Paszport wejścia

I. Klasa wejścia — techniczna 2. Region wejścia — Główny Kaukaski grzbiet i jego odnogi od przełęczy Maрух do przełęczy Nachar. 3. Szczyt (wysokość, nazwa) — Maрух-Kая, 3700 m, północno-wschodnia ściana. 4. Proponowana kategoria trudności — 4A. 5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 700 m; średnie nachylenie — 60°; długość odcinków — 55 m, 5–6 p. 6. Liczba wbitych haków: dla asekuracji, dla utworzenia punktów kontrolnych skalnych — 22 lodowych — śrubowych — 7. Liczba godzin marszu 8. Liczba noclegów i ich charakterystyka: bez noclegu na trasie. 9. Nazwisko, Imię, Otczestwo lidera, uczestników i ich kwalifikacje: Diemianienko Rusłan Witaljewicz — 1-sza kategoria, alpinizm, wspinaczka skałkowa, lider Siłkin Siergiej Łukicz — 1-sza kategoria, alpinizm, wspinaczka skałkowa, uczestnik Własienko Aleksandr Iwanowicz — KMS, uczestnik Swiridienko Wadim Siergiejewicz — MS, uczestnik, trener 10. Trener zespołu Swiridienko W.S. 11. Data wyjścia na trasę i powrotu: 8 lipca 1975 r.

Mapka rejonu wejścia

Krótki opis podejścia do trasy

Najbliższym rejonem baz alpinistycznych jest Domбай, który jest dobrze skomunikowany z górną częścią doliny Aksaut różnymi trasami przez przełęcze.

Filia a/l „Domбай” — „Aksaut” i KSP rejonu Aksautskiego bazują w rejonie osiedla „Rudnicznyj”, który jest skomunikowany z Karaczajewskiem i odpowiednio Domбаjem drogą samochodową. Droga samochodowa w odległości 3–5 km od osiedla Rudnicznyj przy silnych deszczach jest narażona na wylewy rzeki Aksaut.

Od osiedla Rudnicznyj do moreny lodowca Siewiero-Aksautskiego — 2 godziny marszu wzdłuż ścieżki, dalej w prawo wzdłuż koryta rzeki wypływającej z lodowca Южно-Kаракайского do moreny bocznej — 2 godziny — biwak.

Szczyt Maрух-Kая znajduje się pomiędzy szczytami Maрух-Баши i Nizki Maрух i wchodzi w system Głównego Kaukaskiego grzbietu.

Północno-wschodni stok szczytu stanowi skalną ścianę, opadającą do cyrku lodowca Южно-Kаракайского.

Północno-zachodni stok Maрух-Kая jest lodowy, o nachyleniu w górnej części do 45°.

Do dolnego punktu grzbietu łączącego szczyty Maрух-Баши i Maрух-Kая z cyrku lodowca Южно-Kаракайского prowadzi żleb, który kończy się śnieżnym karniźem.

W KSP rejonów Domбайskiego i Aksautskiego, w literaturze alpinistycznej nie znaleziono informacji o wejściach na szczyt Maрух-Kая.

Tabela

Głównych charakterystyk trasy wejściowej:

• 

Krótki komentarz do tabeli

Wejście planowano wykonać w ciągu jednego dnia ze zjazdem przez przełączkę pomiędzy szczytami Maрух-Kая i Maрух-Баши.

Wcześniej przeprowadzono oględziny ściany Maрух-Kая i wyznaczono trasę wejściową oraz główne punkty orientacyjne. W środkowej części grzbietu prowadzącego z przełączki na szczyt znajduje się dobrze widoczne ramię, od którego w dół na trzy liny idą wygładzone płyty.

Na prawo od płyt i poniżej grzbietu widoczny jest ogromny próg, który z cyrku lodowca Южно-Kаракайского ma trójkątny kształt. Pod płytami na lewo od progu i nieco w prawo rozszerzający się ku dołowi kontrefort, ograniczony z lewej i prawej strony żlebami. Pod prawym żlebem znajduje się skalna wysepka, która jest dobrze widoczna z cyrku. Dolna krawędź wysepki pokrywa się z dolną krawędzią bergruchu.

Główny kierunek trasy: Z cyrku przez bergruch na skalną wysepkę, daleko w górę w lewo na ramię kontrefortu i następnie, nie wychodząc z kontrefortu, do płyt pod ramieniem grzbietu i po nich — na grzbiet.

Podczas pokonywania części ściennej trasy podjęto decyzję o unikaniu żlebów i wewnętrznych kątów w celu minimalizacji zagrożenia kamieniami.

Z moreny lodowca Южно-Kаракайского po prawej stronie lodowca (w kierunku marszu) — wyjście do cyrku pod szczyty Maрух-Kая i Maрух-Баши. Cyrk przecina się w kierunku skalnej wysepki pod ścianą Maрух-Kая. Po stromym śnieżnym stoku 150–170 m — wyjście pod skalny grzebień. Szczelina podstawa jest pokonywana w kierunku podstawy ściany.