Paszport wejścia

Rosja, Kaukaz.
Klasa skalna.
Kaukaz Zachodni, od przełęczy Maruch do przełęczy Nachar, sekcja 2.2.
Szczyt Dombaj-Ulgen Zachodni (4036 m), przez środek Trójkąta południowej ściany.
Proponowana kategoria 6B, pierwsze wejście.
Charakterystyka trasy: różnica wysokości: 1036 m, długość — 1690 m; długość odcinków 5–6 kat. — 605 m; średnie nachylenie głównej części trasy (Trójkąt Południowej Ściany) — 84°; początek trasy (szczelina brzegowa) — grań — 72° (3000–3920); początek trasy (szczelina brzegowa) — wierzchołek — 66° (3000–4036).
Liczba haków (w tym w mianowniku dla ITO): skalne lodowe śrubowe elementy zabezpieczające skyhaki 122/66, 0/0, 47/23 (bivouac), 95/30
Czas marszu 73,5 godziny i dni — 3 (aklimatyzacja 5).
Liczba biwaków i ich charakterystyka: Aklimatyizacja — na przełęczy, dogodna dla namiotu; 1-szy — trzej siedzą na pochyłych półkach; 2-gi — trzej, osobno leżąc na sztucznych platformach; 3-ci — dwóch siedząc na półce, jeden leżąc na platformie;
Kierownik: Siergiej Aleksandrowicz Pugaczow — MS; uczestnicy: — Leonid Borisowicz Wołkow — MS; — Grigorij Konstantinowicz Zaryanski — KMS. Trener drużyny: — Michaił Wasiljewicz Zagirniak — MS, instruktor-metodysta I kategorii.
Wejście na trasę: 26 czerwca 2006 r.; wierzchołek — 29 czerwca 2006 r., 8:00; powrót — 30 czerwca 2006 r.
Organizacja — Charkowska Obwodowa Federacja Alpinizmu.

ZDJĘCIE 1. OGÓLNE ZDJĘCIE WIERZCHOŁKA. Zdjęcie z punktu A na mapie-schemacie. Odległość 1000 m.

ZDJĘCIE 2. Trasa drużyny. Zdjęcie z punktu A na mapie-schemacie, odległość 1200 m. Obiektyw ZOOM WIDE 28,00, F=65 mm.

ZDJĘCIE 3. Fotopanorama okolicy. Profil trasy po lewej. Punkt fotografowania B na schemacie. Trasa drużyny. Trasa Kosmaczowa (1960).

ZDJĘCIE 4. Trójkąt Południowej Ściany zimą

Rysowany profil trasy

Krótki opis podejścia do trasy od bazy

Z polany Dombańskiej ścieżką na prawo od wodospadów Czuczchur do noclegu Ptyś. Od polany Dombańskiej 3–4 godziny. Z noclegu Ptyś po morenie lodowca Ptyś w górę (15–20 minut) i w lewo — wyjście w stronę przełęczy Dombańskiej. Wspinaczka po żlebie (lub po jego prawej stronie) i wyjście na wschodni skraj lodowca Krużewnego. Następnie wspinaczka po śnieżnym stoku, potem po szerokim żlebie i po prawej stronie skalnego grzbietu wyjście na przełęcz Dombańską — biwak. Od polany Dombańskiej 6–8 godzin.

Z przełęczy w dół i w lewo idąc w dół trawersem pod stokami szczytu CDSZA omijając jego bastion, w kierunku pierwszej skalnej „łapy”, po której zaczyna się trasa Zagirnjak. Nie dochodząc 200 m do „łapy”, skręcamy w lewo i po stromym firnie (kotły), omijając po prawej stronie szczelinę brzegową, ruszamy w kierunku skał typu „baranie łby”, zamykających stromy 60° śnieżny wzniesienie. Od przełęczy Dombańskiej 40 minut. Po skałach (lina) i śnieżnym stoku (kotły, czekany) wychodzimy do centrum głównej skalnej części trasy — podstawy Trójkąta południowego bastionu. Od szczeliny brzegowej jeszcze 1,5 godziny.

Harmonogram ruchu drużyny po odcinkach

19 czerwca 2006 r. od 9:30 do 18:30 — rozpoczęcie opracowywania trasy (odcinki R0–R7); 20 czerwca 2006 r. od 8:30 do 18:30 — opracowywanie odcinków (R7–R9), zaopatrzenie; od 13:00 do 17:00 deszcz i w nocy; 21 czerwca 2006 r. od 8:30 do 14:30 — opracowywanie (R9–R10); od 16:30 do 19:30 — powrót do bazy (osiedle Dombaj); 22 czerwca 2006 r. — odpoczynek w bazie. 23 czerwca 2006 r. — podejście na początkowy biwak — przełęcz Południowo-Dombańska; 24 czerwca 2006 r. od 8:00 do 17:00 — opracowywanie (R10–R11); deszcz wieczorem i w nocy; 25 czerwca 2006 r. od 7:30 do 16:00 — opracowywanie (R11–R12); podjazd i zaopatrzenie; 26 czerwca 2006 r. od 8:00 do 19:00 — wejście, wyjście na R14; nocleg — CAMP 1; 27 czerwca 2006 r. od 10:30 do 17:30 — wejście, R14–R16, nocleg — CAMP 2; opracowywanie R16–R18; 28 czerwca 2006 r. od 8:30 do 19:30 — wejście, R16–R27, nocleg — CAMP 3; deszcz od 19:30 i całą noc; 29 czerwca 2006 r. od 6:00 do 8:00 — ruch po grani i wyjście na wierzchołek; od 9:30 — powrót do bazy; deszcz i brak widoczności od 6:00 do 18:00.

Krótka charakterystyka taktyki drużyny

Drużyna przeszła trasę zgodnie z zadaniami, powstającymi w miarę posuwania się po ścianie, w ciągu trzech dni i z trzema noclegami na ścianie, w planowanych miejscach. Dla pomyślnego przejścia trasy wykorzystano jej opracowanie i zaopatrzenie w sprzęt i wodę.

Główną część trasy drużyna pokonywała z wyprzedzeniem, z rozwieszaniem lin przez trójkę, przy czym obowiązki trójki były podzielone w ten sposób, że ostatni, obciążony o 30–35% mniej, zdejmował stanowiska i wyjmował haki, co pozwalało bez przestojów zapewniać pierwszego niezbędnym sprzętem i utrzymywać zadany tempo ruchu. Dla zapobieżenia fizycznego i moralnego zmęczenia, co dzień zmieniano lidera trójki. Ponieważ noclegi na odcinku R1–R6 są możliwe tylko w pozycji siedzącej, a na odcinkach R7–R12 tylko w hamakach, drużyna starała się maksymalnie opracować odcinki. Po noclegu w CAMP 1 przeprowadzano opracowywanie kolejnych odcinków (R14–R15).

Na wszystkich odcinkach od R3 do R22 stosowano wyciąganie zasobnika ze sprzętem za pomocą urządzenia Mini Traxion firmy Petzl.

Praktycznie wszystkie odcinki powyżej 6 kategorii trudności wg klasyfikacji europejskiej były pokonywane z pomocą drabinek i strzemion (odcinki R5–R17). Pozostałą część trasy pierwszy członek trójki pokonywał w sposób wolny, z wyjątkiem odcinków, gdzie było możliwe spadanie kamieni.

Pierwszy w trójce poruszał się na podwójnej linie: jedna — firmy „Mammut” ze znakiem UIAA, średnicy 10,2 mm; druga — firmy Beal, 9,2 mm. Pozostali uczestnicy — po ustalonych poręczach z kaliningradzkiej liny statycznej, z użyciem górnej asekuracji. Sprzęt był przekazywany na stanowiskach.

Podczas pokonywania odcinków R5–R6, R9–R10, R11–R12, R13–R14, R16–R17 szczególną uwagę poświęcano asekuracji pierwszego, gdyż na ich długości attyki i załamania nie pozwalały na kontrolę wzrokową lidera i praktycznie brak było łączności głosowej.

Dzięki dobrze dobranemu zróżnicowaniu i ilości środków technicznych dla pokonywania każdego rodzaju terenu, problemów u drużyny nie było. W dolnej części trasy przeważnie używano zwykłych skalnych i płatkowych haków oraz drobnych elementów zabezpieczających, w górnej — „szelaki”, duże stopery i przyjaciółki. Na głównej części (dolnej) bastionu używano całego zestawu sprzętu technicznego: skyhaków, haków — „toporków”, drobnych mosiężnych stoporów, haków V-образnych. Stanowiska były blokowane pętlami i odciągami, przy czym organizowano je z dala od linii możliwego spadania kamieni, a asekuracja pierwszego była realizowana za pomocą „ósemki”.

Harmonogram wejścia był opracowany w taki sposób, że trzeci dzień kończył się opracowaniem i rozwieszaniem dwóch lin, co pozwoliło na jednoczesne pokonywanie trasy i przygotowywanie miejsc dla noclegów.

Utrzymaniu tempa ruchu sprzyjało również posiadanie przez każdego uczestnika indywidualnego wyżywienia. Zapasy wody na całej długości musiano nieść ze sobą. W górnej części — od szczytu CDSZA aż do wierzchołka i zjazdu na przełęcz — odcinki śnieżne.

Zjazd z wierzchołka został wykonany zgodnie z planem taktycznym, po zachodniej grani przez „trójkąt” trasą 4B kat. trudności i tego samego dnia drużyna wróciła do bazy.

SCHEMAT TRASY W SYMBOLACH UIAA TABELA UŻYCIA ELEMENTÓW ASEKURACYJNYCH

Wierzchołek Dombaj-Ulgen Zachodni, 4036 m. Długość 1690 m. Czas marszu 73,5 godziny.

Haków skalnych: 122 (66)
Haków śrubowych: 47 (23 stanowiska)
Elementów zabezpieczających: 95 (30)

Opis trasy po odcinkach

ocena bezpieczeństwa, rekomendacje

Podejście do trasy: zjazd na południe z noclegu na przełęczy Dombaj (3200 m) do 2-giej „łapy” południowej ściany masywu Dombaj-Ulgen, trzymając się lewej części lodowca i omijając szczeliny — 1 godzina.

R0–R1: śnieżny stok, omijanie szczeliny brzegowej z prawej strony, ruch jednoczesny na trzy takty;
R1–R2: proste skały i „baranie łby”, przecięte pochyłymi i poziomymi półkami, ruch jednoczesny;

R2–R3: stromy śnieżny stok, ruch pierwszego na trzy takty, pozostali po poręczach; R3–R4: płytoobrazne skały, omijanie attyki z prawej strony, asekuracja — haki, średnie stopery, wspinaczka wolna;

R4–R5: ruch po płytoobraznych skałach wspinaczką wolną; R5–R6: omijanie attyki z lewej strony, możliwe spadanie kamieni, trudności z przeciąganiem liny, zjazd i wyjmowanie niektórych punktów pośrednich, prostowanie poręcz dla następnego ruchu;

R6–R7: początek — na ITO (cienkie płatki), ruch w lewo — żywe kamienie, asekuracja — haki;

R7–R9: ujemne płyty, bardzo ubogi relief, używanie dziurkowatych i reliefowych skyhaków, drabinek, haków śrubowych;

R9–R11: seria na przemian płyt i attyk, odchodzących w prawo:

napięta praca na ITO;
mało pewne punkty własnej asekuracji;
skyhaki;
bezpieczna asekuracja dla dolnego.

R11–R12: przejście attyki — wyjście na proste wspinanie, brak kontroli wzrokowej dla asekurującego;

R12–R13: po ruchu po prostej pochyłej półce — wyjście pod bardzo skomplikowaną attykę, przechodzi się w prawo — prosto, niebezpieczeństwo wyrwania ITO;

R13–R14: bardzo napięty ruch na ITO, niebezpieczeństwo wypadnięcia kamieni, niepewność punktów asekuracji i niebezpieczeństwo głębokiego upadku, szczególna kontrola asekurującego. W drugiej części odcinka brak łączności głosowej z asekurującym. Wyjście na łagodne płyty i nocleg. Miejsc pod namiot — brak. Osobne noclegi siedzące;

R15–R16: niebezpieczna attika w środku odcinka — wspinaczka i ITO (haki); R16–R17: skomplikowane omijanie attyki w lewo, niepewne płatki, konieczne:

usuwanie punktów pośrednich;
utrudnione przeciąganie liny;
brak łączności głosowej;
wskazane jest prostowanie poręcz. Drugi nocleg nie pozwala na ustawienie namiotu, są półki dla oddzielnego noclegu leżącego, wskazane jest opracowanie.
R D18–R23: odcinki 4–5 kat. trudności, wspinaczka wolna, asekuracja zwykła, krótkie odcinki ITO, ruch w prawo — w górę w kierunku grani;
R23–R26: ruch wzdłuż grani w kierunku szczytu CDSZA;
R26–R27: ruch po kontrforsie szczytu CDSZA, odcinki z padaniem kamieni, kilka attyk, wspinaczka, kilka miejsc dla namiotu. Nie jest wskazany nocleg na grani w czasie burzy.
R27: wyjście na wierzchołek wzdłuż grani p. CDSZA — Dombaj Zach., ruch jednoczesny, 2–4 kat. trudności, na drodze powrotnej kilka rapelów.

Rekomendacje: Trasa jest rekomendowana dla dobrze przygotowanych grup, posiadających doświadczenie w kilku wejściach 6B kategorii.

Brak dobrych noclegów na dolnej części bastionu wymaga opracowania lub użycia hamaków. Brak wody na całej długości trasy. Konieczne 2 l / osobę / na dzień. Brak „dachu” i śniegu na nim, a także duża stromość bastionu zmniejsza prawdopodobieństwo spadania kamieni. Drużyna powinna posiadać pełen zestaw sprzętu alpinistycznego.

ZDJĘCIE 4. R13–R14 attyka, wyjście na nocleg CAMP 1.