Paszport wejścia

Klasa wejścia — techniczna
Rejon wejścia — Tienszan, pasmo Kirgizski Ała-Too
Pik Swobodnaja Korėja (4740 m) lewą częścią Północnej ściany
Proponowana kategoria 6B (pierwoprzekroczenie)
Różnica wysokości — 1040 m, długość części ściennej marszrutu — 920 m, w tym 5B — 506 m, 6B — 330 m, średnie nachylenie — 66°.
Wbijanych haków:

skalnych	szlamburowych	elem. zakl.	lodowych
54	3	148	34
23	3	68	0

Godzin marszowych zespołu — 51 i dni 5
Biwaki: 1-szy — siedzący na półce, 2,3-ci — leżące na śnieżnym płaskowyżu, 4-ty — wiszący w hamakach.
Kierownik — Siemiletkin Siergiej Aleksiejewicz, Mistrz Sportu ZSRR

uczestnicy:

Totmianin Nikołaj Anatoljewicz, Mistrz Sportu ZSRR
Tieriechoł Aleksandr Nikołajewicz, Kandydat na Mistrza Sportu
Uspienski Siergiej Michajłowicz, Kandydat na Mistrza Sportu

Trener zespołu — Stiepanow Igor Wasiljewicz, Mistrz Sportu ZSRR
Wyjście na marszrutę — 8 lipca 1988 r.

Wierzchołek — 12 lipca 1988 r. Powrót z marszrutu — 12 lipca 1988 r.

Foto 1. Widok ogólny Północnej ściany pika Swobodnaja Korėja (4740 m). Zrobione z punktu №1 (wysokość 3750 m, odległość 1 km, 4 lipca 1988 r., obiektyw T-22, długość ogniskowa 7,5 cm)

— — — marszruta zespołu; 2. — — — — marszruta A. Kustowskiego (1969 r.);
— — — — marszruta J. Popenko (1972 r.); 4. ... . marszruta W. Biezzubkina

Foto 2. Profil ściany z prawej strony. Zrobione z punktu №2 (wysokość 4000 m, odległość 2 km, 4 lipca 1988 r., obiektyw T-22, długość ogniskowa 7,5 cm)

Foto 3. Profil ściany z lewej strony. Zrobione z punktu №3 (wysokość 4300 m, odległość 4 km, 2 lipca 1988 r., obiektyw T-43, długość ogniskowa 40 mm) sk. zakl. lod. kr.elem. kr.

1-szy dzień wejścia. 8 lipca 1988 r. Grupa wyszła na marszrutę o 16:00, 4 godziny po intensywnym opadzie śniegu.

Odcinek R0–R10:

Brzegi szczeliny brzeżnej przechodzą po pionowej ściance lodowej.
Następnie — trawers w prawo w górę do wypełanego lodem pionowego komina, który wyprowadza na strome skały, wygładzone i pokryte naciekającym lodem.
Ściany skalne przeplatają się z ośnieżonymi skośnymi półkami.
Pokrywa lodu na skałach jest zawodna, lód odpada pod ciężarem ciała.
Do organizacji asekuracji trzeba wygrzebywać szczeliny.

Odcinek R10–R12:

Skały typu „baranich czołów” wyprowadzają na śnieжно-lodowy grzebień, który podprowadza do początku najbardziej stromej części ściany.
W lewo w górę zaczyna się stromy zaśnieżony wewnętrzny narożnik.
Następnie bezpośrednio w górę przez wypełany lodem wewnętrzny narożnik.
Wyjście na strome zaśnieżone płyty.
Przez płyty — trawers w prawo do „okna” — z lustrzanie gładką płytą pod gigantycznym przewieszonym występem.
W prawej części okna — najwygodniejsze miejsce na biwak.

2-gi dzień. 9 lipca 1988 r.

Od rana znów pada śnieg, a silny wiatr zagania pomiędzy namiotem a ścianą.
Rozpoczynamy pracę o 12:00 przy szmerze strumieni, spływających po ścianie.

Odcinek R12–R14:

Gładka płyta z wąską szczeliną przechodzi się z użyciem ITO.
Następnie — przez występ z wysięgiem 0,5 m w szczelinie w prawej jego części i po pionie.
Przez system wąskich pionowych szczelin.
Podejście pod występ.

W ciągu drugiego dnia zostało obrobione 35 m skał najtrudniejszego wspinania. Występ został postanowiony przejść następnego dnia, jako że małe strumyczki do 20:00 przerodziły się w wodospad, a przemoczone wyposażenie i ubranie zaczęło oblodeneć.

3-ci dzień. 10 lipca 1988 r. Chłodny, pogodny poranek wróży dobrą pogodę. Rozpoczynamy pracę według planu o 8:00.

Odcinek R14–R19. 10-metrowa ścianka z małym przewieszeniem wyprowadza pod „sufit” (występ o nachyleniu, zbliżonym do 180° i wysięgu 4,5 m). On przechodzi się pomiędzy schodkowato rozłożonymi blokami skalnymi na ITO z użyciem wahadła w prawo. Pod występem — punkt kontrolny. Ponad wystepem zaczyna się pionowa monolityczna ściana z nielicznymi pionowymi szczelinami. Kierunek ruchu — w lewo w górę do komina, wypełnionego lodem. Komin wyprowadza na stromą zaśnieżoną półkę (odcinek 18) — dobre miejsce na asekurację, lecz nienadające się do biwaku, jako że wieczorem zalewa go wodą. Ponad półką zaczyna się pionowa ściana. Szczelin i chwytów jest mało. Dla przejścia i asekuracji wbijane są 2 szlamburowe haki.

O 20:00 przerywamy pracę na marszrucie i decydujemy się przenocować na poprzednim biwaku.

4-ty dzień. 11 lipca.

Odcinek R19–R21. Ruch jest określony przez rzeźbę skał. Z prawej strony przewieszone gładkie skały, z lewej — krawędź występu. W górę po ścianie i dalej lewą ścianą wewnętrznego narożnika na ITO przez liczne drobne występy. Biwak na stromym „półce” w hamakach (punkt kontrolny №2).

Odcinek R21–R22. Pionowa ściana z przewieszeniami. Szczeliny pod cienkie haki. Wbity jest jeden szlamburowe hak do asekuracji i przejścia.

5-ty dzień, 12 lipca. O 8:00 prowadzący przechodzi obrobiony odcinek i zaczyna się wspinać po wewnętrznym narożniku.

Odcinek R22–R24. Wewnętrzny narożnik z przewieszeniami i małymi występami. Bardzo skomplikowane wspinanie z użyciem ITO. Kończy się występem z wysięgiem 1 m.

Odcinek R24–R26. Występ przechodzi się frontalnie przez szczelinę. Następnie wyjście na „dach” — zaśnieżone skały i ledy koryta. Koryto przechodzi się w rakach po lodzie wzdłuż wyjść skalnych.

Od wyjścia na grań do wierzchołka 30 minut, ruch w zespołach ze zmienną asekuracją na występach.