пр. № 431 от 1/3-77, п.4. 3А, пп.

Sprawozdanie ze wspinaczki na szczyt Główna Kara-Kaja, pierwsze wejście Granią Wschodnią, orientacyjnie 3B kat. trudn., 8 sierpnia 1975 r.

Szczyt Główna Kara-Kaja znajduje się w odnodze Kara-Kaja Głównego Kaukazu. Na szczyt prowadzą cztery granie:

• Wschodnia
• Południowo-Wschodnia
• Północna
• Południowo-Zachodnia

Dobre warunki pogodowe, dogodne dojazdy, mnogość sklasyfikowanych i nie sklasyfikowanych tras różnych kategorii trudności sprawiają, że szczyt jest bardzo interesujący dla alpinistów. Na szczyt Główna Kara-Kaja sklasyfikowano następujące trasy:

• Granią Południowo-Wschodnią — 2B kat. trudn.
• Granią Północną — 4A kat. trudn.
• Travers masywu Kara-Kaja z przełęczy Zachodnio-Karakajskiej — 5A kat. trudn.
• Ścianą Północno-Zachodnią — 5B kat. trudn.

Najbliższy rejon baz alpinistycznych — „Domaj”. W górnym biegu doliny Aksaut, w osiedlu Rudniczny, w bezpośrednim sąsiedztwie masywu Kara-Kaja położone są:

• KSP rejonu Aksaut
• wyjazdowy a/l „Aksaut” (oddział a/l „Domaj”)

Z osiedla Rudniczny widoczna jest logiczna ścieżka na szczyt Główna Kara-Kaja Granią Wschodnią, orientacyjnie 3–4 kat. trudn.

Pierwsze wejście na szczyt Główna Kara-Kaja Granią Wschodnią ze zjazdem Granią Południowo-Wschodnią dokonała grupa turystyczna wyjazdowego a/l „Aksaut” (Kijowski Obwodowy Zarząd DSO „Awangard”) w składzie:

1. Łaskawy D.P. — 2-gi sp. kat., kierownik
2. Bereznoj S.W. — „uczestnik”
3. Iwanow N.R. — „uczestnik”
4. Forostian W.Ju. — „uczestnik”
5. Cwietkowa G.M. — „uczestnik”

Grupa wyruszyła z osiedla Rudniczny 7 sierpnia 1975 r. o 13:00 ścieżką prowadzącą na przełęcz Północno-Karakajską i o 16:00 zatrzymała się na biwak pod lodowcem Południowo-Wschodnim Karakajskim lewym. Wspinaczkę wykonano 8 sierpnia 1975 r. w pełnym składzie przy dobrej pogodzie. Wyruszyli z biwaku o 4:00. Przy wspinaczce użyto następujące wyposażenie:

1. Wyposażenie osobiste
2. Lina główna — 2 × 40 m
3. Haki skalne — 12 szt.
4. Karabinki — 8 szt.
5. Młotki skalne — 2 szt.
6. Namiot, prymus (na wypadek zmiany warunków pogodowych)
7. r/s „Witalka” — 1 szt.

Opis podejść do trasy, trasy wspinaczkowej, niezbędne schematy, tabele, ilustracje podano poniżej.

16–18 sierpnia 1975 r. trasę powtórzyła w bardziej skomplikowanych warunkach pogodowych grupa a/l „Aksaut” (oddział a/l „Domaj”) w składzie: Braer W. — kierownik, Wołoszyn A., Wołoszyna R., Szoma W. i oceniła ją jako trasę 4A kat. trudn.

Legenda do mapy-schematu rejonu wspinaczki: Szczyty: 3. sz. Kara-Kaja zach. 4. sz. Dwuuszka 6. sz. Maruch-baszi 8. sz. Maruch-Kaja 9. sz. Dejto-Kaja 10. sz. Proto-Kaja 11. sz. Kara-Kaja główna 13. sz. „Czerwona góra”

Przełęcze:

1. pr. Maruchska
2. pr. Zach.-Karakajska
3. pr. Południowo-Karakajska
4. pr. Maruchkaska
5. pr. Północno-Karakajska
6. pr. Chaliega

Mapa — schemat rejonu wspinaczki.

Krótki opis podejścia do trasy.

Z osiedla Rudniczny, przeprawiwszy się na lewy (orograficznie) brzeg rzeki Aksaut, iść ścieżką prowadzącą na przełęcz Północno-Karakajską do koszar. Od koszar iść w kierunku przełęczy w Grani Wschodniej (punkt orientacyjny — znak geodezyjny obok przełęczy). Grań przekroczyć przez przełęcz i obejść część grani po osypiskach od południowej strony (ścieżka jest oznaczona kopcami) do biwaku pod lodowcem Południowo-Wschodnim Karakajskim (lewy). Z biwaku widać dogodny wyjazd po łagodnych płytach na Grań Wschodnią w jej dolnej jednej trzeciej. Od osiedla Rudniczny do biwaku — 3,5 godz.

Tabela 1

Wyruszyli z biwaku o 4:00. Nocleg grupy na biwaku pod lodowcem Południowo-Wschodnim Karakajskim (lewy) — 15 min drogi od początku trasy.

Opis trasy

Od noclegu po prawej (w kierunku marszu) stronie lodowca, omijając szczeliny, podejść do płyt skalnych, prowadzących do obniżenia w grani, siodła. Od noclegu do wyjścia na grań 1 godz. Dalej poruszać się granią, widać kilka żandarmów. Pierwszy i drugi omija się z lewej strony po półkach w górnej i środkowej części odpowiednio (skały średniej trudności). Trzeci żandarm omija się z prawej strony z wyjściem na grań. Następnie, poruszając się po lewej stronie grani, wyjść do czwartego żandarma. Z dużego kamienia u podnóża żandarma sportowy zjazd 3–4 m (hak z pętlą) pod 10–12-metrową ścianę (ubezpieczenie hakowe), która wyprowadza na łagodny wierzchołek żandarma, na wierzchołku kontrolny kopiec (od siodła 3 godz). Z żandarma zjazd „Dülfer” 5 m (hak z pętlą). Dalej w lewo w dół po prostej grani pod podstawę 120-metrowej skalnej ściany wieży. Po ścianie (ubezpieczenie hakowe) dwie liny, lecz nie pionowo do góry, a z lewej na prawo w przybliżeniu pod kątem 45–50° (żywe kamienie, skały średniej trudności), następnie 50 m z prawej na lewo (haki, kluczowe miejsce, skały powyżej średniej trudności) z wyjściem na wierzchołek wieży. Od kontrolnego kopca 3–4 godz.

Z wieży po ostrej grani podejść do zjazdu 3–4 m (sportowy zjazd, pętla) na siodło. Z siodła po prawej stronie grani z przejściem na lewą stronę poruszać się do półki. Przeszedłszy półkę (około 30 m), iść w lewo po niezbyt stromym skalnym żlebie (żywe kamienie) do wyjścia na „wierzchołkowy stół” typu osypiskowego. Dalej po trasie droga prowadzi po niezbyt stromym osypiskowym grani, który wyprowadza na wierzchołek Główna Kara-Kaja, od kontrolnego kopca 7–8 godz.

Poruszanie się po trasie obejmuje:

• Wjazd na wierzchołek Główna Kara-Kaja
• Zjazd na południowy wschód trasą 2B kat. trudn.
• Przejście od wierzchołka do biwaku pod lodowcem Południowo-Wschodnim (lewy) — 3–4 godz.

Na grani (odcinek R1–R2)