Sprawozdanie

O pierwszym wejściu na szczyt Uniwersytet ITMO północno-wschodnim grzbietem — 3А kat. trudn. (przypuszczalnie). Zespół wspinaczy: Inozemcew, Sochacki, Kurzin. Za okres 20 czerwca 2019 r.

№№ п.п.	1. Informacje ogólne
1.1	Nazwisko i imię, klasa sportowa kierownika	Kurzin Bogdan, 2-й sp. разряд
1.2	Nazwisko i imię, klasa sportowa uczestników	Sochacki Aleksander 2-й sp. разряд, Inozemcew Eduard 1-й sp. разряд
1.3	Nazwisko i imię trenera	Suviga Vladimir Ivanovich
1.4	Organizacja	Asia Outdoor
2. Charakterystyka obiektu wspinaczki
2.1	Region	Pamir. Grzbiet Zaalajski
2.2	Dolina	Aczik-Tasz
2.3	Numer sekcji według klasyfikacji z 2013 roku	4.4
2.4	Nazwa i wysokość szczytu	Uniwersytet ITMO 4729 m
2.5	Współrzędne geograficzne szczytu (szerokość/długość), GPS (1)	39.476123,72.964037
3. Charakterystyka trasy
3.1	Nazwa trasy	Po północno-wschodnim grzbiecie
3.2	Proponowana kategoria trudności	3А
3.3	Stopień rozpoznania trasy	pierwsze wejście
3.4	Charakter ukształtowania trasy	lodowo-śnieżna
3.5	Różnica wysokości na trasie (wg danych wysokościomierza lub GPS)	489 m
3.6	Długość trasy (w metrach)	875 m
3.7	Elementy techniczne trasy (suma długości odcinków o różnej kategorii trudności z uwzględnieniem charakteru ukształtowania (lodowo-śnieżne, skalne))	1 кат. сл. Śnieg, lód – 205 m 2 кат. kombinacja – 175 m. 3 кат. сл. Śnieg, lód – 495 m.
3.8	Zejście ze szczytu	Tą samą trasą
3.9	Dodatkowe charakterystyki trasy	brak wody (źródła są na podejściach)
4. Charakterystyka działań zespołu
4.1	Czas przemarszu (godziny marszu, w godzinach i dniach)	4 ч
4.2	Biwak	S BЛ MAЛ Pамир
4.3	Wyruszenie na trasę	8:00 20 czerwca 2019 r.
4.4	Wyrusznie na szczyt	12:00 20 czerwca 2019 r.
4.5	Powrót do bazy	16:00 20 czerwca 2019 r.
5. Osoba odpowiedzialna za sprawozdanie
5.1	Nazwisko, e-mail	Kurzin Bogdan. fal_con@inbox.ru

II. Opis wejścia

1. Charakterystyka obiektu wspinaczki

1.1. Zdjęcie z moreny, niedaleko początku trasy.

1.2. Profil trasy

1.3. Trasy na szczyt Uniwersytetu ITMO.

Fotopanoрама okolicy

Zrobione z Sary–Magola

Zrobione z przełęczy Pietrowskiego

1.4. Mapa okolicy

Ścieżka podejścia pod trasę. Google Maps.

Do rozpoznania trasy na pik Uniwersytet ITMO 19 czerwca 2019 r. o 4:00 rano wyruszyła nasza grupa – Bogdan Kurzin, Aleksander Sochacki i Inozemcew Eduard. Podszliśmy pod górę, śnieg nie był zbyt głęboki, szło się dobrze, nie grzązł, choć zapadało się na 10–20 cm, na podejściach zdążyliśmy wrócić przed śniadaniem. Za dzień przygotowaliśmy sprzęt do wspinaczki na śniegu i lodzie oraz prowiant, otrzymaliśmy zezwolenie od kierownictwa.

20 czerwca 2019 r. wyruszyliśmy o 2:00 w nocy. Ścieżka bez problemów doprowadziła nas do mostu przez rzekę Aczik-Tasz, dalej główna ścieżka prowadzi w lewo – do góry, a nam było trzeba w prawo – do góry, wzdłuż płynącego do nas strumienia. W 2 godziny dobrnęliśmy do granicy śniegu, tracąc sporo czasu na szukanie ścieżki; trzeba maksymalnie trzymać się lewego brzegu doliny. Na początku lata śniegu było bardzo dużo, pod koniec sierpnia ten problem nie istnieje, i podejście można wykonać zarówno z prawej strony, jak i środkiem doliny.

Dopiero o 8:00 znaleźliśmy się u podnóża trasy na wysokości 4240 m i, ubrawszy sprzęt, ruszyliśmy w górę. O 8:00 odbyliśmy sesję łączności radiowej z Bazą.

Pogoda była pochmurna, niskie chmury, ale deszcz-śnieg nie padał – to było pocieszające. Trasę szliśmy po raz pierwszy, i w czasie śnieżycy lub przy braku widoczności byłoby to problematyczne.

Szliśmy w wiązce. Nachylenie na pierwszym odcinku było nieduże, około 20°. Do bergszrundu, który był słabo widoczny pod śniegiem, przeszliśmy 180 m. Na bergszrundzie dla ubezpieczenia wkręciliśmy parę śrub lodowych, wysokość 4290 m.

Dalej nachylenie zwiększyło się do 45°, 300 m szliśmy w 3 takty, śnieg dobrze trzymał, miejscami po kolana.

Dalej – wyjście na przełęcz (4470 m), 25 m po gęstym, wywianym przez wiatr śniegu, stopień nachylenia zmniejszył się do 20–30°. Ponad 1/3 trasy już za nami, na przełęczy byliśmy o 9:30. Usiedliśmy, by odpocząć, przekąsić i uzupełnić zapasy wody.

Dalej trasa prowadziła po śnieżnym grzbiecie z nawieszkami do 2 m, o wystawie południowo-wschodniej, tj. one były po lewej od ścieżki wspinaczki. Szliśmy nieco na prawo od domniemanej linii oderwania nawieszek, której pod śniegiem nie było widać. Miejscami trafiały się występy skalne. Średnie nachylenie wynosiło 40°, ale zdarzało się i 30° i 50°. Odcinek od przełęczy do wierzchołka miał 550 m.

Już w górnej części za grzbiet zaczęły się wdzierać chmury, ograniczając widoczność dalszej drogi, ale było to zjawisko krótkotrwałe.

Równo o 12:00 byliśmy na wierzchołku. Bez problemów odbyliśmy sesję łączności z Bazą. Przekąsiliśmy, wypiliśmy, odpoczęliśmy, sfotografowaliśmy panoramę dookoła i siebie również. Zdjęliśmy zapiskę poprzednich wspinaczy i zostawiliśmy swoją.

Pogoda się poprawiła, pojawiło się błękitne niebo, zaczęło wyglądać słońce.

Zejście było tą samą trasą:

Do poziomego odcinka pod przełęczą doszliśmy w 1 godzinę.
W ciągu następnych 3 godzin doszliśmy do Bazy, tj. o 16:00 byliśmy już "w domu".

Lód na trasie trafiał się na kilku odcinkach, przeważnie był to głęboki, niezdradliwy śnieg. Pod koniec sierpnia zapewne w wielu miejscach musielibyśmy kręcić śruby.

Oceniam trasę jako 3А kat. trudn. Różnica wysokości – 500 m, długość trasy – 1055 m.

Trasę można podzielić na 3 części:

Od początku do bergszrund.
Od bergszrund do przełęczy.
Od przełęczy do wierzchołka – najtrudniejsza.

Trasę uważam za bezpieczną. Jedyna niebezpieczeństwo – można oderwać nawieszkę i polecieć z nią, ale jeśli uważnie śledzić linię oderwania i w wiązce bacznie obserwować lidera, to wszystko można przewidzieć. Z góry nic nie leci, ani na początku lata, ani pod koniec sezonu.

2. Charakterystyka trasy

2.1. Zdjęcie techniczne

Charakterystyka techniczna odcinków trasy

№ odcinka	Charakter ukształtowania	Kategoria trudności	Długość, m	Rodzaj i ilość haków
R0–R1	Lodowo-śnieżny podjazd	1	180 m	1 śnieżny hak, 2 śruby
R1–R2	Bergszrund. Lodowo-śnieżna ścianka	3	300 m	-
R2–R3	Wyjście na lodowo-śnieżną przełęcz	1	25 m	-
R3–R4	Śnieżny grzbiet. Nawieszki.	2	75 m
R4–R5	Zniszczone skały	3	50 m
R5–R6	Lodowo-śnieżny grzbiet	3	125 m
R6–R7	Zniszczone skały i lodowo-śnieżny grzbiet	2	100 m
R7–R8	Przedwierzchołkowy grzbiet i zniszczone skały	3	50 m

Plan–schemat

3.1 Nasz zespół pracował harmonijnie i starannie (sprawozdanie fotograficzne):

Odcinek R1–R2

Odcinek R2–R3

Odcinek R4–R5

Odcinek R6–R7

R–7. Widoczność się poprawiła.

Charakterystyka działań zespołu

№ odcinka	Opis	Numer zdjęcia
R0–R1	Szliśmy w wiązce. Nachylenie na 1 odcinku niewielkie – 20°. Do bergszrund, który był słabo widoczny pod śniegiem, przeszliśmy 180 m.
R1–R2	Na bergszrundzie dla ubezp. wkręciliśmy parę śrub lodowych. Nachylenie wzrasta do 45°. 300 m idziemy w 3 takty.
R2–R3	Wychodzimy na przełęcz po zbitym śniegu. Stopień nachylenia zmniejsza się do 20–30°.
R3–R4	Dalej trasa prowadzi po śnieżno-lodowym grzbiecie z nawieszkami do 2 m, o wystawie południowo-wschodniej. Szliśmy nieco na prawo od linii odrywania nawieszek, choć pod śniegiem nie było jej widać.
R4–wierzchołek	Idąc grzbietem, napotkaliśmy występy skalne, przez które się przedostaliśmy. Średnie nachylenie 30–40°, ale zdarzało się i 50°.
Zejście	Tą samą trasą. Do poziomego odcinka pod przełęczą doszliśmy w 1 godzinę. W ciągu następnych 3 godzin doszliśmy do BЛ.