Paszport wejścia

1. Klasa wejścia — trawers
2. Rejon wejścia: łańcuch Centralny Tienszan, łańcuch Terskej-Ała-Too, dolina Dżety-Oguza.
3. Szczyt, jego wysokość — trawers szczytów „Jedność ludów” 4840 m – 4850 m z wejściem na szczyt 4840 m po północnej ścianie
4. Proponowana kat. trudn. — 5B
5. Charakterystyka wejścia

różnica wysokości 1440 m, średnie nachylenie ściany 76°, długość odcinka trudnego 5–6 kat. trudn., 1303 m.

6. Wbite haki

skalne — 186, lodowe — 81, dla ITO 15

7. Liczba godzin marszowych — 38

8. Liczba noclegów i ich charakterystyka:

   1. nocleg leżący
   2. nocleg siedzący
   3. nocleg leżący
   4. nocleg leżący

9. Nazwisko, imię, patronim lidera, uczestników i ich kwalifikacje.

   1. Popow F.E. — lider, KMS — instruktor
   2. Kudaschkin Yu.V. — uczestnik, KMS — instruktor
   3. Kuźmenko B.S. — uczestnik, KMS
   4. Alibegaszwili L.M. — uczestnik, KMS — instruktor

10. Trener zespołu Popow F.E.

11. Data rozpoczęcia 26 lipca 1977 r. data zakończenia 30 lipca 1977 r.

TRASA PRZESZŁA PRZEZ GRUPĘ.

MAPA OSIOWEJ CZĘŚCI ŁAŃCUCHA TERSKEJ-ALATAU W GÓRNYM BICIE RZEKI DŻETY-OGUZ.

Krótkie wyjaśnienie do tabeli.

Poruszanie się po prawym żlebie jest niemożliwe z powodu zagrożenia spadającymi kamieniami. Jest cały czas ostrzeliwany. Ściana jest oświetlona rano i wieczorem, a od 13:00 do 15:00 jest w cieniu i intensywność spadających kamieni zmniejsza się.

0–1 Lodowy stok, 60°, stojąc w dolnej bardziej łagodnej części, zasypany śniegiem na 6–10 m. Wejście na rakach z ubezpieczeniem na hakach. Na śniegu widać ślady spadających kamieni.

1–2 Brama brzegowa jest przechodzona po lodowym moście i dalej po czystym lodzie na przednich zębach z ubezpieczeniem na hakach. W górnej części zaczęliśmy rąbać stopnie — 12 m pod skały

2–3 Wyjście na skały. Szczelina brzeżna jest pokonywana przez zejście 2 m w dół i po wygładzonych skałach wychodzimy do odłamu 5 m, szczelin nie ma. Ubezpieczenie za odłam. Dalej idą bardziej zniszczone skały, dużo szerokich szczelin. Wejście po niewyraźnie zaznaczonym kontrofosie z ubezpieczeniem na hakach, omijając spotykane bastiony po 5–10 m na prawo i lewo. Ostrożnie, dużo luźnych kamieni!

3–6 Silnie zniszczona ściana w górnej części, przechodząca we wnętrze narożnika 70 m 90°. Poruszać się, szczególnie w dolnej części, ostrożnie — luźne kamienie. We wnętrzu narożnika:

• Szczeliny na haki są duże
• Skały nie są zniszczone

Wspinaczka jest trudna, plecaki były wyciągane.

6–8 Zniszczone skały z dużą ilością zaczepów, są:

• Szczeliny na haki
• Występy dla asekuracji

Zniszczone skały prowadzą pod przewieszony dach.

8–9 W lewej części ściany widać rdzawą plamę. A na lewo o 8 m — najkrótsza część przewieszonej ścianki. Bezpośrednio pod ścianką wychodzimy na zamarznięty kamień. Miejsce dla asekuracji.

Drugi wierzchołek.

Razem na trasie: 2990 m. Haków skalnych: 186, lodowych: 81, do ITO: 15. Noclegów: 4.

Dalej w prawo w górę po ukośnej szczelinie do rdzawej plamy i następnie w górę po zlodowaciałej szczelinie.

9–11 Po skałach, będących niejako kontynuacją odcinków 6–8, wejście w górę, zbaczając nieco w prawo. Prosto w górę ściana jest silnie zniszczona i niebezpieczna. Skały stają się łagodniejsze, przestały być zniszczone. Trafiają się bastiony po 10–15 m, wszystkie są omijane z lewej strony. W górnej części ściany rdzawy bastion jest pokonany frontalnie z wyciągiem plecaków.

11–13 Po skałach, zalanych lodem, wchodzimy prosto w górę. Skały przechodzą w lodowy stok, zasypany śniegiem. Raki są wbite, trzeba często się zatrzymywać. Asekuracja na hakach.

13–28 Dalszy ruch po głównym grzebiecie.

Profil odcinka ścianowego trasy. szczyt 4840.