Bez tytułu

7. Tra­wers grzbietu Kosz­tan-krest od szczy­tu Mi­ra do Tiu­tjun­baszi z pod­nie­sie­niem na szczyt Mi­ra po Pół­noc­nym kon­trfor­sie — 4B kat. sł. (A. Na­umow, J. War­fo­łomiejew, I. Ku­di­now, J. So­ko­łow­ski, W. Szut­kin i W. Szutow — 22–24 lipca 1961 r.; rys. 36).

Droga od alplageru „Be­zen­gi” do szczytu Mira patrz w opi­sie 106. Ze szczytu Mira w dół na za­chód po 150–180-me­trowym ostrym śnież­nym grzbiecie (wiatro­lomy!) i 80-metro­wych stromych ska­łach (spo­rzy­s­to­wy zjazd) na prze­łęcz mię­dzy szczy­ta­mi Mira i Truda. Z prze­łęczy 200–250 m po sil­nie po­rze­za­nym ska­łko­wo-śnież­nym (wiatro­lomy!) grzbiecie z 3–5-me­trowymi ska­ł­nymi i nie­wiel­kimi śnież­nymi żan­dar­ma­mi, któ­re po­ko­nują po grzbiecie. Za 7–10-me­trowym prze­wa­łem w górę po ostrym śnież­nym grzbiecie, na­stęp­nie po stoku, prze­cho­dzą­cym przez 150–200 m w ostry 60–80-me­trowy śnieżny grzbiet z nie­wiel­ki­mi ska­ł­nymi wy­spy­ka­mi. Da­lej po ska­łach śred­niej trud­no­ści i śnież­nym grzbiecie pod­jazd na szczyt Truda.

Ze szczytu Truda:

• w dół po 25–30-me­tro­wych skałach śred­niej trud­no­ści,
• na­stęp­nie pod­jazd na nie­wiel­ki żan­darm,
• z nie­go 40-me­trowy spo­rzy­s­to­wy zjazd na prze­łęcz.

Na­stęp­nie:

• po ska­łach śred­niej trud­no­ści z du­żą ilo­ścią ma­łych żan­darmów, któ­re omi­ja­ją po pół­kach lub po­ko­nu­ją wprost po 2–5-me­tro­wych ścia­nach i po 35-me­tro­wych pły­tach (hak!) — zjazd w prze­wał.

W prze­wa­le — biwak. Od prze­łęczy Truda — 10–12 godz.

Z prze­wa­łu:

• po stromym śnież­nym grzbiecie, prze­mie­rza­ją­cym się ze ska­ł­ka­mi śred­niej trud­no­ści, pod­jazd na pół­kę pod ścia­ną ska­l­nej ba­sz­ty,
• z pół­ki 55–60-me­trowy tra­wers po pły­tach le­wej stro­ny ba­sz­ty,
• na­stęp­nie w górę ku wą­skiej prze­łęczy (hako­wa asek­ku­ra­cja!), nie wychodzą na prze­łęcz, pod ścia­ną w le­wo do wert­ka­l­ne­go 7-me­trowego ko­mi­na, za­le­wa­ne­go na­pły­wem lodu (haki!),
• po ko­mi­nie (bez ple­caka!) pod­jazd na płytę (hak!) i po niej 15–20 m w górę na pół­kę,
• da­lej po pro­stych i śred­niej trud­no­ści ska­łach 70 m w górę na wierz­cho­łek ba­sz­ty.

Z ba­sz­ty:

• w dół po grzbiecie, dwa nie­wiel­kie żan­dar­my omi­ja­ją pra­wo po stro­mych śnież­nych sto­kach,
• po ostrym śnież­nym grzbiecie (wiatro­lomy!) zjazd na prze­łęcz pod wierz­choł­kiem Wschod­nia Tiu­tjun­baszi.

Z prze­łę­czy:

• pod­jazd po śnież­nym, na­stęp­nie po pro­stym ska­ł­nym grzbiecie,
• pierw­szy żan­darm omi­ja­ją po śnież­nej pół­ce pra­wo,
• dru­gi — naj­pierw 15–20-me­trowym tra­wer­sem po stro­mym śnież­nym stoku le­wo (hako­wa asek­ku­ra­cja!), na­stęp­nie 20–25 m w górę po trud­nych ska­łach Po­łud­niow­ego kontr-for­su (hak!) — pod­jazd na wierz­cho­łek żan­dar­mu,
• z nie­go 10–12-me­trowy spo­rzy­s­to­wy zjazd w prze­wał,
• omi­ja­nie ko­lej­ne­go żan­dar­mu po śnież­nym stoku i pły­tach pra­wo (hako­wa asek­ku­ra­cja!),
• da­lej po pro­stym ska­ł­ko­wo-śnież­nym grzbiecie — pod­jazd na wierz­cho­łek Wscho­dn­ia Tiu­tjun­baszi.

Od bi­waku — 7–8 godz.

Z wierz­choł­ka:

• po po­zio­mym pro­stym ska­ł­ko­wo-śnież­nym grzbiecie,
• pierw­szy żan­darm po­ko­nu­ją wprost po 5–6-me­tro­wych pły­tach le­wej stro­ny (hako­wa asek­ku­ra­cja!)
• z żan­dar­mu 6-me­trowy spo­rzy­s­to­wy zjazd,
• żan­darm „Ba­sz­ta” po­ko­nu­ją wprost po 7–8-me­tro­wej ścia­nie,
• zjazd z nie­go 10-me­trowym dülfe­rem,
• da­lej po pro­stym ska­ł­ko­wo-śnież­nym grzbiecie, nie­wiel­kie ścia­ny któ­re­go po­ko­nu­ją wprost lub omi­ja­ją po pół­kach le­wo lub śnież­nymi sto­ka­mi pra­wo — wyj­ście na wierz­cho­łek Za­chod­nia Tiu­tjun­baszi.

Od biwaku na grzbiecie — 9–10 godz. Zjazd po Za­chod­nim grzbiecie patrz w opi­sie 108.

Re­ko­men­da­cje dla uczest­ni­ków wy­soko­ści

1. Licz­ba uczest­ni­ków — 4–8 osób.
2. Pierw­szy bi­wak — prze­łęcz Trud.
3. Czas wyj­ścia — 4–5 go­dzin rano.
4. Sprzęt: li­na głów­na — 2×40 m; re­psznur zu­żyw­ny — 5 m; haki ska­l­ne — 8–10; haki lo­do­we — 3–4; młotek ska­l­ny — 2; ka­ra­bin­ki — 8–10; ra­chy — 4 pa­ry; na­met — 1.
5. Miej­sca bi­wa­ków — na wszyst­kich wierz­choł­kach, prze­wa­łach, śnież­nych grzbie­tach i przed wierz­choł­kiem Za­chod­nia Tiu­tjun­baszi.