WSPINACZKA NA DOMBAJ-UŁGEN WSCHODNI (3950 m n.p.m.) ŚCIANĄ PÓŁNOCNO-WSCHODNIĄ (według trasy S. Seny). Raport ze wspinaczki LWÓW, 1971 rok.

Skład grupy szturmowej

Kapitan i trener grupy: Mistrz Sportu ZSRR G. Szalejew

Przebieg trasy

11 sierpnia 1971 r. Przetarcie dolnej części ściany. Poprzedniego dnia była silna burza, grad z deszczem. Pierwsza dwójka wyrusza o 9:30. Po półgodzinie wyrusza druga dwójka z plecakami - załadunek sprzętu i części zapasów. Pogoda dobra, pogodna.

Wydarzenia dnia:

• Pierwsza dwójka dociera o 16:00 na szeroki półek (R3), druga dwójka wynosi plecaki na pochyłą płytę (R2).
• Nadciąga burza.
• Zejście na lodowiec i powrót do bazy następuje podczas ulewnego deszczu.

12 sierpnia 1971 r. Pierwsza dwójka wyrusza o 7:00, druga mniej więcej godzinę później. Wszyscy niosą ciężkie plecaki. Po przejściu pierwszych dwóch odcinków (R0-R2) zrzuciliśmy liny obserwatorom. O 14:00 dotarliśmy na szeroki półek (R5). Dwójka Łabżyński - Senchina obrabia odcinek R5-R8. Szalejew i Bołyshewski przygotowują miejsce na półce (R5) na pierwszy biwak. Wieczorem okazało się, że radio grupy jest niesprawne (uszkodziliśmy je podczas wyciągania plecaka na przewisie), poinformowaliśmy o tym obserwatorów.

13 sierpnia 1971 r. Z rana pokonujemy obrobione odcinki R5-R8. Idzie się bardzo ciężko. Plecaki wyciągamy. Pogodna rano pogoda zmienia się w mgłę. Przechodzimy odcinki R8-R10. Staje się jasne, że przy utrzymaniu tego samego tempa nie zdążymy na zaplanowany biwak (R13). Pozostawiamy większą część ładunku na półce, nie dochodząc do (R11), i dalej idziemy z plecakami (z wyjątkiem pierwszego). Na biwak wychodzimy o 19:00. Gęsta mgła, ciemno.

14 sierpnia 1971 r. W nocy - silny deszcz. Na lewo od noclegu po ścianie lecą kamienie. Okolo 14:00 deszcz ustał, i trójka:

• Bołyshewski,
• Łabżyński,
• Senchina

schodzi w dół po złożonym sprzęcie i zapasach. Wracają o 16:00. Wieczorem i w nocy - deszcz.

15 sierpnia 1971 r. Z rana - silna mgła, wilgotno. O 10:00 pierwsza dwójka (Łabżyński - Senchina) wychodzi na przetarcie komina Ślepego Ileła. Druga dwójka z dwoma plecakami - załadunek sprzętu i zapasów. Taka taktyka dwuetapowego przenoszenia ładunku znacznie skraca czas przejścia odcinka, pozwala każdemu z nich iść z relatywnie lekkim plecakem.

Pierwsza dwójka wspięła się na mały występ - półkę na końcu stromo nachylonej płyty (R20) i tutaj pozostawiła swój ładunek (jeden plecak), druga pozostawiła pozostałe dwa plecaki na półce (R18). Rozpoczynający się deszcz zmusił wszystkich do szybkiego zejścia. Całą noc padał deszcz.

16 sierpnia 1971 r. Z rana pogodnie, zimno, na górze mgła. O 14:00 przeszliśmy obrobiony odcinek. Część plecaków i tak musieliśmy wyciągać. Iść dalej (R20-R23) jest niezwykle ciężko. Stosujemy drabinki, plecaki wyciągamy. Na pochyłą płytę (R24) wychodzimy już o zmierzchu. Łabżyński "z rozpędu" zdążył przejść jeszcze jeden odcinek, ale i tam nie ma wygodnego miejsca na nocleg.

Wiszący biwak na pochyłej płycie:

• lina naciągnięta na niezawodnych hakach i klinach,
• przewleczona przez namiot,
• a w nim, jak w worku, my,
• każdy w pętli na suple blokującym.

W nocy pada deszcz, ale nie wyrządza szkody. Bardzo chce się pić, ale wody nie ma.

17 sierpnia 1971 r. Śniadanie bez wody. Mgła, wilgotno. Wychodzimy o 8:00. Trudności na ścianie jeszcze nie minęły. Iść jest niezwykle ciężko, tym bardziej, że na odcinkach R28-R32 będziemy musieli iść z plecakami. Z powodu silnego zniszczenia skał wyciąganie plecaków tutaj jest utrudnione i niebezpieczne. O 16:00 docieramy na wygodny taras R33, gdzie był trzeci "Rubanowski" biwak i ich punkt kontrolny. Na półce jest trochę śniegu, i delektujemy się wodą. Przed zmrokiem zdążamy obrobić odcinek ściany R33-R34.

18 sierpnia 1971 r. W nocy - silna burza, deszcz, który pod koniec dnia przechodzi w śnieg. Wszędzie jest zasypane świeżym śniegiem. Trzeba siedzieć na miejscu w dosłownym tego słowa znaczeniu, ponieważ taras jest nieco za wąski. W dzień śnieg przestał padać, silna mgła. Za to wody jest pod dostatkiem.

19 sierpnia 1971 r. Z rana piękna pogoda. Zimno. Wychodzimy o 8:30. Przechodzimy obrobiony odcinek po zawieszonych poręczach. Idziemy z plecakami, których waga zmniejszyła się za sprawą zjedzonych zapasów, ale tego nie odczuwamy. Iść jest niezwykle ciężko. I po poręczach pierwszy zdejmuje plecak i zakłada kalosze. Po odcinku R39-R40 iść jest nieco prościej, ale dzień jest na wyczerpaniu. Wieczorem krzyczymy do obserwatorów (przy pomocy kartonowego megafonu), że od jutra mogą zaprzestać obserwacji. Oni potwierdzają przyjęcie tej przyjemnej wiadomości i z kolei informują, że bilety na samolot są już wzięte na 23 sierpnia. Nocujemy na wygodnym tarasie (dzięki chłopcom z "Alibeka"), bardzo zimno.

20 sierpnia 1971 r. Z rana pogodnie. Mróz. Wszędzie leży świeży śnieg. Wieża szczytowa pokryta jest całymi kaskadami lodowych sopli. Postanawiamy iść w lewo do góry w kierunku przełączki.

• Płyty,
• Oblodzone odcinki.

Pierwszy idzie bez plecaka, który podaje mu któryś z ostatnich. Bardzo zimno. O 14:00 wychodzimy na przełączkę. Dalsza droga na szczyt trasą 5B (bez plecaków) nie stanowi trudności, jest nam znana z poprzednich wejść.

Nocujemy na wygodnym tarasie poniżej przełączki, na trasie zjazdu południową ścianą. W nocy - silny deszcz. W deszczu schodzimy cały następny dzień, 21 sierpnia, i dopiero pod wieczór 22 sierpnia przychodzimy do obozu.

¹

Ocena postępowania uczestników podczas wejścia

Wszystkie działania uczestników na trasie były bez wątpienia prawidłowe i celowe. Kwalifikacje uczestników grupy są wystarczająco wysokie:

• Szalejew - 2 wejścia kat. 6B
• Bołyshewski - 3 wejścia kat. 6B
• Łabżyński - 7 wejść kat. 5B
• Senchina - 10 wejść kat. 5B

Każdy uczestnik grupy pracował jako pierwszy, każdy potrafił znaleźć swoje miejsce w grupie niezależnie od kolejności przemieszczania się. Szczególnie warto zwrócić uwagę na S. Łabżyńskiego, doskonałego wspinacza skalnego, którego umiejętność pokonywania niezwykle trudnych odcinków wspinaczką swobodną w znacznym stopniu przyczyniła się do sukcesu grupy.

Trasa została pokonana w warunkach niestabilnej pogody, której wpływ na stan moralny i fizyczny uczestników grupy nie miał miejsca. Na biwakach podczas oczekiwania panowała ciepła, przyjazna atmosfera, na trasie - spokojna, pracowita atmosfera bez ostrych okrzyków i grubych słów.

Może dlatego te dziesięć dni na ścianie zostały przez nas zapamiętane jako bardzo przyjemne i nawet niezbyt długie przygoda.

Kapitan i trener grupy G. Szalejew

Szkic trasy po północno-wschodniej ścianie Dombaj-Ułgen Wschodniego

Podstawowe oznaczenia

• komin

• komin z zatyczką

• kąt wewnętrzny

• kąt zewnętrzny, żebro

• ściana, stroma płyta

• pochyła płyta

• skały typu "baranich łbów"

• szczelina, możliwa do przejścia wspinaczką swobodną

• szczelina, wymagająca sztucznych punktów podparcia

• widoczna droga

• niewidoczna droga

• I, II, III, IV, V, VI - stopień trudności odcinków, pokonywanych wspinaczką swobodną

• A1 - niewielkie odcinki z zastosowaniem sztucznych punktów podparcia

• występ skalny

• nisza

• półka

• osypisko

• pole śnieżne

• biwak

• miejsce asekuracji

• wygodne

• niewygodne

• punkt kontrolny

• występ skalny

Tabela podstawowych charakterystyk trasy wspinaczkowej

Trasa wspinaczkowa - Dombaj-Ułgen Wschodni ścianą północno-wschodnią. Różnica wysokości trasy (od okolic lodowca do wierzchołka) - 1350 m. W tym najtrudniejsze odcinki - 1040 m. Średnie nachylenie trasy - 72°

Footnotes

1. Niniejszy opis jest uzupełnieniem do tabeli podstawowych charakterystyk trasy wspinaczkowej. ↩