Sprawozdanie

ze wspinaczki na szczyt Małała Belałakaja 3748 m przez centrum północnej ściany, wykonanej przez grupę instruktorów obozu alpinistycznego "Alibek".

Skład grupy:

1. Abarbarchuk Georgij Samuiłowicz, KMS, instruktor-metodyk II kategorii.

2. Bojko Wiktor Wiktorowicz, KMS, instruktor-metodyk II kategorii.

Kierownik części szkoleniowej — MC ZSRR Kowalienko Jurij Iwanowicz

DOMBAJ 1982 r.

Opis podejścia i wyjaśnienie do tabeli głównych charakterystyk trasy

Od bazy "Alibek" przez rzekę Alibek wzdłuż ścieżki prowadzącej do "kanionu Belałakaja" do noclegu nad skałami szkoleniowymi 1–1,5 godz. Z noclegu przez morenę, następnie prawą stroną lodowca Belałakaja pod szczyt Małała Belałakaja do "moreny stożkowej" 1,5–2 godz. Od "moreny stożkowej" w górę 300 m po śnieżnym stoku o nachyleniu 20° pod pierwszy lodospad (odcinek R0–R1). Lodospad (R1–R2) stanowi szereg szczelin i ścian III–IV kategorii trudności o łącznej długości około 30 m. Przechodzi się w lewej części. Od pierwszego lodospadu w górę po śnieżno-lodowym stoku o nachyleniu 25–30° (R2–R3) do drugiego lodospadu 200 m. Krótkie, 3–8 m, ścianki tego lodospadu (R3–R4) mają III–V kategorię trudności. Długość lodospadu wynosi około 60 m. Główna część trasy (odcinek R4–R6) stanowi czterystumetrowy lodowy stok o nachyleniu 45–50°. Optymalna ścieżka wiedzie po tej "desce" w górę i nieco w lewo, jak pokazano na fotografii, wychodząc na grań w rejonie odcinka R6. Dalej po nietrudnych skałach grani wyjście na szczyt, omijając z prawej strony trzy niewielkie "żandarmy". Na grani dogodny i bezpieczny nocleg można zorganizować praktycznie w dowolnym miejscu. Zejście według trasy 2A kat. sł. na S–W. Zaleca się możliwie wczesny start, aby przejść "deskę", zanim zostanie oświetlona przez słońce.