Paszport wejścia

1. Rosja, Kaukaz.

2. Klasa skalna.

3. Kaukaz Zachodni, od przełęczy Maruch do przełęczy Nachar, sekcja 2.2.

4. Szczyt Domбай-Ulgen Zachodni (4036 m), przez bastion południowej ściany.

5. 6A kat. trud., drugie przejście.

6. Charakterystyka marszrutu:

   różnica wysokości: 1036 m, odległość – 1450 m; długość odcinków 5–6 kat. trud. – 360 m; średnie nachylenie głównej części trasy: podstawa ściany — grzbiet (bez osypiskowej niecki) – 72° (3070–3950); początek trasy («łapa») — wierzchołek – 55° (3000–4036).

7. Zakotwiczono (w tym w mianowniku dla ITO):

   skalnych 70/27, lodowych 0/0, śrubowych 0/0, elementów zaklinowanych 155/51

8. Godzin marszu 29 h i dni – 3.

9. Liczba noclegów i ich charakterystyka:

   0 na przełęczy, wygodny w namiocie; 1-szy — trzech w namiocie na pochyłej platformie, dwóch na półkach; 2-gi — trzech w namiocie na wygodnej platformie, dwóch na półkach.

10. Kierownik: Pugaczow Siergiej Aleksandrowicz — MC; (Ługańsk)

    uczestnicy:

    • Zagirniak Michaił Wasiljewicz – MC; (Ługańsk)
    • Wołkow Leonid Borisowicz – MC; (Charków)
    • Grafow Jewgienij Borisowicz — MC; (Lwów)
    • Łarionow Aleksiej Wasiljewicz — MC. (Charków)

11. Trener drużyny: Zagirniak Michaił Wasiljewicz – MC, instruktor-met. I kat.

12. Wyjście na trasę: 3 lipca 2005 r.;

    wierzchołek – 5 lipca 2005 r., 10:00; powrót – 5 lipca 2005 r.

13. Organizacja — Ługańska Obwodowa Federacja Alpinizmu.

Zdjęcie 1. Ogólne zdjęcie wierzchołka. Zdjęcie z p. A na mapie-schemacie 9.08.00. 16:00, odległość 1000 m. Obiektyw Superzoom 800, F=38 mm, wysokość 3100 m.

• 1 — Domбай Z. po Ю ścianie p. CDSА, 5B, O.Kosmaczev, 1960
• 2 — Domбай Gł. po Ю ścianie, 6A, W.Korotkow, 1973
• 3 — Domбай Z. po bastionie Ю ściany, M.Zagirniak, 2000

Zdjęcie 2. Profil ściany z lewej. Zdjęcie z p. B na mapie-schemacie 7.08.00. 9:00, odległość 700 m. Obiektyw Superzoom 800, F=38 mm, wysokość 3450 m.

Zdjęcie 3. Fotopanorama okolicy. Zdjęcie z p. C na mapie-schemacie okolicy 1 sierpnia 1991 r., odległość 3 km, wysokość 3300 m.

1 — Domбай Zachodni z przełęczy Domбай, 5A, W.Nesterow, 1951; 2 — Domбай Zachodni po południowej ścianie piku CDSА, 5B, O.Kosmaczev, 1960; 3 — Domбай Główny po południowej ścianie, 6A, W.Korotkow, 1973; 4 — Domбай Zachodni po południowej ścianie, 5B, I.Gałustow, 1954; 5 — Domбай Wschodni po południowej ścianie, 5B, K.Kuzmin, 1948; 6 — Domбай Zachodni po bastionie południowej ściany, 6A, Zagirniak, 2000

Zdjęcie 4. Zdjęcie techniczne trasy. Zdjęcie z p. A na mapie-schemacie 9.08.00. 16:00, odległość 1000 m. Obiektyw Superzoom 800, F=80 mm, wysokość 3100 m.

Rysowany profil trasy M 1:4500

Opis trasy po odcinkach

Podejście do trasy: zejście na południe z noclegu na przełęczy Domбай (3200 m) do 2-giej «łapy» południowej ściany masywu Domбай-Ulgen, trzymając się lewej części lodowca i omijając szczeliny — jedna godzina.

R0–R1 — proste skały i «baranji czoła», poprzecinane skośnymi i poziomymi półkami, ruch równoczesny.

R1–R2 — na początku ruch 20 m w lewo — w górę po skałach średniej trudności do odłamu na ścianie, dalej po trudnej ściance pod prawą część «dużego karnisu», przecinającego bastion w dolnej tercji. Ubezpieczanie hakowe.

R2–R3 — przewieszka w prawej części karnisa jest pokonywana po bardzo trudnej ściance ok. 10 m, dalej skały stają się łagodniejsze i prostsze aż do odcinka R5. Tutaj jest dużo wygodnych półek do organizacji stanowisk asekuracyjnych. Ubezpieczanie hakowe.

R3–R5 — tutaj warto zbaczać w lewo, do wewnętrznego kąta (patrz ilustrację fotograficzną sprawozdania), wyprowadzającego do systemu karnisów.

R5–R6 — bardzo trudny wewnętrzny kąt z małym karnisem w środkowej części, dobrze idą friendy i закладки.

R7–R8 — szeroki wewnętrzny kąt z ujemnym nachyleniem, przechodzi się z pomocą ITO.

R8–R9 — szczelina w pionowej ściance, uchodząca w lewo — w górę pod karniz. Bardzo skomplikowane wspinanie z zastosowaniem wszystkich środków technicznych.

R9–R10 — ścianka z ujemnym nachyleniem i karnizem. Wspinanie skrajnie skomplikowane, bardzo mało chwytów i pęknięć. Odcinek jest pokonywany z pomocą ITO.

R10–R12 — skały średniej trudności, ubezpieczanie hakowe, ruch w wiązance autonomiczny. Na odcinku R11 w prawo — w dół (ok. 60 m) odchodzi szeroka skośna półka, gdzie w jej dolnej części wyrównana jest niewielka platforma na pół namiotu i jeszcze dwa oddzielne miejsca do leżenia. Na końcu odcinka po ściance płynie woda, można uzupełnić jej zapasy.

R12–R13 — trudny wewnętrzny kąt, dużo «żywych» chwytów, ubezpieczanie przez friendy i закладки, przechodzi się w górnej części z ITO. U podstawy następnego wewnętrznego kąta niewygodne stanowisko.

R13–R14 — wewnętrzny kąt, przechodzi się po wygładzonej prawej stronie, bardzo skomplikowane wspinanie (ITO, drabinki).

R14–R15 — stroma wygładzona ścianka, wspinanie trudne, przechodzi się swobodnym wspinaniem z ubezpieczaniem na закладных elementach i hakach.

R15–R21 — długi łukowaty komin, wspinanie od prostego do powyżej średniego, ubezpieczanie przez haki i закладки, komin jest ostrzeliwany kamieniami! Na odcinku R17 jest niewielki śnieżnik — ostatnie miejsce na trasie, gdzie można zaopatrzyć się w wodę.

R21–R23 — w górnej części komin przechodzi w żleb, wyprowadzający w szeroką osypiskową nieckę pod południową ścianą zachodniego grzbietu wierzchołka. U samego podnóża ściany wyrównana jest dobra pozioma platforma do noclegu.

R23–R24 — pięć metrów w lewo od platformy — dziesięciometrowy stromy wewnętrzny kąt, wspinanie napięte, skały zniszczone. Dalej ruch w prawo w obchód przewieszki na zniszczoną ściankę, po której prosto — w górę po trudnych skałach do skośnej półki. Na odcinku dużo pęknięć, ale trudno jest solidnie zakotwić hak — zniszczony mikrorelief. (Odcinki R23–R28 są zilustrowane fotografiami).

R24–R25 — od stanowiska na półce w prawo i w górę ruch po bardzo trudnych ściankach, wspinanie, począwszy od drugiej ćwiartki odcinka, skrajnie skomplikowane (ITO). Ponadto, z tego odcinka, i prawie do grzbietu ściana jest ostrzeliwana kamieniami. Na końcu odcinka — bardzo niewygodne wiszące stanowisko.

R25–R26 — pionowa monolitna gładka ścianka z ograniczoną liczbą mikro-chwytów, przechodzi się na drabinkach i крюконогах z pomocą скайхуков. W górnej części odcinka — bardzo skomplikowany pionowy wewnętrzny kąt. Dobrze idą friendy.

R26–R27 — dziesięciometrowy wewnętrzny kąt z ujemnym nachyleniem, przechodzi się z pomocą drabinek, wyprowadza na trudną wygładzoną ściankę, przechodzoną swobodnym wspinaniem. Ubezpieczanie głównie przez закладные elementy.

R27–R28 — niewielki wewnętrzny kąt, przechodzący w krótką ściankę, powyżej średniej trudności, wyprowadzającą w prześwit w grzbiecie wierzchołka. Odcinek jest przechodzony swobodnym wspinaniem z ubezpieczaniem na закладках.

R28 — wierzchołek — wierzchołkowy grzbiet. Ruch równoczesny.

Działania taktyczne drużyny

Drużyna przeszła trasę w pełnym соответствии z planem taktycznym i rozkładem czasu za trzy dni i dwoma noclegami na ścianie, w przewidywanych według planu miejscach.

Główna część trasy była pokonywana przez wiązanki we współdziałaniu z rozwieszaniem poręczówek przednią wiązanką, przy czym obowiązki drugiej wiązanki (trójki) były rozdzielone w taki sposób, że pierwsze dwa numery przenosiły maksymalną ilość ładunku, a ostatni, ulżony o 30–35 % zdejmował stanowiska i wyjmował haki, co pozwalało bez przestojów zaopatrywać pierwszą wiązankę w niezbędne wyposażenie i podtrzymywać zadany tempo ruchu. Dla zapobieżenia fizycznej i moralnej znużeniu, każdego dnia zmieniano przednią wiązankę.

Praktycznie wszystkie odcinki powyżej 6-ej kat. trud. według europejskiej klasyfikacji, były przechodzone z pomocą drabinek i крюконог (odcinki R2–R3, R5–R10, R12–R15, R23–R27). Pozostałą część trasy wiązanki starały się przechodzić swobodnym wspinaniem i autonomicznie, za wyjątkiem odcinków, gdzie było możliwe spadanie kamieni.

Pierwszy w przedniej wiązance poruszał się na podwójnej linie, jedna — firmy «Mammut» z kliszem UIAA, druga — kaliningradzka. Druga wiązanka (trójka) — lub po zabezpieczonych poręczówkach ze statycznej kaliningradzkiej liny, lub z użyciem haków, zostawianych przez pierwszą wiązankę na dynamicznej linie. Wyposażenie było przekazywane na stanowiskach.

Przy przechodzeniu odcinków R2–R4, R6–R10, R15–R27 zwracano szczególną uwagę na asekurację pierwszego, ponieważ na całym ich протяжении karnizy i przegięcia nie pozwalały na prowadzenie wzrokowej kontroli nad liderem i praktycznie brak było łączności głosowej.

Dzięki dobrze dobranemu różnorodności i ilości środków technicznych do przechodzenia każdego reliefu, problemów u drużyny nie powstawało. W dolnej części trasy były używane przeważnie zwykłe skalne i płatkowe haki oraz drobne закладки, w górnej — «szelesty», duże stoppere i friendy. Stanowiska były blokowane pętlami i odciągami, przy czym były organizowane z dala od linii możliwego spadania kamieni, asekuracja pierwszego powszechnie była prowadzona przez «ósemkę».

Harmonogram wejścia był ułożony w taki sposób, że trzeciego dnia kończono obróbkę i rozwieszanie trzech lin, co pozwoliło jednocześnie przechodzić trasę i przygotowywać platformy do noclegów.

Utrzymaniu tempa ruchu sprzyjało również posiadanie przez każdego indywidualnego wyżywienia i wolnych pojemności na wodę.

Zejście z wierzchołka zostało dokonane, zgodnie z planem taktycznym, po zachodnim grzbiecie przez «trójkąt» po trasie 4B kat. trud. i w tym samym dniu drużyna wróciła do bazy.

Przejście trasy wymagało dwóch noclegów tak samo, jak i przy pierwszym przejściu z powodu skomplikowanych warunków pogodowych, zaśnieżoności i oblodzenia skał. Jednak, w odróżnieniu od pierwszego przejścia, drużyna nie prowadziła wstępnej obróbki trasy w pierwszym i drugim dniu.

Miejsca do noclegów były przygotowywane nowe, ponieważ pierwotne były zawalone śniegiem i zalane lodem. To wymagało dużo wieczornego czasu i sił. W sumie, drugie przejście, pomimo skomplikowanych warunków pogodowych i stanu trasy, zajęło o 8 godzin marszu mniej.