REGIONALNA ORGANIZACJA PUBLICZNA „FEDERACJA ALPINIZMU OBWODU MOSKIEWSKIEGO”

Mistrzostwa Rosji w alpinizmie

2024 rok

Klasa wysokogórsko-techniczna

Sprawozdanie

z wejścia dokonanego przez zespół GK UAL Obwód Moskiewski – Kraj Permski na szczyt Цей-Лоам (Кязи), 3171 m przez lewą część południowo-wschodniej ściany (trasa К. Дорро), 6А kategorii trudności, w okresie od 04.06.2024 do 04.06.2024

Череповец 2024 r. PASZPORT WEJŚCIA

Załączone zdjęcie szczytu z oznaczeniem najbliższych tras

Niebieski: Trasa przez lewą część ЮВ ściany (Дорро, 2003) 6А kat. trudn.

3. Techniczny opis trasy

Schemat UIAA zaczerpnięty z opisu pierwszych zdobywców:

Profil trasy:

Działania taktyczne zespołu

04 czerwca 2024 r. wyszliśmy z bazy o 2:00 w nocy. Podejście pod trasę zajęło 1 godz. 30 min, zaczęliśmy pracę o 4:00 rano. Wzięliśmy ze sobą 2 l wody z zapasem na jeden dzień pracy na trasie. Wybrano jednoczesny schemat ruchu. O 13:40 osiągnęliśmy szczyt.

Całkowity czas marszu na trasie wyniósł 9 godz. 40 min. Zejście trasą 2А, oznaczono chorągiewkami.

Opis trasy według odcinków

R0–R1: Prostymi skałami wyjść na półkę. Stacja na haku.

R1–R2: Od stacji w lewo wewnętrznym kątem, porośniętym trawą, a następnie w prawo w górę wyjść na dogodną półkę. Stacja na hakach.

R2–R3: Dalej zaczyna się system stromych wewnętrznych kątów, w kątach ziemia i kamienie miejscami zniszczone.

R3–R4: W górę wewnętrznym kątem, kąt opada w lewo, wyjście na trawiastą półkę. Dogodna stacja na dużej półce na hakach.

R4–R5: Od stacji półką w lewo iść 6 m (ominąć zewnętrzny kąt) i dalej pionowym wewnętrznym kątem poruszać się w górę. Dla asekuracji na tej linie głównie haki. Stacja wiszacca.

R5–R6: Dalej w górę tym samym wewnętrznym kątem. Wspinaczka stosunkowo prosta. Jednak szczeliny są zatkane ziemią i kurzem. Szczególnie nieprzyjemne są kępy suchej trawy, z których przy dotknięciu sypie się kurz.

R6–R7: Kątem, omijając występ skalny z prawej strony, wyjść na płytę. Po niej w lewo w górę. Wejść we wnętrze kąta. Stacja.

R7–R8: Dalej wewnętrznym kątem miejscami trawa i kępy trawy. Lina prosta. Miejsce możliwego biwaku.

R8–R9: Dalej poruszać się w prawo w górę kątem z dudniąymi płytami przez niewielkie przewieszenie. Wspinaczka prosta, przed wyjściem z przewieszającego kąta z prawej strony znajduje się hak. Stacja na wypłaszczeniu z prawej strony na haku i bolcu.

R9–R10: Od stacji 1 m w lewo i dalej poruszać się w górę. Nachylenie się zwiększa. Użyto sztucznej asekuracji na ściance z kątami i szczelinami. Dla asekuracji kotwy. Dalej w lewo w górę, omijając przewieszenie na wypłaszczenie.

R10–R11: Dalej po niezbyt stromej płycie w prawo w górę do półki i niszy. Wspinaczka prosta. Stacja na dwóch hakach. Jest półka o szerokości około 1 m dla leżącego biwaku. Jednak miejsca pod namiot mało.

R11–R12: Od tej liny zaczyna się druga połowa trasy. Skała nietrwała, łamliwa. Dużo zniszczeń. Od stacji 3 m w prawo, a następnie w lewo. Wspinaczka prosta. Asekuracja rzadka.

R12–R13: Od stacji najpierw trochę w lewo, potem trochę w prawo. Wspinaczka nieco trudniejsza przez kawerny, jamy, nierówne dziurki i zagłębienia w skale. Relief wydaje się niewiarygodny. Asekuracja rzadka. Stacja wisząca.

R13–R14: Od stacji w lewo w górę, orientować się na udeptane kępy trawy, dalej w górę nieco w prawo niejasno zaznaczonym zewnętrznym kątem (wspinaczka trudna, relief niewiarygodny, problemy z ustawieniem punktów, obciążać punkty nie chce się w ogóle), dalej wyjść w prawo w górę pod przewieszające się bloki. Stacja pod przewieszającymi się blokami na jednym nowym haku i jednym istniejącym. Jest drugi hak dla ustawienia platformy. Jednak duże obawy budzą przewieszające się ogromne bloki, które trzymają się na słowo honoru i przy upadku natychmiast zniszczą i platformę, i samą stację.

R14–R15: Od stacji w górę, ostrożnie omijając przewieszające się bloki, następnie w lewo w górę wyjść na zewnętrzny kąt (wspinaczka staje się łatwiejsza), dalej poruszać się w prawo w górę po niezbyt trudnym reliefie. Stacja u podstawy dużego wewnętrznego kąta z prawej strony od niego (przejść małą półką w prawo od podstawy wewnętrznego kąta). Stacja na dwóch hakach.

R15–R16: Od stacji w lewo wejść w duży wewnętrzny kąt i poruszać się nim w górę. Naszym zdaniem, to najbardziej niebezpieczny odcinek trasy z powodu zniszczeń reliefu. Silnie się sypie. Wspinaczka prosta, ale większość zaczepów odłamuje się. Przy tym kamienie lecą prosto na asekurującego. Dlatego trzeba wspinać się bardzo ostrożnie. Asekuracja friendami wewnątrz kąta.

R16–R17: Kontynuować ruch w górę wewnętrznym kątem. Wspinaczka staje się łatwiejsza. Stacja na dużym głazie na grani. Długość odcinka 60 m.

R17–R18: Dalej w prawo. Skały proste. Poruszać się pieszo po sypkich skałach ku szczytowi.

R18–Szczyt

Fotoreportaż z przejścia trasy

Odcinek R2–R3

Odcinek R6–R7

Odcinek R11–R12

Odcinek R15–R16

Szczyt