podjazdu po środku zbocza była wolna od śniegu i kamieni, co skłoniło nas do przejścia właśnie tamtędy. (Zdjęcie 2)

Odcinek R0–R1 pokonywaliśmy jednocześnie ze ubezpieczeniem przez lodolubry. Po 300 m zbocze wyprowadziło nas na szeroki grzbiet. Wyjściu na wierzch grzbietu przeszkadza duże zagłębienie z rozchodzącymi się od niego dużymi, do 2 m szerokości rozłamami. Od zagłębienia grzbiet staje się węższy i widać na nim śnieżne nawisy, wiszące na południową stronę. Nie dochodząc do zagłębienia, zaczynamy trawersować zbocze w kierunku wierzchołka. Zbocze śnieżne, o nachyleniu nie większym niż 20°. (Zdjęcie 3) W drodze, diagonalnie w dół zbocza, trafiają się rozłamy, przejeżdżalne po mostach.

Odcinek R1–R2 pokonywaliśmy w связке ze ubezpieczeniem lodowcami. Ogólny kierunek marszu — ku skałom wschodniego grzbietu. Wyjście bezpośrednio grzbietem wydaje się niemożliwe z powodu stromizny i trudności skał żandarma. Dlatego żandarm został ominięty po zlodowaciałych skałach i lodowych strumieniach. Skały nieskomplikowane i przejeżdżalne ze ubezpieczeniem przez występy. W lód dobrze wchodzą lodolubry.

Po trawersie skały wychodzimy na strome lodowe koryto, wyprowadzające na przedwierzchołkowy grzbiet. To kluczowy odcinek trasy (R3–R4). Długość — 10 m, nachylenie — nie mniej niż 60°. (Zdjęcie 4) Do przejścia użyto dwóch narzędzi lodowych i ubezpieczenia hakowego. Poręczowanie zabezpieczone jest na skalnym występie.

Dalej na wierzchołek idzie prosta i bezpieczna skalna grań. (Zdjęcie 5) Na wierzchołku został znaleziony kopiec bez notatki i mnóstwo zardzewiałych puszek.

Wyszedłszy na wierzchołek o 11:00, my, nie zwlekając z powodu zbliżającej się burzy, rozpoczęliśmy schodzenie północno-zachodnim grzbietem na Przełęcz Ozioryny.

Zejście po mocno zniszczonych skałach i dalej po śnieżnym zboczu na lodowiec. Trudność w przybliżeniu 1B. Dalej do obozu już znaną drogą w deszczu.

Przebyta przez nas trasa na Pik Diemientiewa wywarła bardzo korzystne wrażenie swoją logicznością, bezpieczeństwem i nasyceniem odcinkami technicznymi. Możemy polecić wejście na wierzchołek grupom 3 kategorii sportowej z dobrą przygotowaniem lodowym.