Rys. 71. a – początkowa część Trasy 27 (R0–R3); 1, 2 i 3 – Lewe, Centralne i Prawe ("Hokeista") żandarmy; b – widok na Południowe ściany i Zachodni grzbiet szczytu Dimitrow-100 (odcinki R3–R10), częściowo R11 i R12 – z Zachodniego grzbietu szczytu Bułgarsko-radzieckiej przyjaźni; c – odcinek R11–R12 Trasy 27. Zdjęcie W. Bobylewa.

Widok z północy

Rys. 70. Szkic Trasy 27. Skala 1:3000

Trasa 27 (rys. 69, 70). Droga do obozu szturmowego „U jeziora” pod południowymi zboczami szczytu 60 lat KChAO została opisana wcześniej (trasa 22). Od obozu bazowego „Lodowa ferma” do wskazanego obozu szturmowego – 4–5 godz.

Droga podejścia do początku opisywanej trasy częściowo pokrywa się z analogiczną drogą do trasy 26 (3A). Od podstawy wzniesienia według trasy 26 trzeba skręcić o 90° w lewo, w kierunku przełęczy między szczytami Bułgarsko-radzieckiej przyjaźni i Południową wieżą szczytu Dimitrow-100. Na przełęczy znajdują się trzy żandarmy. Kierunek należy utrzymać w stronę podstawy styku ściany przełęczy i ściany Południowej wieży. Tu, spod prawego żandarma „Hokeista”, schodzi rozpadlina. Początek trasy. Ruch po 30–40° śniegu. Od noclegu „U jeziora” – 2 godz. 30 min.

Początek trasy 27 pokrywa się z trasą 24 (do R3). Odcinek R0–R1 (rys. 71a). Po lewej części rozpadliny (wygładzone granitognejsy) 35 m do wygodnego punktu recepcji (odłamek, schronienie). Przy tym występ, spotykany po 25 m, jest obchodzony z lewej strony z wyjściem ponad nim. α = 70°. 3 elementy kotwiące.

Odcinek R1–R2. Po stopniowo rozszerzającej się rozpadlinie w górę z wyjściem do ściany Centralnego żandarma po wygładzonych, pochyłych skałach. 2 kotwy. Po 35–40 m rozpadlina przechodzi w pionowy, złożony żleb z zatyczkami i wystepami. Ten pozostaje z prawej strony trasy.

Długość – 65 m, α = 50°.

Odcinek R2–R3. W lewo-w górę, wzdłuż ściany Centralnego żandarma, pod ścianę Lewego, 50 m. Tutaj, na wąskiej półce, pierwszy punkt kontrolny – 3 kotwy, α = 50°. W odległości 5 m od punktu kontrolnego w prawo-w górę przełęcz między Lewym i Centralnym żandarmami. Z niej na południe odchodzi zaśnieżony, usypiskowy żleb.

Odcinek R3–R4 (rys. 71b). W dół po żlebie około 20 m (α = 30°) do pierwszej półki, pozwalającej na obejście Centralnego i Prawego żandarmów z lewej (z południa). Na półce, najpierw z niewielkim zjazdem, potem poziomym trawersem (hak) i, na końcu, podjazdem – wyjście na poziom, w przybliżeniu odpowiadający poziomowi pierwszego punktu kontrolnego – do głowy drugiego (od R3 na zachód) zaśnieżonego, usypiskowego żlebu. Długość odcinka 60 m.

Odcinek R4–R5. Żleb dochodzi do ścianki o wysokości 5 m z odłamkiem w górnej części i stromizną 80°. Bezpośrednio na ściance (1 kotwa) na pochyłą, wąską półkę. Po niej w prawo-w górę 15 m. Stromość 50°. Hak. Z końca półki w górę w lewo 20 m po słabo zniszczonych skałach o stromości 60° z użyciem 2 elementów kotwiących na szeroką półkę.

Odcinek R5–R6. Od półki 50 m prosto w górę po monolitnych skałach w kierunku zapadliska między Południową wieżą i Zachodnim grzbietem aż do drugiej półki na ścianie. Stromość od 80° na początku do 60° na końcu odcinka. 2 haki i 2 kotwy.

Odcinek R6–R7. Z półki prosto w górę 10 m po rozpadlinie i dalej po ścianie (–10 m) do zapadliska Zachodniego grzbietu. Kluczowe miejsce trasy! 2 kotwy w rozpadlinie, 1 – przed wyjściem do zapadliska. Stromość na początku – 90°, na końcu – 80°.

Odcinek R7–R8. Ze zapadliska w lewo-w górę (ruch na przemian po grzbiecie z użyciem występów) do drugiego punktu kontrolnego na najwyższym punkcie Zachodniego grzbietu między Południowo-zachodnim szczytem i Południową wieżą. α = 50°, 30 m.

Odcinek R8–R9. Zjazd po łagodnym, słabo zniszczonym grzbiecie do przełęczy przed Południowo-zachodnim szczytem ze zwichrowaniem przez występy grzbietu. α = 30°, 70 m.

Odcinek R9–R10. Po pochyłej (–45°) płycie z pęknięciami, wygodnie dla użycia elementów kotwiących, 1 kotwa, 20 m.

Dalej jeszcze 45 m po grzbiecie na Południowo-zachodni szczyt.

– Punkt kontrolny.

Odcinek R10–R11. Cała droga wiedzie przede wszystkim po wododziałowej części wąskiego grzbietu, tylko miejscami z niewielkimi zjazdami i podjazdami dla objechania ścianek i wzniesień na grzbiecie z prawej strony, 260 m. Przed grzbietem wierzchołkowym zjazd 30 m do podstawy ostatniego przed tym wzniesieniem wypiętrzenia, gdzie (na ścianie) płyta z płaskorzeźbą G. Dimitrowa, ustawiona od maja 1982 przez uczestników ekspedycji radziecko-bułgarskiej. Występów dla ubezpieczenia jest wystarczająco.

Odcinek R11–R12 (rys. 71c). Najpierw (20 m) po wąskim żlebie (α = 45°) wyjście na 30-stopniowy grzbiet, wiodący do wierzchołka i w prawo; po nim – 30 m do punktu kontrolnego na wieży wierzchołkowej.

Cały masyw i praktycznie cała trasa (z wyjątkiem zjazdowego początku odcinka R3–R4) wiedzie po monolitnych (na odcinku R8–R9 – słabo zniszczonych) zaśnieżonych skałach granitoidowego składu.

Na przejście trasy potrzeba 6–7 godz.

Zjazd:

– z powrotem do punktu R11, – następnie po trasie 26, – dalej do obozu „U jeziora”.