Szczyt 3010 (Orl­jo­nok Cen­tral­ny)

Droga: po południowo-wschodniej ścianie

Kategoria trudności — 3Б kat. trud. (skalna)

Przewodnik: W. Ba­bkin

Zachodni Kaukaz, Ar­chyz, ba­łka Orl­jo­nok, górski odro­dz Orl­jo­nok

Dział w KMGW — 2.1.

E-mail — [email protected]

Sprawozdanie

O pierw­szo­pro­chodze­niu al­pi­ni­stycz­nej drogi na szczyt 3010 (Orl­jo­nok Cen­tral­ny) Po południowo-wschodniej ścianie ZБ (skalna). Na za­wo­do­wa­niach po al­pi­ni­zmie «Ku­bok Po­be­dy» NP «Klub pół­noc­nych pu­te­szest­wій «Sauk-Paj» (klasa «Pier­wo­pro­chodze­nia») w ma­ju 2013 r.

Region: Ka­ra­czaje­wo-Czer­kie­ska Re­spub­li­ka Gór­ska kra­ina: Za­chod­ni — Ka­ukaz Dolina: ba­łka Orle­nok Grzbiet: górski odro­dz Orle­nok Szczyty: Szczyt 3010 (Orle­nok Cen­tral­ny) Droga: po południowo-wschodniej ścianie Po­ziom trud­no­ści: 3Б kat. trud. (skal­na) (o­rien­ti­ro­wocz­no) Przy­go­to­wa­li: W. Ba­bkin, S. Żu­ra­w­ljow Maj, 2013 r.

Opis szczytu

3010 (Orljonok Centralny) — jeden z głównych szczytów górskiego odro­dza Orljonok, skrajnie za­chod­niego odro­dza So­fij­skiego grzbie­tu. Górski odro­dz Orljonok jest wo­do­dzia­łem do­li­ny rze­ki Psysh (na za­cho­dzie) i do­li­ny rze­ki Orljonok (na pół­noc­nym wscho­dzie). Znaj­du­je się na te­re­nie Pół­noc­no-Ka­ukaz­skiego fe­de­ral­ne­go okrę­gu RF, w Ka­ra­czaje­wo-Czer­kie­skiej Re­spub­li­ce, gór­skim re­gio­nie Ar­chyz.

Szczyt 3010 (Orljonok Centralny) — wy­raź­nie wy­ra­żo­na szczy­to­wa gór­skie­go odro­dza Orljonok, roz­po­ło­żo­na w południowo-za­chod­niej czę­ści ba­łki Orljonok, na­prze­ciw­ko wę­złow­ej szczy­to­wej ba­łki Orljonok — Ka­ra-Dżasz (3171,0).

Szczyt 3010 (Orljonok Centralny) ła­two okre­śla się z gór­ne­go cir­ku ba­łki Orljonok, jak jed­na z naj­wyż­szych szczytów odro­dza Orljonok. Ofi­cjal­nie na­zwa szczy­tu nie ma, po­tem u nie­go wa­run­ko­wa, służą­ca do ide­nt­y­fi­ka­cji, tu­ry­stycz­no-al­pi­ni­stycz­na na­zwa Orljonok Cen­tral­ny, po na­zwie ba­łki, w któ­rej jest roz­po­ło­żo­na.

Opis drogi

Droga «Po południowo-wschodniej ścianie» — spor­towa skal­na droga IIIБ kat. trud. Droga krót­ka, ale tech­nicz­nie bar­dzo trud­na, orien­to­wa­na na spor­towe grupy starszych roz­ry­d­kow­ców, pod­no­szą­cych swo­je ma­ster­stwo w prze­su­wa­niu się po skal­nym re­lie­fie.

Wy­po­saze­nie

Dla wy­ko­na­nia wcho­dze­nia w ska­ła­dzie spor­tow­ego od­dzia­łu z 2 osób na dro­dze ko­niecz­ne na­stę­pu­ją­ce spe­cjal­ne wy­po­saze­nie:

Osobiste (ta­bel­kowe):

• Kocie
• Lo­bard dla po­dejść

Społeczne:

• Li­na głów­na 10 mm — 2×60 m
• Młotek skal­ny — 2 szt.
• Haki skal­ne — 16 szt.
• Aj­s­bajl — 1 szt.
• Za­kład­ne ele­men­ty — 12 szt.
• Fren­dy — 6 szt.
• Lo­do­bu­ry — 0 szt.
• Od­cią­gi — 16 szt.
• Pe­tle — 10 szt.

Dla li­de­ra po­trzeb­ne są skal­ne tu­f­le!

Podejście

Wcho­dze­nie od­by­wa się od bi­wuaku w dol­nym cir­ku ba­łki Orle­nok.

Podejście w dol­ny cirk: od po­la­ny Tau­łu prze­jść przez most rze­kę So­fię i pod­nieść się po ba­łce Orle­nok — naj­pierw po le­so­wo­znej dro­dze, po­tem po do­brze wi­docz­nej ścież­ce.

Cirk jest wy­raź­nie wy­ra­żo­ny:

• zimą i wio­sną w międzypo­ro­wie — śnież­ny;
• la­tem — za­ro­sły wy­so­ko­gór­ską ro­ślin­no­ścią.

Wy­so­kość cir­ku nad po­zio­mem mo­rza — 1600 m. Od po­la­ny Tau­łu pod­nie­sie­nie w cirk za­jęło 1,5–2 go­dz.

W dol­nym cir­ku ba­łki Orle­nok są od­po­wied­nie miej­sca pod na­mety, z:

• wodą (stru­mie­nie);
• chwo­stem dla og­ni­ska;
• su­chymi pla­ców­ka­mi, uwol­nion­ny­mi od śnie­gu na koń­cu kwiet­nia — na po­cząt­ku ma­ja.

Podejście do po­cząt­ku drogi:

W pa­no­ra­mie cir­ku szczyt 3010 (Orle­nok Cen­tral­ny) wi­docz­ny nie na­tych­miast, trze­ba pod­nieść się w gór­ny cirk ba­łki Orle­nok i przejść pod zbo­cza szczy­tu 3226. Da­lej (w pra­wo po prze­jściu) po śnież­nym (la­tem — usy­piskowym) zbo­czu pod­nieść się na wo­do­dzia­łowy grzbiet odro­dza Orle­nok w obni­że­nie mię­dzy szczy­ta­mi Pół­noc­ne Ząb­ki i Orle­nok (Wscho­dzi). Z wo­do­dzia­ło­wego grzbie­tu spu­ścić się pod południowo-wschod­nią ścianę szczy­tu 3010 (Orle­nok Cen­tral­ny).

Część tech­nicz­na

Miej­sce or­ga­ni­za­cji wią­za­nek na tra­wia­stej po­lce przed południowo-wschod­nią ścianą. Da­lej po tra­wia­stej na­chy­lo­nej po­lce pod­cho­zdo­wać pod wscho­dnią ścianę. Ściana jest wy­raź­nie wy­ra­żo­na, ła­two okre­ślal­na przez szcze­li­nę, idą­cą z góry na dół po ca­łej dłu­go­ści ścia­no­we­go ba­stio­nu. Pierw­sza sta­cja jest od­po­wied­nia, na po­lce, z le­wej stro­ny od szcze­li­ny. Ca­ły pod­nie­sie­nie po ście­nie idzie z le­wej stro­ny od szcze­li­ny (do szcze­li­ny nie wła­zić — sil­nie zro­z­drob­nio­na i ska­lno­groź­na!).

Trud­ne wcho­dze­nie za­czy­na się na­tych­miast po or­ga­ni­za­cji pierw­szej sta­cji. 180 m skal­ne­go ba­stio­nu wy­maga od pierw­sze­go człon­ka wią­za­nek nie tyl­ko wy­so­kie­go po­zio­mu wcho­dze­nia po ska­łach, ale i na­by­cia skal­nych tu­f­li.

Klucz drogi — u drogi dwa kluczo­we od­cin­ki:

• Pierw­szy klucz w cen­trum pierw­sze­go skal­ne­go od­cin­ka — 25-me­trowy od­ci­nek prze­cięt­nie trud­ne­go wcho­dze­nia. Wcho­dze­nie na mi­zer­nych, na mo­no­lit­nej ścianie ma­ło miejsc dla or­ga­ni­za­cji prze­cięt­nych punk­tów ubez­pie­cze­nia. Gę­sty, za­gła­dzony skal­ny mi­kro­re­lie­f. W tym sa­mym cza­sie, przy ca­łej stromiz­nie ściany, ruch idzie po gę­stych ska­łach, mi­kro­za­czep­ki są na­dziejne.
• Dru­gi klucz na dru­gim skal­nym od­cin­ku — prze­pro­wa­dze­nie na­wi­sa­nia przy wy­cho­dzie na skal­ny bal­kon. Prze­pro­wa­dze­nie na­wi­sa­nia za­kła­da u li­de­ra na­wy­ków siłowe­go wcho­dze­nia. Od­ci­nek nie­du­ży — 2 m, ale wy­nisz­cze­nie kar­ni­za wy­nosi 0,5 m od ściany. Przy braku na­wy­ków siłowe­go wcho­dze­nia u spor­t­sme­na-al­pi­ni­sty re­ko­men­du­je się sto­so­wa­nie ITO.

Prze­pro­wa­dze­niem dru­giej klucza za­koń­cza się głów­na tech­nicz­na część drogi.

Wyj­ście na skal­nę po­l­kę. Na po­l­ce jest od­po­wied­nie miej­sce dla or­ga­ni­za­cji sta­cji. Grup­ą pierw­szo­pro­chod­ców usta­no­wio­no kon­trol­ny tur. Da­lej spu­ścić się na za­chod­nie skal­ne ra­mię po nie­trud­nych ska­łach. Po zej­ściu na za­chod­nie skal­ne ra­mię dla przy­go­to­wa­nych roz­ry­d­kow­ców droga do szczy­tu nie sta­no­wi trud­no­ści — to grzbiet z se­rią po­lek, ścia­nek i płyt róż­nej stro­miz­ny 2+, 2− kat. trud., wy­pro­wa­dza­ją­cych na szczyt 3010 m (Orle­nok Cen­tral­ny).

Szczyt jest wy­raź­nie wy­ra­żo­ny. Tur jest ła­two zna­jo­mny. Zej­ście: po za­koń­cze­niu drogi zej­ście po za­chod­nim grzbie­cie do za­chod­nie­go skal­ne­go ra­mie­nia, po­tem po usy­piskowemu wą­skie­mu ku­łua­ro­wi pod pod­stawę wscho­dnie­go ba­stio­nu szczy­tu 3010 (Orle­nok Cen­tral­ny). Jest moż­li­wy wa­riant tra­wer­su na szczyt 3031 (Orle­nok Wscho­dzi) i zej­ścia po pół­noc­no-wscho­dnim zbo­czu w gór­ny cirk ba­łki Orle­nok.

Reko­men­da­cje in­struk­to­ro­wi

W związ­ku z do­stęp­no­ścią w orien­to­wa­niu ma­rut może być re­ko­men­do­wa­ny dla sa­mo­dziel­nych spor­tow­nych grup roz­ry­d­kow­ców, wy­ko­nu­ją­cych prze­wod­ni­ka lub tre­ningowe wcho­dze­nia, ma­ją­cych wy­so­ki po­ziom skal­nej pod­go­tow­ki.

Cza­sowe za­trzy­ma­nie na prze­pro­wa­dze­nie ma­ru­ta dla spor­tow­nego od­dzia­łu starszych roz­ry­d­kow­ców (SS-2):

• 12–14 go­dz.

Pa­sport

1. Nu­mer dzia­łu po KMGW — 2010 r. — 2.1.

Za­chod­ni Ka­ukaz, gór­ski re­gion — Ar­chyz, gór­ski odro­dz — Orljonok

2. Na­zwa szczy­tu: 3010 (Orljonok Cen­tral­ny)

wy­so­kość: 3010 m

3. Droga: «Po południowo-wschodniej ścianie»
4. Kat. trud.: 3Б
5. Cha­rak­ter drogi — skal­na.
6. Prze­pa­d wy­so­kości drogi: 550 m
7. Dłu­gość drogi: 617 m
8. Dłu­gość od­cin­ków naj­więk­szej kat. trud.:

1 к. s. ­ — 1 od­ci­nek ­ — 80 m, 2 к. s. ­ — 2 od­cin­ki ­ — 400 m, 3 к. s. ­ — 1 od­ci­nek ­ — 15 m

4 к. s. ­ — 4 od­cin­ki ­ — 90 m, 5 к. s. ­ — 3 od­cin­ki ­ — 32 m, 6 к. s. ­ — 0 od­cin­ków ­ — 0 m

9. Śred­nia stromość: 80 stopni.
10. Uży­to haki:

Uży­to wszyst­kich na dro­dze:

• skal­nych haki ­ — 6
• za­kład­ki ­ — 21
• szlam­bu­ro­we sta­cjo­nar­ne ­ — 0
• ITO ­ — 0
• szlam­bu­ro­we zdej­mowane ­ — 0

Po­zo­sta­wio­no «haki» na dro­dze:

• wszyst­kich ­ — 0
• w tym szlam­bu­ro­wych ­ — 0

11. Wyj­ście na dro­gę ­ — 3:30, 5 ma­ja 2013 r.

Wyj­ście na szczyt — 14:00, 5 ma­ja 2013 r. Wró­ce­nie do BL — 17:30, 5 ma­ja 2013 r.

12. Go­dzi­ny cho­do­we ze­spo­łu: — 15 ч.
13. Prze­wod­nik: Wja­ches­ław Ba­bkin (KMS, in­struk­tor-me­to­dyk 3 ka­te­go­rii, m.­Eka­te­rin­burg).

Uczest­ni­cy: A. Masz­chin (2-й sp. roz­ry­d­kow­niec, m. Ni­wi­nomyssk).

14. Tre­ner: Żu­raw­ljow Ser­giej Wasi­ljew­icz, zwa­nie — KMS, in­struk­tor-me­to­dyk 1­ka­te­go­rii. Za­chod­ni Ka­ukaz. Ar­chyz. Gór­ski odro­dz Orljonok. Szczyt — 3010 m­(Orljonok Cen­tral­ny). Droga: «Po południowo-wschodniej ścianie» ЗБ kat. trud.­(Ska­l­na) Sze­ma w sym­bo­lach UIAA

Za­chod­ni Ka­ukaz, Ar­chyz, ba­łka Orljonok, Szczyt 3010,0 (Orljonok Cen­tral­ny) Droga: «Po wscho­dnij ścianie» 3Б (ska­l­na) (ta­bel­ka przy­rod­ni­czych prze­szkód dro­gi)

I to­go

Dłu­gość drogi — 617 m. Śred­nia stromość — 80°. Cha­rak­ter re­lie­fu — ska­l­ny. Od­cin­ków:

• 1 kat. trud. — 1 od­ci­nek — 80 m
• 2 kat. trud. — 2 od­cin­ki — 400 m
• 3 kat. trud. — 1 od­ci­nek — 15 m
• 4 kat. trud. — 4 od­cin­ki — 90 m
• 5 kat. trud. — 3 od­cin­ki — 32 m

Uży­to ha­ków i za­kład­ki: 6/21. Po­zo­sta­wio­no ha­ki i za­kład­ki: 0/0.

Za­chod­ni Ka­ukaz. Ar­chyz. Gór­ski odro­dz Orljonok. Szczyt — 3010 (Orljonok Cen­tral­ny). Droga: «Po południowo-wschodniej ścianie» ЗБ kat. trud. (Ska­l­na)

Fo­to z wo­do­dzia­ło­wego grzbie­tu. Maj, 2013 r.

Za­chod­ni Ka­ukaz. Ar­chyz. Ba­łka Orljonok. Szczyt 3010 (Orljonok Cen­tral­ny)

Droga:

• Po południowo-wschodniej ścianie
• ЗБ kat. trud. (Ska­l­na)

Fo­to pro­fil ściany z pro­jek­cją drogi. Fo­to z wo­do­dzia­ło­wego grzbie­tu, roz­dzie­la­ją­ce­go do­li­nę r. Psysh i r. Orljonok

Za­chod­ni Ka­ukaz. Ar­chyz. Ba­łka Orljonok. Szczyt: 3010 (Orljonok Cen­tral­ny). Droga: «Po południowo-wschodniej ścianie» Po­ziom trud­no­ści: ЗБ kat. trud. (Ska­l­na). Od­ci­nek R0–R1. Po­cząt­ko­wa część tech­nicz­na drogi.

Od­ci­nek R10–R11

Wyj­ście na szczyt Orljonok Cen­tral­ny

Za­chod­ni Ka­ukaz. Ar­chyz. Ba­łka Orljonok. Szczyt 3010 (Orljonok Cen­tral­ny). Droga: «Po południowo-wschodniej ścianie» ЗБ kat. trud. (Ska­l­na)

Fo­to przed­szczy­to­we­go grzbie­tu. Od­ci­nek R10–R11. Fo­to z prze­mycz­ki za­chod­nie­go grzbie­tu