PASAZPORT

1. Klasa — skalna
2. Kaukaz Zachodni od przeł. Maruch do przeł. Nachar.
3. Wierzchołek Dombaj Wschodni, 3950 m, przez centrum Północnej ściany.
4. Proponowana kategoria trudności — 6.
5. Różnica wysokości: 1350 m, długość 1905 m, długość odcinków 5–6 kat. — 850 m, średnie nachylenie głównej części trasy 63° (2600–3923 m), z czego 5–6 kat. (2600–3400 m) — 68°.
6. Wbite haki:

7. Godzin marszu zespołu — 47 oraz dni — 4.

8. Noczlegi:

   • 3 leżące na 4 osoby
   • 1 leżąca na 3 osoby

9. Kierownik: Andriuszczienko Anatolij Wiktorowicz — Mistrz Sportu ZSRR

   Uczestnicy:

   • Niedielkin Władimir Iljicz — Kandydat na Mistrza Sportu
   • Czuenko Siergiej Anatolijewicz — Kandydat na Mistrza Sportu
   • Rogaczew Jewgienij Anatoljewicz — Kandydat na Mistrza Sportu

10. Trener: Andriuszczienko Anatolij Wiktorowicz

11. Wejście na trasę: 7 sierpnia 1983 r.

    Wierzchołek: 10 sierpnia 1983 r. Powrót: 12 sierpnia 1983 r.

Widok ogólny wierzchołka — Trasa na w. Dombaj (W) przez Półn. ścianę (Gubanow).

Profil ściany z lewej.

Fotopanoрама okolicy:

1. Trasa Kosmaczowa – 5B kat.
2. Trasa przez P.N.W. ścianę (Neczajewa) – 5B kat.
3. Trasa Moisiejewa – 5A kat.
4. Trasa Gubanow – 5B kat. (prawa część trasy B. Abalakowa).

Profil w. Dombaj (W) z prawej. — Widoczna część trasy. .... Niewidoczna część trasy.

Tabela haków. Arkusz 8. Odcinek R0–R13 (2600–2950 m). Schemat trasy na w. Dombaj/W/ przez centrum Półn. ściany w symbolach UIAA. Skala 1:2000.

Tabela haków. Arkusz 8a. Odcinek R13–R30 (2950–3270 m).

Tabela haków. Arkusz 8б. Odcinek R30–R41 (3270–3600 m).

Tabela haków. Arkusz 8б. Odcinek R41–R45 (3600–3950 m) i Razem.

Opis trasy według odcinków

Z lodowca wyjście na półkę po 8-metrowej monolitnej ściance. Dogodne miejsce dla asekuracji.

Po osypnej półce w lewo 20 m, a następnie prosto w górę po monolitnych skałach, na prawo od silnie przewieszonych rudych skał, 100 m, do wewnętrznego naroża (w drugiej połowie dnia płynie po nim woda). W środkowej i górnej części — dwa przewieszone odcinki po 2–3 metry. Miejsca dla asekuracji wystarczająco. Po monolitnych skałach wewnętrznego naroża w prawo–w górę na nachyloną osypną półkę. Skały typu „baranie łby”. Po prostych skałach półki w lewo za niewyraźnie zaznaczone zewnętrzne naroże. (Możliwe spadanie kamieni). Po lewej jego stronie prosto w górę, omijając z lewej strony 2-metrowe przewieszenie, 55 m do wewnętrznego naroża i po nim do stromej ścianki. Po bardzo skomplikowanych skałach w lewo–w górę do wewnętrznego naroża. Po monolitnych skałach wewnętrznego naroża w prawo–w górę do ścianki. Po 35-metrowej ścianie w prawo–w górę przez przewieszenie do podstawy szerokiego żlebu. Po prawej stronie żlebu po płytowatych skałach przez dwa przewieszone odcinki wejście do wewnętrznego naroża. Po wewnętrznym narożu, a następnie prosto w górę po ściance z przewieszeniami, lecz z dobrymi chwytami — wyjście do grzebienia, który opiera się o centralną ścianę. Po lewej stronie grani wzdłuż śnieżnika w kształcie „namiotu” — wyjście do miejsca na biwak. Pierwszy punkt kontrolny. Niemal na całej długości dolnej części ścianki wystarczająco pęknięć dla asekuracji. Dużo miejsc dla użycia zakładek. Pierwszy poruszał się z odciążonym plecakiem na podwójnej linie. Pozostali wchodzili po poręczówce za pomocą zacisków z górną asekuracją. Pracował jako pierwszy Andriuszczienko A.W. Wytaczanie plecaków oraz zmiana prowadzącego nie odbywała się, nie zmieniano również kolejności pozostałych członków zespołu.

Od noclegu 5 m w lewo–w górę po prostych skałach, a następnie po wygładzonych skałach prosto w górę wzdłuż dużego wewnętrznego naroża 90 m, pod przewieszone skały. Skały z małą liczbą chwytów oraz pęknięć na haki. Przewieszenie omija się z lewej strony po wewnętrznym narożu. Dalej po przewieszonych skałach z dobrymi chwytami oraz w górnej części z rozłupaniem — wyjście na wąską półkę. Możliwa siedząca nocleg. Dalej wg opisu idzie droga śrubowa (uchwyty skrócone), lecz z lewej strony możliwy jest przejście po wewnętrznym narożu, gdzie przechodziły wszystkie poprzednie grupy. Wspinaczka bardzo trudna z użyciem ITO oraz wykonaniem wahadła. Ostatnie 30 m przechodzone są wolnym wspinaniem. Miejsce asekuracji — dla jednej osoby.

Dalej po bardzo trudnych, monolitnych, przewieszonych na całym 40-metrowym odcinku skałach — wyjście pod 100° w 8-metrową szczelinę ze śrubowymi hakami. Po szczelinie z użyciem wcześniej wbitych śrubowych haków oraz zakładek — wyjście na nachylone płyty. Oba te przewieszone odcinki przechodzone są z użyciem ITO. Pierwszy wchodził bez plecaka. Po płytach w lewo–w górę do rozłupania. Po trudnych skałach rozłupania — wyjście na półkę oraz po półce w prawo–w górę (żywe kamienie!) pod ścianę. Dogodne miejsce dla asekuracji. Po stromych i silnie zniszczonych skałach ściany (żywe kamienie!) 70 m prosto w górę do miejsca biwaku. Zmiana prowadzącego nie odbywała się.

Od biwaku w lewo–w górę po wygładzonych skałach z małą liczbą chwytów oraz pęknięć pod przewieszoną 10-metrową ściankę. (ITO, pierwszy idzie bez plecaka). Dogodny plac dla asekuracji.

Przejście trasy:

• Przez 6-metrowe przewieszenie — wyjście w szerokie wewnętrzne naroże.
• Po prawej ścianie naroża — wyjście w nachylone w lewo wewnętrzne naroże.
• Po nachylonym narożu — do wąskiej półki. Dogodne miejsce asekuracji.
• Po wąskiej nachylonej półce pod 20-metrowym przewieszeniem — do pionowej ściany, przechodzącej w górnej części we wewnętrzne naroże.

Przejście bardzo trudne. Górna połowa przechodzi się z użyciem ITO. Pierwszy bez plecaka.

Dalej po płytowatych skałach — wyjście na „Kant”. Możliwe spadanie kamieni z dachu.

Po kancie 5 linek po skałach powyżej średniej trudności — wyjście na biwak pod przedwierzchołkową wieżą:

• Skały mokre.
• Na półkach dużo żywych kamieni.

Biwak pod przewieszoną ścianą. Pracował jako pierwszy Czuenko S.A. Zmiana prowadzącego nie odbywała się.

Od biwaku w lewo–w górę po wyraźnie zaznaczonej nachylonej półce dwie liny pod 40-metrową ścianę. Skały mokre od wody kapiącej z „dachu” oraz od niepogody. Po mokrych i trudnych skałach prosto w górę do żlebu, wypełnionego śniegiem. Z żlebu w prawo–w górę dwie liny po trudnych skałach pod 15-metrowy pionowy wewnętrzny narożnik (ITO). Po wewnętrznym narożniku, a następnie po zaśnieżonych skałach powyżej średniej trudności — wyjście na niewyraźnie zaznaczony kontrefort. Po zaśnieżonych skałach z osypnymi półkami 100 m, a następnie 90 m po płytowatych skałach z odcinkami śniegu — wyjście na grań 5B kat. pod żandarm. Po 10-metrowej ścianie — wyjście na prosty wierzchołkowy grzbiet. Po jego lewej stronie 60–80 m do wierzchołka.

Pracował jako pierwszy Rogaczew J.A. Zmiana prowadzącego nie odbywała się.