Sprawozdanie ze wspinaczki w rejonie

Głównego Kaukaskiego Grzbietu i jego odgałęzień od przełęczy Марух до przełęczy Нахар na szczyt Главная Каракая po północno-zachodniej ścianie (lewej części) (3896 m) przez zespół instruktorów a/l ДОМБАЙ w składzie:

• САВЧУК В.А. — KMS
• КОРОТКОВ В.А. — MS
• КАРПОВ Ю.Г. — KMS
• ПЕРКОВСКИЙ Л.И. — KMS
• МОЛОЧНИКОВ Е.И. — KMS
• АЗАРЬЕВ И.А. — 1-sza kategoria sportowa

Trenerzy zespołu: МАГОМЕДОВ Х.К.; КУРОЧКИНА З.В.

ДОМБАЙ — 1974 rok

I. Opis geograficzny rejonu wspinaczki

Masyw Каракая — ogromna skalna piramida, wznosząca się na północ od Głównego Grzbietu, w odgałęzieniu Мысты-баши. Na północnych i południowych stokach znajdują się niewielkie lodowce, na północno-zachodnich powierzchnia zlodowacenia jest znacznie większa. Znajduje się tam lodowiec С. Марухский.

Na zachód od Главной Каракаи (3896) półokrągłym łukiem odchodzi grzbiet, w którym znajdują się: Дейтокая, Протокая, Узловая вершина (Двуушка) i Западная Каракая. W kierunku północno-zachodnim wszystkie szczyty kończą się urwistymi ścianami. Masyw składa się głównie z gnejsów, dominujących w rejonie Zachodniego Kaukazu, i łupków, ułożonych warstwami w ciele gnejsów. Warunki pogodowe są charakterystyczne dla północnej części Zachodniego Kaukazu.

Najbliższym rejonem baz alpinistycznych jest Домбай. Od Домбая do osiedla Рудничного w górnym biegu rzeki Аксаут — jednodniowy marsz. W Рудничном znajduje się KSP rejonu Аксаутского.

Od osiedla Рудничного przez przełęcze Северо-Каракайский lub Халега na lodowiec Северо-Марухский, gdzie znajduje się stacja glacjologiczna Akademii Nauk ZSRR — 3–5 godzin.

Lodowiec Северо-Марухский — łagodny, z krótką strefą alimentacyjną. Wysokość górnego plateau — 2900 m.

Masyw Каракаи, jak i większość innych szczytów rejonu Аксаутского, jest niesłusznie rzadko odwiedzany przez alpinistów.

Doskonałe warunki pogodowe, dobre drogi dojazdowe, obfitość sklasyfikowanych i nie sklasyfikowanych, skalnych i kombinowanych tras różnej kategorii trudności, pomimo niewielkich wysokości bezwzględnych (do 3900 m), sprawiają, że rejon ten jest bardzo interesujący pod względem alpinistycznym.

2. Charakterystyka sportowa

Pod względem alpinistycznym rejon ten był eksplorowany od 1934 roku. Na szczyt Гл. Каракая prowadzą trasy: granią wschodnią — 2B kat. sł., granią północną — 4A kat. sł.

W 1965 r. grupa mistrzów sportu, instruktorów a/l «КРАСНАЯ ЗВЕЗДА» pod przewodnictwem Р. Андреева przeszła północno-zachodnią ścianę Гл. Каракаи prawą częścią. Trasę grupa pokonała w ciągu trzech dni i oceniła ją na 6 kat. sł.

Lewa część ściany pod względem podstawowych charakterystyk: średniej i największej stromizny odcinków; różnicy wysokości; rzeźby terenu i charakteru skał jest analogiczna do prawej, пройденной grupą Р. Андреева, sklasyfikowanej jako 5Б kat. sł.

Opis trasy

Z plateau lodowca Северо-Марухский po stromym śnieżniku wyjście do szczeliny brzeżnej. Przejście szczeliny brzeżnej w przerwaniu śnieżnika po stromych, wygładzonych skałach na długości 40 m. Dokładne ubezpieczenie hakowe.

Dalej w prawo do góry po płytach i zniszczonych skałach pod podstawę czarnej, przewieszonej ściany. Dalej w prawo do góry pod niewielkim wodospadem (rano lód nalotowy) przez szczelinę — wyjście na płyty. Bardzo trudne wspinanie. Pionowo do góry na długości 20 m do odłamku skały. Obejście odłamka z góry i wyjście na wygładzoną płytę. Chwytów było niewiele, dla ułatwienia przejścia podwieszono dwie drabinki. Dalej do góry przez rozpadlinę do przewieszonego karnisza. Trudne wspinanie. Od początku trasy — 5 lin.

Dalej po zniszczonych skałach średniej trudności prosto do góry pod słabo wyrażone żebro — trzy liny. Niebezpieczeństwo spadających kamieni. Wyjście na żebro w lewo po bardzo stromej i wygładzonej ścianie na słabo wyrażone żebro. Dalej na prawo od bardzo stromego śnieżnika z nalotowym lodem i licznymi śladami spadających kamieni po żebru do góry — dwie liny. Trudne wspinanie. Wyjście na stromą półkę.

Po pochyłej półce z niewielkim śnieżnikiem — wyjście pod podstawę ściany. Tu biwak.

• Miejsce na namiot dla 4 osób.
• Niżej o 7 m — miejsce na biwak dla 2 osób.

Innego miejsca na biwak na trasie nie ma.

Od biwaku w prawo przez 20 m. Wspinanie średniej trudności.

Dalej:

• Po stromej, wygładzonej ścianie («dachówki»), wspinanie trudne, wyjście pod słabo wyrażone żebro.
• Po żebru na długości 40 m do komina.
• Komin początkowo przez wewnętrzną część, w górnej części — wyjście w prawo na ścianę na długości 5 m i wyjście na żebro.
• Dalej w prawo po wygładzonym żlebie do góry do żebra.
• Po żebru prosto do góry pod podstawę wierzchołkowego bastionu.
• Obejście bastionu w lewo do góry, przecinając żleb, biegnący od przedwierzchołkowego strażnika.
• Po stromej ściance z luźnymi kamieniami — wyjście na krótką, poziomą półkę.
• Dalej pod przewieszony karniz — wyjście na przedwierzchołkowy grzbiet.

Po grzbiecie po nieskomplikowanych skałach do wierzchołka. Zejście grupy nastąpiło po północnym grzbiecie na przełęcz Северо-Каракайский. 4A kat. sł.

TABELA podstawowych charakterystyk trasy wspinaczki:

• Trasa wspinaczki — Гл. Каракая po północno-zachodniej ścianie (lewej części)
• Różnica wysokości trasy — 916 m.
• W tym złożonych odcinków — 810 m.
• Stromość trasy — 72°
• W tym złożonych — 77°

Biwak na ścianie (fot. Азарьева И.А.)