Sprawozdanie

Z wejścia na szczyt Koazoy–Loam (Kyazi) lewą częścią południowo-zachodniej ściany o 6А kategorii trudności przez zespół Kraj Stawropolski – 2 w okresie od 04.02.2020 do 13.02.2020 2020 r.

Paszport wejścia

Rysunek 1 — Widok na trasę

Harmonogram wejścia

Przegląd rejonu wejścia

Szczyt Koazoy–Loam Centralna położony jest w Skalnym grzbiecie Wielkiego Kaukazu, w odcinku grzbietu między rzekami Terek (na zachodzie) i Assa (na wschodzie). Szczyt Koazoy–Loam Centralna wchodzi w skład masywu Koazoy–Loam, w skład którego wchodzą również szczyty Główna i Wschodnia. Wcześniej w klasyfikatorze szczyty masywu miały nazwę „Girecz”, później – „Gajkomd”.

Trasa wejścia i podejścia pod nią położone są na terenie rejonu dżejrahskiego Republiki Inguszetii.

Przed wejściem najwygodniej jest bazować w obozie alpinistycznym „Kyazi”, 100 m nie dojeżdżając do skrętu na strażnicę graniczną „oddział Besht”. Przepustki graniczne w rejon szczytów Koazoy–Loam nie są wymagane, jednak na strażnicy należy uprzedzić o swojej obecności w rejonie.

Łączność komórkowa – tylko sieci Beeline, MegaFon, a na górze i na ścianie – MTS.

Pogoda w rejonie jest dość stabilna, okresy opadów śniegu trwają 2–3 dni, śnieg na trasach topnieje bardzo szybko. To należy brać pod uwagę przy długich wejściach na ściany.

Podejście pod trasę – około półtorej godziny. Ruszać w kierunku południowych ścian szczytu Gajkomd Gł. po trawiastym grzbiecie, nie dochodząc do ściany 300 m, na wypłaszczeniu grzbietu, powyżej poziomu lasu skręcić w prawo i przeciąć żleb między szczytami Koazoy–Loam Gł. i Koazoy–Loam Centr. Dalej w górę około 100 m, początek trasy po prawej stronie ogromnej niszy w ścianie. W niszy możliwy jest komfortowy biwak.

Grzbiet Gajkomd składa się z skał osadowych – wapienia. Relief ściany bardzo przypomina ściany krymskie: Morchekę, Forosski Kant, Sokoł.

Trasa wejścia przebiega przez najbardziej monolityczną część ściany Koazoy–Loam C, zniszczony jest tylko niewielki odcinek na drugim odcinku liny ponad niszą.

Działania taktyczne zespołu

W lutym 2020 r. zespół Kraj Stawropolski – 2 wziął udział w otwartych Mistrzostwach Rosji w alpinizmie w klasie technicznej. Podczas losowania zespół wybrał daną trasę, chociaż, jak nam było wiadomo, drugiego wejścia nie było, a opis trasy zajmował trzy wiersze. Bardzo pomogło, że autor trasy E. Dmitrienko skonsultował się z nami.

4 lutego 2020 r. zespół Kraj Stawropolski – 2 w składzie Liwiński S.A., Budnikow A.P., Iwanow A.N., Rieszetik S.W. wyszedł z bazy o 6:00. O 8:10 byli u podnóża trasy i zaczęli pracę o 8:25. Przez cały dzień udało się przejść 3 odcinki liny po 50 m.

Drugi odcinek liny zajął dużo czasu, ponieważ przebiega przez:

• zniszczoną część ściany,
• z licznymi klinującymi się kamieniami w środku,
• warstwową skałę, komplikującą ubezpieczenie i nie pozwalającą na zorganizowanie niezawodnych punktów.

Pod wieczór „siadła” mgła i ochłodziło się, co zmusiło do zakończenia pracy na 40 min wcześniej niż planowano. Liwiński S.A. prowadził, Budnikow A.P. asekurujący. Iwanow A.N., Rieszetik S.W. obserwowali z ziemi.

Następnego dnia pogoda poprawiła się, i praca została wznowiona. Pracowała para: Iwanow A.N., Rieszetik S.W. Rieszetik prowadził. Tego dnia udało się „oderwać” od ziemi, i nocowali już na trasie na odcinku R4.

Dalej praca na trasie była prowadzona przez pary na zmianę. Cały dzień pracowała jedna para, na przykład: Budnikow–Liwiński, a para Iwanow–Rieszetnik odpoczywała lub pracowała przy bagażu. Następnego dnia następowała zmiana, i pracowała „odpoczęta” para.

Na znaczną obniżkę tempa przejścia wpłynęło pogorszenie pogody, które nastąpiło 8 lutego 2020 r. Posypał się śnieg, i temperatura gwałtownie spadła. Z powodu różnicy temperatur skał i otaczającego powietrza:

• śnieg oblepił skałę;
• szczeliny pod friendy lub kotwy trzeba było szukać po gruntownych i długich poszukiwaniach rękoma w rękawicach.

Rękawice, naturalnie, szybko zmokły, a ręce zziębnęły. Do tego wszystkiego, po południu temperatura zaczęła gwałtownie spadać. Tego dnia prowadził Liwiński, asekurujący Budnikow. Mieli szczęście, że nocowali w grocie.

Następnego dnia pracowali Iwanow–Rieszetnik (lider); opad śniegu ustał, ale było jeszcze zimniej. Później dowiedzieliśmy się, że temperatura w tym dniu wynosiła –32 °C. Trzeba było nawet zmieniać osobę asekurującą.

W kolejnych dniach pogoda powoli, ale pewnie poprawiała się. Wraz z poprawą pogody rosła również szybkość przemarszu na trasie. 12 lutego 2020 r. wyszliśmy na szczyt o 19:25.

Rysunek 2 — Zdjęcie górnej części trasy

Rysunek 3 — Zdjęcie trzeciej ćwiartki trasy

Rysunek 4 — Zdjęcie drugiej ćwiartki trasy

Rysunek 5 — Zdjęcie dolnej części trasy

Opis trasy po odcinkach

R0–R1. Początek po prawej stronie wielkiej jaskini (niszy). Do górnej krawędzi jaskini: 30 m, wspinaczka swobodna 4 kat. trudn., 75°. Skały lite.

R1–R2. Dalej ponad jaskinią trawers w lewo w górę w kierunku systemu wewnętrznych kątów i szczelin, uchodzących prosto w górę: 30 m, wspinaczka swobodna 5 kat. trudn., 80°. Słabe ubezpieczenie, mocno zniszczone.

R2–R3. W górę i trochę w lewo po systemie wewnętrznych kątów, szczelin, następnie komin z zatyczką i pod przewieszenie: 100 m, wspinaczka swobodna 6 kat. trudn. z krótkimi odcinkami sztucznych ułatwień, 80–85°, A1.

Przewieszenie omijane jest w lewo w górę ze sztucznymi ułatwieniami do wyjścia na półkę: 10 m, 80–85°, А2.

R3–R4. Po półkach przeplatających się z niewielkimi ściankami, w górę do czerwonej ściany:

• 250 m,
• 4 kat. trudn.,
• 75°.

R4–R5. W górę nieco w lewo po serii szczelin i ścienek: 50 m, przemieszczanie się wspinaczką swobodną z odcinkami sztucznych ułatwień, 5+ kat. trudn., 80–90°, A1.

R5–R6. Po serii szczelin i odłupów w górę i nieco w lewo z pokonaniem niewielkiego odcinka przewieszenia na końcu (około 3 m, przechodzi się ze sztucznymi ułatwieniami A3): 50 m, przemieszczanie się ze sztucznymi ułatwieniami z odcinkami wspinaczki swobodnej, 5+ kat. trudn., 80–90°, А3.

R6–R7. W górę po porosłych trawą skałach wyjście na półkę z grotą: 80 m, 5 kat. trudn., 75–80°. W grocie wygodny biwak na 4 osoby.

R7–R8. Od pieczary w prawo trawers po półce 10 m, następnie w górę ku prawemu brzegowi Г-kształtnego karnisza: 100 m, przemieszczanie się ze sztucznymi ułatwieniami (stopery, kotwy), 2 bolty, 6+ kat. trudn., 80–90°, A3.

R8–R9. Od brzegu Г-kształtnego karnisza trawers w prawo (stopery, kotwy) z niewielkim nabieraniem wysokości w obejściu przewieszenia ze skałami koloru czerwonego: 120 m, 6+ kat. trudn., 80–90°, A3.

R9–R10. W górę wzdłuż systemu szczelin i wewnętrznych kątów po ich prawej ścianie do połączenia się z trasą 4B «Koazoy – Loam po Ścianie Pd-Zach, Loginow I., 2017 r.». Połączenie z trasą 4B w kącie z odcinkiem czerwonych silne zniszczonych skał (około 7 m, przechodzi się ze sztucznymi ułatwieniami A3):

• Około 200 m,
• są odcinki wspinaczki swobodnej 5–6 kat. trudn. po 15–20 m każdy,
• ale w większości (70%) ze sztucznymi ułatwieniami, 80–90°, A2–A3.

R10–R11. Dalej do szczytu po trasie 4B «Koazoy – Loam po Ścianie Pd-Zach, Loginow I., 2017 r.». Około 150 m wspinaczka 4–5 kat. trudn.

Rysunek 6 — Zdjęcie: praca na odcinku R1–R2

Rysunek 7 — Zdjęcie: poręcz na odcinku R2–R3

Rysunek 8 — Zdjęcie: praca 8 lutego 2020 r. na odcinku R7–R8

Rysunek 9 — Zdjęcie: praca 8 lutego 2020 r. na odcinku R7–R8, widok od wejścia do groty

Rysunek 10 — Zdjęcie: praca 9 lutego 2020 r. na odcinku R7–R8

Rysunek 11 — Zdjęcie: praca na odcinku R9–R10 przed wyjściem na grań

Rysunek 12 — Zdjęcie: ranek 13 lutego 2020 r. na szczycie