Główny Kaukaski Grzbiet i jego odnogi od przełęczy Czipierazau do wierzchołka Ortokara

Sprawozdanie

z pierwszego wejścia na wierzchołek Adyrsu (4370 m) przez południowo-zachodnią ścianę przez centralny bastion w okresie od 19 do 22 lipca 2008 r. grupy sportowej AUSB „Ułłatau” w składzie:

• Monajenkov E.I. — kierownik
• Bułocznikov V.S. — uczestnik
• Sandin S.A. — uczestnik

AUSB „Ułłatau” 2008 rok

Adresy

AUSB „Ułłatau”: 361602, KBR, Nalczyk, tel. 8 (8662) 77–09–87

Kierownika (kwestie dotyczące sprawozdania): 142101, Obwód moskiewski, Podolsk, ul. Pleszczejewskaja, 44a–17, Monajenkov E.I. Tel. d. 8 (343) 348–44–60 Mob. 8–922–100–82–25

Trenera: 360017, KBR, Nalczyk, ul. Kirowa, 12, m. 50, Porochnia J.I. Tel. d. 8 (8662) 74–08–65

Wysokości zaznaczone w sprawozdaniu zostały określone wizualnie i za pomocą 50-metrowej liny.

Paszport

1. Główny Kaukaski Grzbiet i jego odnogi od przełęczy Czipierazau do wierzchołka Ortokara, grzbiet Adyrski, dol. Adyrsu. Numer rozdziału według klasyfikacyjnej tabeli (2001) r.: 2.4.1.
2. Nazwa wierzchołka: Adyrsu (4370 m) Nazwa trasy: przez południowo-zachodnią ścianę przez centralny bastion
3. Kategoria trasy: przewidywana — 5B kat. tr., pierwsze wejście
4. Charakter trasy: kombinowany
5. Różnica wysokości trasy: 870 m Długość trasy: 1195 m Długość odcinków:
   • 5B kat. tr. — 455 m
   • 4 kat. tr. — 560 m Średnie nachylenie głównej części trasy — 65 ° Całej trasy — 57 °
6. Pozostawiono haków na trasie: razem — 1 zakl.; śrubowych — 0. Użyto haków na trasie:
   • śrubowych stacjonarnych — 0 (w tym ITO — 0)
   • śrubowych zdejmowanych — 0 (w tym ITO — 0)
   • użyto sztucznych punktów podparcia (ITO) — 0
   • skalnych, lodowych zakladek: 24/7, 0/0, 82/23, 33/9
7. Godzin marszu drużyny: 27,5 godz. (bez uwzględnienia zejścia) i dni — 3. Biwaki:
   • pierwszy — na górze bastionu na półce w namiocie
   • drugi — przed wyjściem na grzbiet wierzchołkowy, siedzący.
8. Kierownik: Monajenkov Jewgienij Iwanowicz — MS Uczestnicy:
   • Bułocznikov Władimir Siemionowicz — KMS
   • Sandin Siergiej Aleksiejewicz — 1-szy sp. kat.
9. Trener: Porochnia Jurij Iwanowicz — PMS ZSRR
10. Wyjście na trasę: 19 lipca 2008 r. Wyjście na wierzchołek: 22 lipca 2008 r. Powrót do BŁ: 22 lipca 2008 r.

Foto 2. Widok ogólny trasy:

• 3B kat. tr., m-t D. Kokkina, po S-Z grzb.
• 5B kat. tr., m-t drużyny, p/p po P-Z śc.
• 3A kat. tr., m-t Wialcewa, po Zach. kontref. Połudn. grzb.

Krótki przegląd rejonu wejścia i historia podbicia w. Adyrsu (4370 m)

Silnie rozgałęziony grzbiet Adyrski odchodzi na północ od węzłowego wierzchołka GKCh — Sarykoł, oddzielając dolinę rzeki Czegema od bocznych dolin Baksanskiej doliny — Adyrsu, Tiutiusu, Sakaszil. Grzbiet jest działem wodnym rzek Czegema i Baksanu.

Wierzchołek Adyrsu (4370 m) — węzłowy wierzchołek grzbietu Adyrskiego, położony pomiędzy w. Sarykoł (za przełęczą Granowskogo) na południu i w. Orubaszi (za przełęczą Gółubiewa) na północnym wschodzie. W tłumaczeniu z języka balkarskiego Adyrsubaši — „stroma góra”. Pierwsze wejście zostało dokonane w 1896 r. przez D. Kokkina po północno-zachodnim grzbiecie.

Według „Klasyfikacji tras na górskie wierzchołki” Federacji Alpinizmu Rosji z 2001 roku wydania, na wierzchołek Adyrsubaši prowadzi 6 tras, w tym 3 szkoleniowo-treningowe trasy 3A–3B kat. tr. (3 trasy sportowe 4A, 4B, 5A kat. tr.).

Jeden z najpiękniejszych wierzchołków doliny jest bardzo popularny wśród wspinaczy, znajdują się na nim różnorodne trasy. Według technicznego zestawu trudności jest interesujący przy wykonywaniu norm na 1–2 sp. kat. Przy taktycznej подготовке trzeba brać pod uwagę ten czynnik # Spis treści

• Rozdział 2.4.1.

2. Nazwa wierzchołka: Adyrsu (4370 m) Nazwa trasy: po P-Z śc. przez centralny bastion
3. Kategoria trasy: przewidywana — 5B kat. tr., p/p
4. Charakter trasy: kombinowana
5. Różnica wysokości trasy: 870 m Długość trasy: 1195 m Długość odcinków:
   • 5B kat. tr. — 455 m
   • 4 kat. tr. — 560 m Średnie nachylenie głównej części trasy — 65 ° Całej trasy — 57 °
6. Pozostawiono haków na trasie: razem — 1 zakl.; śrubowych — 0. Użyto haków na trasie:
   • śrubowych stacjonarnych — 0 (w tym ITO — 0)
   • śrubowych zdejmowanych — 0 (w tym ITO — 0)
   • użyto sztucznych punktów podparcia (ITO) — 0
   • skalnych, lodowych zakladek: 24/7, 0/0, 82/23, 33/9
7. Godzin marszu drużyny: 27,5 godz. (bez uwzględnienia zejścia) i dni — 3. Biwaki:
   • pierwszy — na górze bastionu na półce w namiocie
   • drugi — przed wyjściem na grzbiet wierzchołkowy, siedzący.
8. Kierownik: Monajenkov Jewgienij Iwanowicz — MS Uczestnicy:
   • Bułocznikov Władimir Siemionowicz — KMS
   • Sandin Siergiej Aleksiejewicz — 1-szy sp. kat.
9. Trener: Porochnia Jurij Iwanowicz — PMS ZSRR
10. Wyjście na trasę: 19 lipca 2008 r. Wyjście na wierzchołek: 22 lipca 2008 r. Powrót do BŁ: 22 lipca 2008 r.

Schemat trasy w symbolach (UIAA), część 1

Schemat trasy w symbolach (UIAA), część 2

Profil schematu trasy (bez części grzbietowej) 1:2000

Harmonogram wejścia

Działania taktyczne drużyny

19 lipca 2008 r.

O 10:00 drużyna wyszła z AUSB „Ułłatau” i o 12:30 podeszła do biwaku na „Rumianych kamieniach”, rozbili biwak. Tego samego dnia została przeprowadzona rekonesans ścieżki podejścia pod dolną część centralnego bastionu i wzrokowy ogląd wariantów przejścia trasy. Wyznaczona trasa prowadzi przez centrum bastionu P-Z ściany, pomiędzy dwoma żlebami z biegnącą po nich wodą.

20 lipca 2008 r.

O 4:30 drużyna wyszła z biwaku i, przeszedłszy usypiska, podeszła do stromego śnieżno-lodowego stoku ku początkowi trasy w najniższej części bastionu, na osypną półkę, gdzie ustawili 1-szy punkt kontrolny dla oznaczenia początku trasy. Związali się i rozpoczęli marsz w wiązance: Bułocznikov — Sandin — Monajenkov. Ruch pierwszego w wiązance odbywał się:

• w butach wspinaczkowych
• na podwójnej linie 50 m
• z lekkim plecakiem

Prosto po ścianie 40 m (45°, 4 kat. tr.) w lewo-w górę 30 m (55°, 5 kat. tr.) — wyjście na skalną półkę. Z niej po wewnętrznym narożniku 35 m (65°, 5 kat. tr.) do następnej stacji. Od stacji najpierw w prawo 20 m (90°, 5 kat. tr.), a następnie na tarciu w lewo w przejście między skalnym karnizem i zwisem na dobrą półkę — stacja.

Od niej:

• prosto po ścianie 50 m (65°, 5 kat. tr.) do niedużej półeczki
• jeszcze 50 m (55°, 5 kat. tr.) — wyjście na dużą platformę 15 × 7 m ze zwisającą nad nią górną częścią.

Pod zwisem można rozbić namiot, wody mało.

Dalej:

• obejść z lewej strony zwisającą część
• po pochyłej płycie 50 m (90°, 5+ kat. tr.) pod ściankę — trudne łazienie
• następnie 40 m (60°, 5 kat. tr.) na dobrą półkę — stacja.

Od półki:

• 20 m (55°, 5 kat. tr.) prosto po ścianie
• trudne łazienie 50 m (90°, 5+ kat. tr.) — do 2-go punktu kontrolnego i miejsca dla biwaku w namiocie.

Z miejsca biwaku:

• proste wyjście z lewej strony 30 m (35°, 2 kat. tr.) na górę bastionu
• następnie na śnieżno-lodowy stok.

O 17:30 stanęli na biwaku. Od biwaku u „Rumianych kamieni” — 13 godz. pracy.

21 lipca 2008 r.

O 7:30 drużyna wyszła z biwaku na bastionie. Dalsza trasa prowadzi po stromym śnieżno-lodowym stoku 350 m (45–50°, 4 kat. tr.), asekuracja przez lodowce i śruby lodowe. Ruch w górę odbywa się po lewej części lodowca, wzdłuż skalnego grzbietu. W górnej trzeciej części wejście po lodowcu przechodzi przez dwie szczeliny lodowcowe, wypełnione śniegiem. Asekuracja.

Po śnieżno-lodowym stoku trasa podchodzi pod mokre, zbutwiałe skały z niewyraźnie zaznaczonymi, nachylonymi półkami. Dalej w górę po zbutwiałych skałach 50 m (55°, 5 kat. tr.), stacja. Z niej wyjście na stromy śnieżno-lodowy grzbiet i po nim wejście 50 m (45°, 4 kat. tr.) ku podstawie nie szerokiego żlebu, wypełnionego śniegiem i lodem, który przecinają w prawo na 20 m.

W kierunku niewyraźnie zaznaczonej platformy. Stąd po rozpadlinie w górę 45 m (60°, 5 kat. tr.) — wyjście ku stromemu, gładkiemu, pionowemu wewnętrznemu narożnikowi. Po nim 15 m (90°, 5+ kat. tr.) — wyjście na skały grzbietowej części trasy 40 m (45°, 4+ kat. tr.). Po skałach grzbietu:

• podejście ku śnieżno-lodowemu „nożowi”
• po nim 80 m (35–40°, 4 kat. tr.)
• ku dużemu kwadratowemu kamieniowi, który omijają z lewej, a następnie z prawej strony pod zwisającą skałę grzbietu wierzchołkowego Adyrsu.

W tym miejscu o 19:30 grupa zorganizowała siedzący biwak na ułożonej wąskiej półeczce. Tu ustawiono 3-ci punkt kontrolny. Od biwaku na bastionie 12 godz. pracy.

22 lipca 2008 r.

O 7:00 drużyna rozpoczęła marsz. Z miejsca biwaku w lewo 25 m po zbutwiałych, zasypanych śniegiem skałach — wyjście na S-Z grzbiet. Po śnieżnym grzbiecie o stromiźnie na końcu do 35–40° (karnizy) podeszli ku przedwierzchołkowemu wzniesieniu. Po przejściu bergszruntu na przedwierzchołkowemu wzniesieniu wyszli ku prostemu, niedługiemu skalnemu grzebieniowi, po którym weszli na wierzchołek Adyrsu, gdzie byli o 9:30.

Zejście z wierzchołka trasą 3B kat. tr. po S-Z grzbiecie (m-t D. Kokkina) na skalną przerwę ku dużemu żandarmowi. Z przerwy 20 m w dół w prawo ku pierwszej pętli zjazdowej. Dalej pięć ukośnych dźulferów w prawo po 50 m — zejście na lodowiec. Po bezimiennym lodowcu, trzymając się jego prawej strony, zeszli ku biwakowi u „Rumianych kamieni”. Zejście zajęło 4 godz. 30 min. Powrót drużyny do AUSB „Ułłatau” o 18:00.

Wnioski i zalecenia dotyczące trasy wejścia

Trasa jest wystarczająco bezpieczna, „żywych” kamieni niewiele, samoczynnego spadania kamieni i lodu nie obserwowano.

Są miejsca dla organizacji biwaku na ścianie bastionu na półkach, gdzie można wyłożyć platformę. Platforma pod namiot na górze bastionu (na moment przejścia) jest wystarczająco bezpieczna, ponieważ wytajające na lodowcu drobne kamienie idą w prawo i lewo w koryta strumieni. Dla biwaku we dwoje można polecić wnękę 1 m × 2 m ze zwisającą górną częścią w ścianie tej platformy.

W drugiej części trasy (po bastionie) przy przejściu lodowej części, wygodnych miejsc dla biwaku nie ma. Miejsce siedzącego biwaku pod zwisającą skałą przedwierzchołkowego grzbietu, jest zalecane dla organizacji biwaku dla następnych grup. Przy późnym wyjściu na S-Z grzbiet i konieczności biwaku, jest możliwość organizacji jego poniżej po grzbiecie na 50 m w niecce.

Zalecane jest przechodzenie trasy w pierwszej połowie sezonu letniego. Ponadto, trzeba brać pod uwagę obecność grup, idących po przedwierzchołkowym S-Z grzbiecie (3B) i P-Z grzbiecie (3A), ponieważ idące z dołu kamienie mogą lecieć prosto po ścieżce wejścia po lodowcu. Możliwe wytapianie się kamieni i ich spadanie po lodowcu w drugiej połowie dnia sprawia, że wejście staje się problematyczne i niebezpieczne. Zalecane jest wyjście na lodowiec nie później niż o 6–7 godz. rano.

Opis trasy wejścia według odcinków

• R0–R1: 150 m, 35–40°, 2 kat. tr. — z moreny ku dolnej części bastionu po stromemu śnieżno-lodowemu stokowi na półkę. 1-szy punkt kontrolny.
• R1–R2: 40 m, 45°, 4 kat. tr. — prosto w górę po ścianie.
• R2–R3: 30 m, 55°, 5 kat. tr. — w lewo w górę po skałach, wyjście na półkę.
• R3–R4: 35 m, 65°, 5 kat. tr. — z półki wejście po wewnętrznym narożniku do następnej stacji.
• R4–R5: 20 m, 90°, 5+ kat. tr. — wejście w prawo w górę, następnie w lewo — przejście między karnizem i zwisem.
• R5–R6: 50 m, 65°, 5 kat. tr. — po ścianie do następnej stacji.
• R6–R7: 50 m, 55°, 5 kat. tr. — wyjście na dużą półkę 15 × 17 m.
• R7–R8: 50 m, 90°, 5+ kat. tr. — obejść z lewej strony zwis i po pochyłej płycie pod ściankę, trudne łazienie.
• R8–R9: 40 m, 60°, 5 kat. tr. — wyjście po ścianie na dobrą półkę.
• R9–R10: 20 m, 55°, 5 kat. tr. — z półki w górę po ścianie.
• R10–R11: 50 m, 90°, 5+ kat. tr. — trudne łazienie do miejsca biwaku. Pierwszy biwak (20 lipca 2008 r.). 2-gi punkt kontrolny.
• R11–R12: 30 m, 35°, 2 kat. tr. — z miejsca biwaku wyjście z lewej strony na górę bastionu ku śnieżno-lodowemu stokowi.
• R12–R13: 350 m, 45–50°, 4 kat. tr. — po śnieżno-lodowym stoku podejście pod mokre, zbutwiałe skały.
• R13–R14: 50 m, 55°, 5 kat. tr. — po zbutwiałych skałach ku śnieżno-lodowemu grzbietowi.
• R14–R15: 50 m, 45°, 3 kat. tr. — po śnieżnym grzbiecie ku początkowi nie szerokiego żlebu, wypełnionego śniegiem i lodem. Przeciąć żleb w prawo 20 m.
• R15–R16: 45 m, 60°, 5 kat. tr. — po rozpadlinie w górę, wyjście ku wewnętrznemu narożnikowi.
• R16–R17: 15 m, 90°, 5+ kat. tr. — po stromym wewnętrznym narożniku, wyjście na skały grzbietowej części trasy.
• R17–R18: 40 m, 45–50°, 4 kat. tr. — po skalnym grzbiecie podejście ku śnieżno-lodowemu „nożowi”.
• R18–R19: 80 m, 35–40°, 3 kat. tr. — po śnieżnym „nożowi” ku dużemu kwadratowemu kamieniowi, obejść go z lewej i prawej strony pod zwisającą skałę. Drugi biwak (21 lipca 2008 r.). 3-ci punkt kontrolny.
• R19–R20: 25 m, 3 kat. tr. — z miejsca biwaku w lewo po zbutwiałych skałach wyjście na S-Z grzbiet. Po śnieżnym grzbiecie 35–40° (karnizy) podejść ku przedwierzchołkowemu wzniesieniu. Po przejściu bergszruntu wyjść ku prostemu skalnemu grzebieniowi i po nim na wierzchołek Adyrsu.

Zejście z wierzchołka trasą 3B kat. tr. po S-Z grzbiecie (m-t D. Kokkina).

Fotoilustracja sprawozdania — 2

Fotoilustracja sprawozdania — 3

Odcinek R1–R2

Fо­to­ilu­stra­cja spra­wozdania — 4

Odcinek R3–R4

Odcinek R5–R6

Fо­to­ilu­stra­cja spra­wozdania — 5

Odcinek R6–R7

Na wierzchołku