Paszport wspinaczki

Klasa — skalna
Region — Główny Kaukaski Grzbiet, od przeł. Maruch do przeł. Nachar.
Szczyt — Dombaј (3), 4039 m, Zachodnim kontrforsem.
Proponowana kategoria trudności — 5Б
Charakterystyka trasy: różnica wysokości: 1470 m, długość odcinków 5–6 kat. 315 m, średnie nachylenie 55°
Zakładanie haków: skalnych (elementów skalnych) — do asekuracji — 94
Godzin marszu — 27
Biwaki — dwa, w pozycji leżącej
Skład zespołu: Czuјenko S.K. KMS, kierownik Niedielkin W.I. KMS, uczestnik Jankow A.Ju. 1-sza kat. — — Janczenko W.W. 1-sza kat. — —
Trener zespołu: Andruszczenko A.W., MS ZSRR
Wyruszyli na trasę 5 lipca 1983 r. Powrócili 8 lipca 1983 r.

Widok ogólny szczytu

Dombaј Zachodni przez Zachodni filar, 5Б kat. trud., kier. Nеborak W. (Sucha)
Dombaј Gł. z Dombaјskiego siodła, 3Б kat. trud., kier. Aleјnikow
Dombaј Zachodni przez SZ zbocze, 5Б kat. trud., kier. Pwowoj
Dombaј Zachodni przez centrum, 3Б kat. trud., kier. Genczinoј S.
Dombaј Zachodni z Zachodu, 4Б kat. trud., kier. Sasarow W.
Dombaј Zachodni z przeł. Dombaј-BA
Dombaј z przeł. Dombaј-Zak., Budanow W. (Dombaј 1 z Dombaјskiego siodła, 2Б)

Trasa: wejście na Dombaј ЗP przez Zachodni filar, 5–6 kat. trud., 4039 m

Trasa wejścia (Δ)
Miejsca noclegów

Tabela głównych charakterystyk trasy wspinaczki

Oznaczenie odcinka	Średnie nachylenie	Długość, m	Charakter ukształtowania	Trudność	Stan	Warunki pogodowe	Haczyki skalne	Haczyki zakładane	Wspinaczka	Uwagi
R0–R1	45	200–220	półki	2–3	rozpad. skały	pogodnie	-	-	swobodna	Wyruszyli na trasę o 6:00.
R1–R2	75	5	płyta	5	monolit	—	1	-	—
R2–R3	45	250	żebro	3–4	rozpad. skały	—	2	-	—
R3–R4	10	40	półka	2	—	—	-	-	—
R4–R5	80	20	ścianka	5	blokow. strukt.	—	4	1	—
R5–R6	65	55	ścianki, półki	5	rozpad. skały	zachmurzenie	4	4	—
R6–R7	55	140	półki, wewnętrzny kąt	4	—	deszcz, burza	7	5	—	Rozbili biwak o 17:00 z powodu złej pogody.
R7–R8	80	50	gzyms, szczelina	6	oblodz. skały	mgła	4	6	—	Wyruszyli o 9:00.
R8–R9	85	70	gzyms, wewn. kąt	6	mokre skały	mgła, deszcz	8	5	—
R9–R10	80	20	ścianka	5	—	—	2	3	—	Biwak o 16:00.
R10–R11	20	45	grań	3	zaśnież. skały	pogodnie	1	-	—	Wyruszyli o 9:00.
R11–R12	60	50	ściana	—	„dachówka”	—	-	-	dülfer
R12–R13	80	60	ściana	5	—	—	5	4	swobodna
R13–R14	80	20	komin	6	monolit	—	3	-	—
R14–R15	45	170	grań	3–4	rozpad. skały	—	3	4	—
R15–R16	55	120	grań	4	—	—	4	5	—
R16–R17	75	25	odłupany blok	5	monolit	—	1	2	—
R17–R18	50	240	grań	3–4	rozpad. skały	mgła	2	3	—	Na szczycie o 17:50.

Opis trasy wejścia

5 lipca 1983 r.: Wyruszyli na trasę o 6:00. Początek trasy jest wyraźnie zaznaczony. Można przenocować w stancji 10–15 minut marszu od początku trasy.

Łatwą, rozpadlinową skałą żebra do „Dużego żandarma” 220–200 m (R0–R1). Obchodząc żandarma z prawej strony, łątką półką, wyjście do 5-metrowej gładkiej płyty z kominem. Przez komin — wyjście na żebro. Wspinaczka trudna (R1–R2). Przez żebro 250 metrów po skałach średniej trudności do dużego zapadliska (R2–R3). Od zapadliska trawers w prawo 40 m wyraźnie zaznaczoną półką pod 20-metrową ścianę. Przez trudne skały ściany (budowa blokowa) — wyjście na grań (R4–R5). Dalej przez wąską 20-metrową grań do pierwszego wzniesienia drugiej trzeciej części trasy. Wzniesienie jest przechodzone po prawej stronie przez trudne skały o nachyleniu 65° (55 m). Nie dochodząc 3–4 metrów do ramienia prawego wzniesienia, możliwy jest biwak w skale (na 1 namiot). Na ramieniu wzniesienia punkt kontrolny.

Dalej przez skały średniej trudności (R6–R7) 140 metrów — wyjście do podstawy drugiego wzniesienia. Tu grupę dopadła złapogoda, i była zmuszona rozbić biwak.

6 lipca 1983 r.: Pogoda zła, mgła, skały oblodzone, ruszyli o 8:00. Przez niewielki 1,5-metrowy gzyms w prawo-w górę 10 metrów, a następnie w lewo-w górę przez wąską ukośną szczelinę 40 metrów na grań (R7–R8). Wspinaczka bardzo trudna, 6Б. Dalej w prawo-w górę przez niewielki występ po stromym (80°) murze 25 metrów do niewielkiej półeczki na jednego człowieka. Dalej 5 metrów bardzo trudnej wspinaczki (6Б) do podstawy ukośnego, wiszącego wewnętrznego kąta. Przez niego w prawo 10 metrów i dalej prosto w górę 20 metrów na wąską przewieszkę grani. Wspinaczka bardzo trudna (R8–R9). Z przełączki prosto w górę 5 m, a następnie w lewo-w górę 15 metrów przez trudne skały na grań (R9–R10). Grupa rozbiła biwak.

7 lipca 1983 r.: Przez grań po skałach średniej trudności 40 m pod podstawę żandarma „Dziób”, który jest wąską przewieszką. Wyżej wiszące skały z „dachówką” (R10–R11). Z przełączki zjazd po ukośnym dülfercie (około 45°) 40 metrów i dalej prosto w górę 60 metrów trudnej wspinaczki pod komin z zatyczką w prawej części żandarma „Dziób” (R12–R13). Przez komin w górę 20 metrów bardzo trudnej wspinaczki — wyjście na grań (R13–R14).

Dalej przez grań średniej trudności 170 metrów w bramę, utworzoną przez dwa stojące obok siebie żandarmy. U podstawy żandarmów — punkt kontrolny. Miejsce na biwak.

Dalej przez skały średniej trudności 120 metrów do stromego odłupanego bloku (R15–R16). Wyjście do odłupanego bloku w prawej jego części:

20 metrów trudnej wspinaczki (R16–R17);
dalej na grań. Miejsce na biwak.

Dalej 250 metrów przez rozpadlinową grań — wyjście na szczyt. Zejście ze szczytu po trasie 4–5 kat. trud. przez pik CDSА lub trawers aż do w. Dombaј (Gł) i dalej na Dombaјskie siodło po trasie 3–5 kat. trud.