Paszport

1. Klasa wspinaczki wysokogórskiej
2. Pasmo Inyl'czek
3. Szczyt Szokal'skogo od północno-wschodniej ściany
4. Kategoria trudności — 6
5. Przewyższenie — 1172 m. Długość całej trasy — 1362 m. Długość odcinków 5–6 k/tr. — 824 m. Średnie nachylenie głównej części trasy — 71°
6. Wbijane haki:

7. Godzin marszu drużyny: 56, dni — 6.
8. Biwaki: — 1-szy — półleżący, na lodowym grzebieniu. — 2, 3-ci — leżący, na skalno-lodowej półce. — 4-ty — siedzący, na skalnym grzebieniu.
9. Kierownik — Darmin E.N. — MS
10. Uczestnicy Daniczkin A.M. — MS, Wakurin W.W. — MS, Popow F.E. — MS, Komissarow W.A. — KMS, Guber G.D. — KMS
11. Trener: Kurapatkin W.P. — KMS
12. Wyjście na trasę: 30 lipca 1985 r. Powrót z trasy: 4 sierpnia 1985 r. I — trasa drużyny. Zdjęcie — 28 lipca 1985 r., 11:00. Obiektyw T-22, ogniskowa — 75 mm. 2200 m do obiektu, punkt №1, wysokość 4600 m.

PROFIL TRASY Z PRAWEJ STRONY

Zdjęcie 25 lipca 1985 r., 11:00. Obiektyw T-22, ogniskowa — 75 mm. 1000 m do obiektu, z helikoptera, wysokość 4900 m.

Działania taktyczne drużyny

Podczas wspinaczki plan taktyczny opracowany przez drużynę był całkowicie przestrzegany. Za wyjątkiem miejsca organizowania trzeciego biwaku (planowano przy wyjściu na grzebień). Gwałtowne pogorszenie warunków pogodowych nie pozwoliło drużynie wyjść tego dnia na przedszczytowy grzebień.

Podczas wspinaczki drużyna pracowała na podwójnej linie. Pierwszy używał jednej liny zagranicznej produkcji, a drugiej — radzieckiej. W grupie było 6 lin, tak że wszyscy uczestnicy poruszali się po poręczach z górną ubezpieczką. Ostatni na poziomych odcinkach (przeciw-stokach) organizował dla siebie poręcze z późniejszym wyciąganiem, w tym celu na trasie zostawiano haki z pętlami. Dla bardziej dynamicznego poruszania się w grupie cały ładunek dzielono na 5 plecaków: u pierwszego — tylko sprzęt, a u ostatniego — lekki plecak. Wyciąganie plecaków na trudnych odcinkach nie było stosowane: plecak był zawieszany na linie ubezpieczeniowej, co pozwalało poruszać się 2–3 metry wzdłuż poręczach, a następnie podciągać go i tak dalej.

Na trasie każdy uczestnik popracował jako pierwszy, za wyjątkiem Popowa, co w zasadzie było wcześniej przewidziane w planie taktycznym. Zmiana prowadzącego odbywała się co 3–5 lin w zależności od stopnia trudności trasy. Pierwszy pracował z maksymalnym oddaniem, ponieważ prędkość ruchu zależy tylko od niego. W ciągu dnia grupa nie zatrzymywała się na obiad: każdy uczestnik miał swój indywidualny przydział wysokokalorycznych produktów.

Dolny bastion jest dość stromy, a przez to dość bezpieczny, za wyjątkiem dolnej części, którą pokonano wczesnym rankiem. Na wypadek pogorszenia się warunków pogodowych grupa miała zapas produktów i ciepłe rzeczy, tak że dzień oczekiwania na drugim biwaku nie był dla grupy niespodzianką.

Na biwaku: — wszyscy uczestnicy byli w kaskach i na samoubezpieczeniu; — zorganizowano poręcze z głównej liny. Łączność z obserwatorami utrzymywano od 8:00 do 20:00 co 4 godziny za pomocą radiostacji typu RТP-70. W przypadku, gdy grupa pracowała po 20:00, wyznaczano dodatkową sesję łączności radiowej.

Fotopanorama rejonu

— szczyty; — punkty fotografowania. Zdjęcie 25 lipca 1985 r., 11:00. Obiektyw T-22, ogniskowa — 75 mm. Do obiektu — 3000 m, z helikoptera, wysokość 5100 m.

Opis trasy po odcinkach

R0. Bergschrund o szerokości 1,5 m. Pokonywany przy pomocy «czajsfifi». R1–R2. Lodowy stok średniego nachylenia, w dolnej części pokryty cienką warstwą śniegu. R2–R3. Strome skały, ale z dużą ilością zaczepów. Idzie się swobodnym wspinaniem. R3–R4. Lód średniego nachylenia. R4–R5. Skalna ścianka z małą ilością pęknięć. W większości pokonywana swobodnym wspinaniem. R5–R6. Skały, większość pęknięć zalana lodem. R6–R7. Szczelina, ruch możliwy tylko po niej, z prawej i lewej strony monolityczne ścianki. R7–R8. Stromy wewnętrzny kąt, dużo sztucznego wspinania. R8–R9. Gzyms w górnej części wewnętrznego kąta, pokonywany po prawej części (pionowa szczelina). R9–R10. Stroma skalna ścianka z małą ilością zaczepów i pęknięć. R10–R11. Lodowy grzebień, pokryty cienką warstwą śniegu (10–15 cm). R11–R12. Skały średniego nachylenia. R12–R13. Skalna ścianka, mocno oblodzona, niektóre odcinki pokonywane przy pomocy «ajsfifi». R13–R14. Lodowa półka z głębokim sypkim śniegiem. R14–R15. Wewnętrzny kąt, mocno oblodzony. Ciągle trzeba czyścić skały z lodu i śniegu w poszukiwaniu pęknięć i zaczepów. R15–R16. Stroma skalna ścianka. R16–R17. Stroma lodowa półka. R17–R18. Stroma skalna ścianka z niewyraźnie zaznaczonym grzebieniem. R18–R19. Śnieżno-lodowa półka. Duża grubość śniegu pozwala na zorganizowanie wygodnego stanowiska, choć to zajmuje dużo czasu, ponieważ śnieg suchy i sypki. R19–R20. Kluczowy odcinek trasy — monolityczna pionowa ściana, mała ilość zaczepów. Dużo sztucznego wspinania, zastosowanie śrub lodowych. Przejście tego odcinka było utrudnione złą pogodą. R20–R22. Stromy lodowy grzebień. R21–R22. Stroma skalna ścianka, mocno oblodzona. R22–R23. Niewyraźnie zaznaczony skalno-śnieżny grzebień. Suchy sypki śnieg, trzeba kopać transzeję, aby dostać się do skał i lodu do wbicia haków. R23–R24. Śnieżny grzebień średniego nachylenia z dużą ilością nawisu.

Przejście szczeliny. Zdjęcie 31 lipca 1985 r., 11:00. Obiektyw T-23, ogniskowa — 40 mm, punkt №4.