Wer­szyna 3226,0 (Di­mi­trow-100, Tau­łan). Tras­sa: za­chod­nim ku­łua­rem i pół­noc­nym gra­niem. Ka­t. trud­no­ści — 3А (kom­bi­no­wa­na). Ki­erow­nik: W. Bab­kin

Za­chod­ni Ka­ukaz, Ar­chyz, bel­ka Or­lenok, masyw gór­ski Ka­ra-Dżasz. Dzia­ł w KMGW — 2.1.

E-mail — ZHUR58@RAM­BLER.RU

Spra­woz­da­nie

Z pierw­sze­go wej­ścia na wer­szynę 3226,0 (Di­mi­trow-100, Tau­łan) trasą „Za­chod­nim ku­łua­rem i pół­noc­nym gra­niem. Ka­te­go­ria trud­no­ści — 3А (kom­bi­no­wa­na)” na co­rocz­nym wy­da­rzeniu: „Mis­t­rzost­wa i pierw­szeń­stwo NP «Klub pół­noc­nych po­dró­ży „Sauk-Paj” 2012 ro­ku (kla­sa „Pierw­sze wej­ścia”)”.

Re­gion: Ka­ra­czaj­ew­sko-Czer­kie­ska Re­spub­li­ka Gó­rzys­ta kra­ina: Za­chod­ni Ka­ukaz Do­li­na: bel­ka Or­lenok Gra­nie­ż: masyw gór­ski Ka­ra-Dżasz Wer­szyna: 3226,0 (Di­mi­trow — 100, Tau­łan) Tras­sa: za­chod­nim ku­łua­rem i pół­noc­nym gra­niem ЗА ka­t. trud­no­ści (kom­bi­no­wa­na) Po­ziom trud­no­ści: ЗА ka­t. trud­no­ści (kom­bi­no­wa­na) (orien­ta­cyj­nie) Przy­go­to­wa­li: W. Bab­kin, S. Żu­raw­lew Maj, 2012 r.

Opis wer­szyny

Wer­szyna 3226,0 — jed­na z wer­szyn pół­noc­nej czę­ści gra­ni­cy Ka­ra-Dżasz. Znaj­du­je się na ter­y­to­rium Pół­noc­no-Ka­ukaz­skiego fe­de­ral­ne­go okrę­gu RF, w Ka­ra­czaj­ew­sko-Czer­kie­skiej Re­spub­li­ce, gó­rzys­tym re­gio­nie Ar­chyz, w mię­dzy­rzeczu rzek Psy­sz i So­fia.

Wer­szyna 3226,0 — wy­raź­nie wy­ra­żo­na góra gó­ru­ją­ce­go masy­wu Ka­ra-Dżasz, roz­ło­żo­na na pół­noc­ny za­chod od wę­złow­ej wer­szyny Ka­ra-Dżasz (3171,0). Wer­szyna ła­two roz­po­zna­wal­na z gór­ne­go cy­rk­u bel­ki Or­lenok. Ofi­cjal­ne­go na­zwi­ska wer­szyna nie po­sia­da, przez to ma warun­ko­we tu­ry­stycz­no-al­pi­ni­stycz­ne na­zwy:

• Tu­ry­stycz­ne — Tau­łan
• Al­pi­ni­stycz­ne — „Di­mi­trow-100”

co wno­si pew­ne za­kłó­ce­nia przy ide­nt­y­fi­ka­cji wer­szyny.

Opis tras­sy

Trasa „Za­chod­nim ku­łua­rem i pół­noc­nym gra­niem” — cha­rak­te­ry­stycz­na spor­to­wa kom­bi­no­wa­na tras­sa IV ka­t. trud­no­ści, z peł­nym ze­sta­wem na­tu­ral­nych prze­szkód, od­po­wia­da­ją­cych tra­som te­go po­zio­mu.

Wypo­sa­że­nie

Do wy­ko­na­nia wej­ścia w ska­ladzie spor­to­we­go od­dzia­łu z 4 osób na tra­sie po­trzeb­ne jest na­stę­pu­ją­ce spe­cjal­ne wy­po­sa­że­nie:

• Osob­iste: ta­bel­kowe, ra­mio­we, łap­ki

• Wspól­ne:

  • li­na głów­na 10 mm — 2×50
  • młotek skal­ny — 2 szt.
  • hak skal­ny — 16 szt.
  • topór lod­ny — 1 szt.
  • ele­men­ty za­kład­kowe — 12 szt.
  • frien­dy — 6 szt.
  • śru­by lod­we — 0 szt.
  • od­cią­gi — 16 szt.
  • pęt­le — 10 szt.

Pod­chód

Wej­ście od­by­wa się od bi­wa­ku w gór­nym cy­rku bel­ki Or­lenok. Pod­chód do gór­ne­go cy­rk­u: od po­la­ny Tau­łu prze­jść przez most na rze­ce So­fii i pod­nieść się po bel­ce Or­lenok — z w las­ne­go drog­ne­go trak­tu, a na­stęp­nie po ła­two roz­po­zna­wal­nej ścież­ce.

Cy­rk jest wy­raź­nie wy­ra­żo­ny, w cza­sie zi­mo­wym i przed­wio­śniu —śnież­ny, la­tem — za­ro­śnię­ty wy­so­ko­gór­ską ro­ślin­no­ścią z dwó­ma ład­ny­mi je­zio­ra­mi wśród nie­wiel­kich brzó­zo­wych i so­śnio­wych ga­ików. Wy­so­kość cy­rk­u nad po­zio­mem mo­rza — 2200 m. Od po­la­ny Tau­łu wej­ście do cy­rk­u za­ję­ło 1,5–2 god­z.

W gór­nym cy­rku bel­ki Or­lenok znaj­du­je się:

• wy­god­ne miej­sca pod na­me­ty,
• wo­da (stru­mie­nie),
• chró­st do og­nis­ka,
• su­che po­wierzch­nie, uwol­nio­ne od śnie­gu pod ko­niec kwie­t­nia — na po­cząt­ku ma­ja.

W pa­no­ra­mie cy­rk­u wer­szyna 3226,0 (Tau­łan, „Di­mi­trow-100”) jest ła­two roz­po­zna­wal­na.

Pod­chód od no­wo­go obo­zu w gór­nym cy­rku bel­ki Or­lenok do po­cząt­ku trasy — ka­mien­ne­go blo­ku „Orzech” — za­ję­ło oko­ło pół­to­ra go­dzin.

Ka­mien­ny blok „Orzech”, roz­ło­żo­ny w ku­łua­rze, roz­dzie­la­ją­cym:

• w. Ka­radżasz (3171),
• w. 3226,0 (Tau­łan, „Di­mi­trow-100”),

jest ła­two roz­po­zna­wal­ny o każ­dej po­rze ro­ku.

Tech­nicz­na część

Trasa roz­po­czy­na się od wej­ścia po śnież­nym zbo­czu do ka­mien­ne­go blo­ku „Orzech”. Na ka­mien­nym blo­ku „Orzech” jest płasz­czy­zna, po­zwala­ją­ca zor­ga­ni­zo­wać łą­czno­ść. Da­lej:

• w górę po śnież­nym za­chod­nim ku­łua­rze.
• kie­ru­nek utrzy­my­wać na wy­raź­nie wy­ra­żo­ny żan­dar­m „Ko­ro­na”.
• La­tem w gór­nej czę­ści ot­wiera­ją się skal­ne pły­ty, wy­ma­ga­ją­ce zor­ga­ni­zo­wa­nia za­bez­pie­cze­nia i sa­mo­za­bez­pie­cze­nia.
• Zi­mo­wą i wio­sną pły­ty po­kry­te są war­stwą śnie­gu.

Od żan­dar­ma „Ko­ro­na” prze­su­nię­cie nie wy­wo­łu­je trud­no­ści w orien­ta­cji, po­nieważ pro­wa­dzi ścis­łe po li­nii gra­ni­cy (w pra­wo we­dług kie­run­ku). Da­lej na­stę­pu­je lo­gicz­ne w orien­ta­cji wej­ście po pół­noc­nym gra­niu. Za­raz po pro­stych, a na­stęp­nie po ska­łach śred­nie­go sto­pnia trud­no­ści, pod­nieść się pod na­chy­lo­ną ścian­kę. Ścian­ka prze­zwy­cię­ża­na „wprost” i wy­pro­wa­dza na skal­ne ra­mię. Po nie­zbyt trud­nych ska­łach prze­jść pod wer­szyn­ną ba­sz­nię.

Klucz tras­sy — wej­ście na wer­szyn­ną ba­sz­nię. Stroma ścian­ka. Ska­ły pod­wyż­szo­nej trud­no­ści, lecz z do­stat­kiem re­lie­fu, po­zwala­ją­ce­go zor­ga­ni­zo­wać prze­ciw­dzia­ła­nie za po­mo­cą ha­ków, ele­men­tów za­kład­ko­wych. Naj­wygod­niej­sze:

• z ha­ków — sze­reg,
• z za­kład­ek — frien­dy.

Nie­bez­pie­czeń­stwo skał — subiek­tyw­ne. W cza­sie przed­wio­śnia na ska­łach moż­li­wy na­marz­ni­ęty lód.

Po prze­zwy­cię­że­niu klu­czo­wej ścian­ki — wy­jście na nie­zbyt trud­ny skal­ny gra­nień, wypeł­nia­ją­cy się ku wer­szynie.

Wer­szyna wy­raź­nie wy­ra­żo­na. Tur wy­raź­nie wi­dać. Zna­le­zio­na za­pis­ka spor­to­wej gru­py z mia­sta Newin­nomyssk, wy­ko­na­ła wej­ście na wer­szynę po tra­sie 3А ka­t. trud­no­ści po pół­noc­no-wschod­niej ści­anie.

Ze­jście z wer­szyny od­by­wa się w kie­run­ku na pół­noc do śnież­nej prze­mycz­ki, da­lej — po sze­ro­kim ku­łua­rze, roz­dzie­la­ją­cym wer­szyny 3226,0 (Di­mi­trow-100, Tau­łan) i 3206,0 (Bul­gar­skich przy­ja­ciół, Bul­ga­ro-Ra­dziec­kiej przy­jaź­ni) — w gór­ny cy­rk bel­ki Or­lenok.

Reko­men­da­cje in­struk­to­ro­wi

W związ­ku z do­stęp­no­ścią w orien­ta­cji trasa może być re­ko­men­do­wa­na jak dla szko­leń­sko-spor­to­wych od­dzia­łów (SP-1, 2), tak i dla sa­mo­dziel­nych spor­to­wych gru­py roz­gry­wo­wych, wy­ko­nu­ją­cych kie­row­nic­twa lub tre­nin­go­we wej­ścia.

Cza­so­we na­kła­dy na prze­pro­wa­dze­nie trasy dla szko­leń­sko-spor­to­we­go od­dzia­łu roz­gry­wo­wych śred­nie­go po­zio­mu przy­go­to­wa­nia (SP-1, 2):

• 12–14 godz.

Trasa ana­lo­gicz­na kla­sy­fi­ko­wa­nym tra­som na tę wer­szynę z wscho­du i od­po­wia­da kom­bi­no­wa­nej tra­sie 3А ka­t. trud­no­ści. Orog­ra­ficz­na sche­ma pół­noc­ne­go cy­rk­u masy­wu gó­rs­kie­go Ka­ra-Dżasz (Za­chod­ni Ka­ukaz, Ar­chyz, gra­nie­ż Ka­ra-Dżasz)

Warun­ko­we ozna­cze­nia

Wę­złowe wer­szyny, za­zna­czo­ne na to­po­gra­ficznej ma­pie RF:

• 2629 — wy­so­ko­ści wer­szyn,
• 3231 — wy­so­ko­ści wer­szyn, nie­ozna­czo­ne na to­po­gra­ficznej ma­pie RF.

Góra Ka­ra-Dżasz:

• Ofi­cjal­ne na­zwy wer­szyn: Di­mi­trow-100,
• Nie­ofi­cjal­ne na­zwy wer­szyn: Tau­łan

Li­nia pod­stawy — po­cząt­ki tra­s

Frag­ment ma­py „Ar­chyz” re­gio­nu wej­ść.

Do­dat­ko­we warun­ko­we ozna­cze­nia

Pa­sport

1. Nu­mer dzia­łu po KМGW — 2010 r. — 2.1.

Za­chod­ni Ka­ukaz, gó­rzys­ty re­gion — Ar­chyz, gra­nie­ż Ka­ra-Da­żasz

2. Naz­wa wer­szyny: 3226.0 (Di­mi­trow-100, Tau­łan) wy­so­kość: 3226.0 m. Trasa: za­chod­nim ku­łua­rem i pół­noc­nym gra­niem
3. Ka­te­go­ria trud­no­ści: 3А ka­t. trud­no­ści.
4. Cha­rak­ter trasy — kom­bi­no­wa­na.
5. Prze­pa­d wy­so­ko­ści trasy: 826 m
6. Dłu­gość trasy: 1250 m
7. Dłu­gość od­cin­ków naj­wyż­szej ka­t. trud­no­ści:

1 ka­t. trud­no­ści — 1 od­ci­nek — 300 m, 2 ka­t. trud­no­ści — 4 od­cin­ki — 800 m, 3 ka­t. trud­no­ści — 3 od­cin­ki — 120 m

4 ka­t. trud­no­ści — 1 od­ci­nek — 20 m 5 ka­t. trud­no­ści — 0 od­cin­ków — 0 m 6 ka­t. trud­no­ści — 0 od­cin­ków — 0 m

8. Śre­dnio­na­chy­le­nie: głów­nej czę­ści trasy — 60°.

ca­łej trasy — 50°

9. Uży­to ha­ków:

Uży­to wszyst­kich na tra­sie:

• skal­nych ha­ków — 9
• za­kład­ek — 33
• śru­b szlam­bu­ro­wych sta­łych — 0
• ITO — 0
• śru­b szlam­bu­ro­wych od­bior­nych — 0

Po­zo­sta­wio­no „ha­ków” na tra­sie: wszyst­kich — 1; w tym szlam­bu­ro­wych — 0.

10. Wy­jście na trasę — 6:00, 1 ma­ja 2012 r.

Wy­jście na wer­szynę — 15:00, 1 ma­ja 2012 r. Po­wrót do BL — 17:00, 1 ma­ja 2012 r.

11. Go­dzin prze­mar­szu ko­man­dy: — 11 godz.
12. Ki­erow­nik: Wia­cze­sław Bab­kin (KMS, in­struk­tor-me­to­dyk 3 ka­te­go­rii, Eka­te­rin­burg).

Uczest­ni­cy:

• A. E­ry­gin (3 sp. ra­zry­ad, Wo­ro­nież)
• N. Sy­so­ew (3 sp. ra­zry­ad, Wo­ro­nież)
• A. Sot­ni­kow (3 sp. ra­zry­ad, Wo­ro­nież)

13. Tre­ner: Żu­raw­lew Ser­giej Wa­si­lie­wicz, ty­tuł — KMS, in­struk­tor-me­to­dyk 1 ka­te­go­rii.

Za­chod­ni Ka­ukaz, Ar­chyz, bel­ka Or­lenok, Wer­szyna 3226,0 („Di­mi­trow-100”, Tau­łan) Trasa: „Za­chod­nim ku­łua­rem i pół­noc­nym gra­niem” ЗА (kom­bi­no­wa­na) (orien­ta­cyj­nie)

Ta­be­la na­tu­ral­nych prze­szkód trasy:

Wnio­ski

Dłu­gość trasy — 1220 m. Śre­dnio­na­chy­le­nie — 55°. Cha­rak­ter re­lie­fu — kom­bi­no­wa­ny

Od­cin­ki:

• 1 ka­t. trud­no­ści — 1 od­ci­nek
• 2 ka­t. trud­no­ści — 3 od­cin­ki
• 3 ka­t. trud­no­ści — 3 od­cin­ki
• 4 ka­t. trud­no­ści — 1

Uży­to ha­ków i za­kład­ek: 20/22. Po­zo­sta­wio­no ha­ków i za­kład­ek: 4/0

Za­chod­ni Ka­ukaz. Ar­chyz. Bel­ka Or­lenok. Wer­szyna — 3226 („Di­mi­trow-100”). Pro­fil trasy: „Za­chod­nim ku­łua­rem i pół­noc­nym gra­niem”. Po­ziom trud­no­ści — 3А ka­t. trud­no­ści (Kom­bi­no­wa­na)

Foto z za­cho­du (ze zbo­czy wer­szyny Or­lenok)

Za­chod­ni Ka­ukaz. Ar­chyz. Bel­ka Or­lenok. Wer­szyna — 3226 (Di­mi­trow-100, Tau­łan).

Trasa: „Za­chod­nim ku­łua­rem i pół­noc­nym gra­niem ЗА (kom­bi­no­wa­na)”

Foto tech­nicz­nej czę­ści trasy

R1.

Za­chod­ni Ka­ukaz. Ar­chyz. Bel­ka Or­lenok. Wer­szyna — 3226 („Di­mi­trow-100”). Trasa: „Za­chod­nim ku­łua­rem i pół­noc­nym gra­niem”. ЗА ka­t. trud­no­ści (kom­bi­no­wa­na) Od­ci­nek R1–R2, prze­pro­wa­dze­nie za­chod­nim ku­łua­rem i wej­ście ku żan­dar­mo­wi „Ko­ro­na”. Foto z ka­mien­ne­go blo­ku „Orzech”

Prze­mycz­ka na pół­noc­nym gra­niu

Za­chod­ni Ka­ukaz. Ar­chyz. Bel­ka Or­lenok. Wer­szyna — 3226 („Di­mi­trow-100”). Trasa „za­chod­nim ku­łua­rem i pół­noc­nym gra­niem”. Od­ci­nek R3–R4 — prze­pro­wa­dze­nie skal­ne­go gra­ni­cu i wy­jście na pierw­sze skal­ne ra­mię. Foto z prze­mycz­ki od żan­dar­ma „Ko­ro­na”

Za­chod­ni Ka­ukaz. Ar­chyz. Bel­ka Or­lenok. Wer­szyna — 3226 (Di­mi­trow-100, Tau­łan). Trasa: za­chod­nim ku­łua­rem i pół­noc­nym gra­niem ЗА (kom­bi­no­wa­na)

Za­chod­ni Ka­ukaz. Ar­chyz. Bel­ka Or­lenok. Wer­szyna — 3226 („Di­mi­trow-100”). Trasa „za­chod­nim ku­łua­rem i pół­noc­nym gra­niem”. Od­ci­nek R5 — po­cząt­ek prze­pro­wa­dze­nia klu­czo­we­go od­cin­ka.

Cha­rak­te­ry­stycz­ne ele­men­ty:

• Cha­rak­te­ry­stycz­ne ska­ły wer­szyn­nej ba­sz­ny
• Fo­to (z pierw­sze­go skal­ne­go ra­mie­nia)
• Za­chod­ni Ka­ukaz. Ar­chyz. Bel­ka Or­lenok. Wer­szyna — 3226 (Di­mi­trow-100, Tau­łan)
• Trasa: „za­chod­nim ku­łua­rem i pół­noc­nym gra­niem ЗА (kom­bi­no­wa­na)”
• Fo­to — cha­rak­te­ry­stycz­ne ska­ły klu­cza

Za­chod­ni Ka­ukaz. Ar­chyz. Bel­ka Or­lenok. Wer­szyna — 3226 m („Di­mi­trow-100”). Trasa: „Za­chod­nim ku­łua­rem i pół­noc­nym gra­niem” ЗА ka­t. trud­no­ści (kom­bi­no­wa­na) Od­ci­nek R5–R7 — wej­ście po przed­wer­szyn­nym gra­niu na wer­szynę