SPRAWOZDANIE Z PIERWSZEGO WEJŚCIA NA SZCZYT 3031 (ORLONEK PÓŁNOCNO-ZACHODNI) NOWĄ DROGĄ: «PO PÓŁNOCNO-ZACHODNIM GRZBIECIE» KATEGORII TRUDNOŚCI 3A (SKALNY) ZESPOŁU KLUbU „SAUK-PAJ” (Syktywkar) W MAJU 2018 R.

ROK SPORZĄDZENIA SPRAWOZDANIA 2018 R.

I. Paszport wejścia

Lp.	1. Informacje ogólne
1.1	Imię, nazwisko i stopień instruktorski kierownika	Wiaczesław Wiktorowicz Babkin: KMS, instruktor-metodysta 2. kategorii, Jekaterynburg
1.2	Imię, nazwisko i stopień instruktorski uczestników	1. Piotr Jurjewicz Pluchin: 1. stopień sportowy, Moskwa 2. Natalia Jurjewna Lisowska: 2. stopień sportowy, Smoleńsk
1.3	Imię, nazwisko i stopień instruktorski trenera	Siergiej Wasiljewicz Żurawlew: KMS, instruktor-metodysta 1. kategorii, Syktywkar
1.4	Organizacja	NP „Klub Pólnocnych Podróży 'Sauk-Paj'” (Syktywkar)
	2. Charakterystyka obiektu wejścia
2.1	Region	Kaukaz Zachodni, Arczyz
2.2	Dolina	Irkis
2.3	Numer sekcji według klasyfikacyjnej tabeli z 2013 r.	2.1
2.4	Nazwa i wysokość szczytu	Orlonek Północno-Zachodni 3031 m
2.5	Współrzędne geograficzne szczytu (szerokość/długość), współrzędne GPS	Współrzędne geograficzne: 42°22,60′; 41°12,78′; współrzędne GPS: 43,46262; 41,20434
	3. Charakterystyka trasy
3.1	Nazwa trasy	Po północno-zachodnim grzbiecie
3.2	Proponowana kategoria trudności	3A (skalny)
3.3	Stopień rozpoznania trasy	pierwsze wejście
3.4	Charakter ukształtowania trasy	Skalny
3.5	Różnica wysokości na trasie (wg danych wysokościomierza lub GPS)	Od obozu bazowego przy ujściu rzeki Beloj (wysokość — 1670 m) do wierzchołka (3031 m) — 1369 m. Różnica wysokości części technicznej (R0 — 2500 m) do wierzchołka (3031 m) — 1531 m.
3.6	Długość trasy (w m)	2330 m
3.7	Elementy techniczne trasy	I kat. trud. kombinacja — 500 m. II kat. trud. lód/skały/kombinacja — 975 m. III kat. trud. lód/skały/kombinacja — 220 m. IV kat. trud. lód/skały/kombinacja — 30 m. Ruch po otwartym lodowcu — nie. Dółfer po zejściu z wierzchołka — 50 m.
3.8	Zejście z wierzchołka	Po dółferze zejście po śnieżnym stoku do doliny Orlonek, potem na polanę Taulu.
3.9	Dodatkowe charakterystyki trasy	1. Na podejściu trudne przeprawianie przez rzekę Psysz w bród. 2. Długie podejście z dużym wzrostem wysokości na początku części technicznej trasy. 3. Na podejściu występują lokalne odcinki o 2 kat. trud. 4. W okresie przejściowym na podejściu obowiązkowe raki i czekan.
	4. Charakterystyka działań zespołu
4.1	Czas przemarszu	14 h
4.2	Nocy	nie
4.3	Wyruszenie na trasę	4:00, 4 maja 2018 r.
4.4	Wyjście na wierzchołek	12:00, 4 maja 2018 r.
4.5	Powrót do obozu bazowego	18:00, 4 maja 2018 r.
	5. Osoba odpowiedzialna za sprawozdanie
5.1	Imię, nazwisko, e-mail	Siergiej Wasiljewicz Żurawlew, [email protected]

II. Opis wejścia

1. Charakterystyka obiektu wejścia

1.1. Ogólne zdjęcie wierzchołka

Zdjęcie góry Orlonek z północnego-zachodu, z południowo-wschodnich stoków góry Skała Goriaczewa. Wierzchołek Orlonek Północno-Zachodni — obiekt pierwszego wejścia, oznaczony jest większym drukiem.

Data wykonania zdjęcia — 3 maja 2018 r.

Literami „БЛ” oznaczone jest miejsce obozu bazowego w dolinie Irkis, na brzegu rzeki Psysz, przy ujściu rzeki Ajulju (Białej).

Na dalekim planie widoczne są kluczowe wierzchołki doliny Orlonek — góra Kara-Dżasz i góra 3200 (Taulan lub „Dimitrow-100”). Na schemacie wysokość 3226 m została ustalona według starych danych kartograficznych.

1.2. Ogólne zdjęcie skalnej wieży wierzchołka

Zdjęcie 1. Wierzchołkowa skalna wieża z naniesionymi głównymi punktami orientacyjnymi. Zdjęcie 2. Początek części technicznej trasy. Wierzchołek niewidoczny, zasłonięty przez „Ostry” żandarm. W korycie widoczna jest grupa, zbliżająca się do punktu kluczowego — komina z zatyczką.

1.3. Zdjęcie profilu trasy

Zdjęcie profilu trasy z północy, z doliny Irkis, z prawego brzegu rzeki Psysz, z obozu bazowego przy ujściu rzeki Białej. Data wykonania zdjęcia — 7 maja 2018 r.

Początek części technicznej trasy oznaczony jest indeksem R0 (początkowy punkt reperowy).

1.4. Fotopanorama rejonu

Fotopanorama głównych wierzchołków odnogi — Kara-Dżasz i Orlonek północno-zachodniej części grzbietu Sofijskiego. Zdjęcie wykonano w maju 2018 r. z północy-zachodu, z wierzchołka góry 3131 (Skała Goriaczewa Południowa). W literaturze alpinistycznej góra 3200 jest wspominana pod nazwami Taulan i „Dimitrow-100”. Góra 3226,7 — pod nazwami Bułgarsko-Radzieckiej Przyjaźni (БСД) i Kusz-Kaja. Góra 3031,3 — w literaturze alpinistycznej jest określana jako góra Orlonek. Ta góra ma trzy wierzchołki — skalne wieże: wschodnią, centralną i północno-zachodnią. Na panoramie zaznaczony jest też węzłowy wierzchołek grzbietu Sofijskiego — góra Sofia (3637,4).

1.5. Mapa rejonu

Powiększony fragment mapy topograficznej doliny Irkis w skali 1 cm — 500 metrów (w jednym kwadracie — 1 km).

Na mapie wytyczono trasę grupy: obóz bazowy w dolinie Irkis (na lewym brzegu rzeki Psysz przy miejscu wpadnięcia rzeki Ajulju (Białej)) — wierzchołek 3031 (Orlonek Północno-Zachodni) — dolina Orlonek — dolina rzeki Sofii — polana Taulu — obóz bazowy w dolinie Irkis.

Logistyka w rejonie wejścia

Dolina Irkis jest częścią regionu górskiego Arczyz (Kaukaz Zachodni), znajduje się 15 km na południowy-zachód od osiedla Arczyz, w rejonie zelinowskim Republiki Karaczajewsko-Czerkieskiej. Nazwa doliny jest oficjalna, naniesiona na mapy topograficzne Federacji Rosyjskiej. Dolina (wąwóz) jest utworzona przez grzbiety: w górnym biegu rzeki Psysz — Główny Grzbiet Kaukaski z najwyższą górą regionu Psisz; prawy brzeg rzeki Psysz i doliny Irkis — grzbiet Sofijski, który zamyka odnogę Orlonek z wierzchołkiem węzłowym 3031 (Orlonek); lewy brzeg rzeki Psysz i doliny Irkis — grzbiet Arkasara i jej północno-wschodni odnog Gałabułu-Chat z wierzchołkiem węzłowym odnogi — Skała Goriaczewa.

Do obozu bazowego w dolinie rzeki Irkis przy ujściu rzeki Ajulju (Białej) można dojechać pojazdami o dużym prześwicie z osiedla Arczyz (3 h), z polany Taulu (1 h).

Góra Orlonek znajduje się w odnodze Orlonek na północy grzbietu Sofijskiego, pomiędzy rzekami Psysz i Sofia. U góry Orlonek są trzy wyraźne wierzchołki — skalne wieże. Na Orlonek Wschodni i Orlonek Centralny istnieją wypracowane trasy alpinistyczne z północno-wschodu, z doliny Orlonek.

Wierzchołek Orlonek Północno-Zachodni — skalna wieża, położona na północnym-zachodzie masywu góry Orlonek, najbliżej doliny rzeki Psysz, — nie został zdobyty przez alpinistów, dlatego został wybrany do pierwszego wejścia.

Trasa po północno-zachodnim grzbiecie — jest logiczna orograficznie. Podejście z obozu bazowego do początku trasy — 3 h. Podczas podejścia trudna przeprawa przez rzekę Psysz w bród. Różnica wysokości od obozu bazowego (БЛ — wysokość 1670 m) do początku trasy (R0 — 2500 m) wynosi około 900 m. Na podejściu do początku części technicznej trasy występują odcinki górskiego reliefu o 1–2 kat. trud. W okresie zimowym i przejściowym raki i czekan są obowiązkowym wyposażeniem.

Widokowe zdjęcie północno-wschodnich odnóg grzbietu Sofijskiego: odnogi Kara-Dżasz (na dalekim planie); odnogi Orlonek (na pierwszym planie). Zdjęcie z doliny Irkis, z wierzchołka góry Skała Goriaczewa.

Na zdjęciu zaznaczono: trasę pierwszego wejścia: kolorem białym — podejście do początku trasy, czerwonym — część techniczną trasy.

Na zdjęciu zaznaczono: główne wierzchołki odnogi Kara-Dżasz i trzy wierzchołki góry Orlonek.

2. Charakterystyka trasy

2.1. Zdjęcie techniczne

Zdjęcie górnej (technicznej) części trasy na wierzchołek 3031 (Orlonek Północno-Zachodni) „Po północno-zachodnim grzbiecie z doliny rzeki Psysz”. Maj 2018 r.

2.2. Charakterystyka techniczna odcinków trasy

Schemat w symbolach UIAA, tabela odcinków technicznych.

Nr odcinka	Charakterystyka ukształtowania	Kat. trud.	Dł., m	Rodzaj i liczba haków
R0	Miejsce organizacji asekuracji, początek części technicznej trasy. Wysokość 2500 m npm.
R0–R1	Śnieg, osypisko	1	500 m	0
R1–R2	Śnieżno-osypiskowe koryto	2	100 m	0
R2–R3	Komin z zatyczką, wygodna stacja	4	30 m	4 kliny
R3–R4	Skalna ścianka, wygodna stacja	3	10 m	2 klina
R4–R5	Ukośne półki, wygodna stacja	2	200 m	0
R5–R6	Skalna ścianka, wygodna stacja	3	20 m	3 klina
R6–R7	Ukośne półki, wygodna stacja	2	500 m	0
R7–R8	Skalna ścianka z kontrforsami, wygodna stacja	3	60 m	4 klina
R8–R9	Obchodzenie żandarma „Ostry”. Półki.	2	150 m	0
R9–R10	Skalne żebro, wygodna stacja	3	50 m	6 klinów
R10–R11	Skalna ścianka, wygodna stacja	3	60 m	6 klinów
R11–R12	Skalny grzbiet, seria ukośnych półek	2	250 m	8 klinów
R12	Wierzchołek 3031 m (Orlonek Północno-Zachodni).

3. Charakterystyka działań zespołu

3.1. Krótki opis przejścia trasy.

Nr odcinka	Opis	Nr zdjęcia
PODHOD	Od obozu bazowego, położonego powyżej ujścia rzeki Ajulju (Białej) do rzeki Psysz, należy podążać drogą gruntową w granicach 40 min do brodu. Bród nie jest wyposażony. Rzeka meandruje, corocznie zmieniając koryto, dlatego wymagane jest rozpoznanie miejsca przeprawy. Przeprawa w bród wymaga ustawienia asekuracji dla pierwszego i perli dla grupy (grup) wspinaczy, ponieważ nawet w wczesnoporannych godzinach jest wysoki poziom wody (30–40 cm) i silny nurt. Po przeprawie — podjazd w górę po zaśnieżonych korytach w strefie leśnej. Występują odcinki stromego śniegu, niewielkich skalnych progów o 1–2 kat. trud. Po przejściu strefy lasu — wyjście na łąki alpejskie i podjazd po łąkach, następnie po osypiskach na północno-zachodnie płaskowzgórze. Z tego płaskowzgórza zaczyna się skalny północno-zachodni grzbiet.
R0	Miejsce organizacji asekuracji — płaskowzgórze, na które od wierzchołka odchodzi północno-zachodni skalny grzbiet. Wygodne miejsce na krótki odpoczynek, przekąskę, przygotowanie sprzętu.
R0–R1	Osypiskowo-śnieżny grzbiet. Ruch jednoczesny aż do wejścia do śnieżno-osypiskowego koryta (z prawej strony). Podczas podjazdu wykorzystuje się techniki autoasekuracji.	№1
R1–R2	Przejście śnieżnego koryta na początku odcinka kluczowego — komina z zatyczką. Podjazd na trzy takty z asekuracją na zmianę. Stacja na czekanie. Pod kominem z zatyczką — duży odłamek, pozwalający na zorganizowanie stanowiska i przymocowanie perli. Nachylenie 45°. Długość 40 m. Poziom trudności — 2 kat. trud.	№2
R2–R3 KLUCZ!	Komin z zatyczką — odcinek kluczowy trasy. Stacja bazowa — wygodny odłamek pod kominem. Szlifowane lite skały. Trudne wyszukiwanie miejsc na pośrednie punkty asekuracji. Asekuracja na zmianę, ze stanowiskami perli. Nachylenie 60°. Długość 30 m. Poziom trudności — 4Б kat. trud.
R3–R4	Przejście wyszlifowanej skalnej ścianki. Stacja bazowa nad kominem z zatyczką — pętla na dużym skalnym bloku z kontr-zakładką. Ruch z asekuracją na zmianę. Szlifowane lite skały. Nachylenie 60°. Długość 10 m. Poziom trudności — 3Б kat. trud.	№3
R4–R5	Seria ukośnych pochylonych półek. Ruch jednoczesny z wzajemną asekuracją na krótkiej linie. Aktywne wykorzystanie reliefu, w niektórych przypadkach — pętli na występach. Nachylenie 20–25°. Długość 200 m. Poziom trudności — 2 kat. trud.
R5–R6	Skalna ścianka w grzbiecie. Psychologicznie trudne miejsce — zsypy po lewej i prawej stronie. Przechodzi się „wprost”. Asekuracja na zmianę. Przymocowanie perli. Relief pozwala na wykorzystanie klinów średniej wielkości. Od dołu wygodna stacja na skalnym odłamku. U góry — wygodna stacja na dużym kamiennym bloku. Nachylenie 50°. Długość 20 m. Poziom trudności — 3Б kat. trud.
R6–R7	Seria pochyłych półek. Ruch jednoczesny na krótkiej linie, z wykorzystaniem występów i załamania reliefu do wzajemnej asekuracji. Aktywne wykorzystanie reliefu, w niektórych przypadkach — pętli na występach. Nachylenie 20–25°. Długość 500 m. Poziom trudności — 2 kat. trud.	№4
R7–R8	Skalna ścianka z kontrforsem. Ruch z asekuracją na zmianę. Na ściance jest wyraźny skalny kontrfors, po którym wygodnie się wspinać. Stacje do asekuracji u dołu i u góry — duże skalne odłamki do dużych pętli. Nachylenie 55°. Długość 60 m. Poziom trudności — 3Б kat. trud.
R8–R9	Obchodzenie żandarma „Ostry” (z prawej strony). Seria ukośnych pochylonych półek, śnieżnych stoków. Ruch jednoczesny, na niektórych odcinkach — z asekuracją na zmianę. Nachylenie do 45°. Długość 500 m. Poziom trudności — 2 kat. trud.	№5
R9–R10	Przejście skalnego żebra. Ostre skalne żebro. Ruch z asekuracją na zmianę. Od dołu wygodna platforma, stanowisko z trzech elementów (duży element heksagonalny, średnie stopery). U góry — pewny odłamek do dużej pętli. Nachylenie 40°. Długość 50 m. Poziom trudności — 3Б kat. trud.	№6
R10–R11	Przejście ścianki. Z prawej strony (w kierunku marszu). Ruch z asekuracją na zmianę. Do punktów pośrednich wykorzystano kliny średniej wielkości. U góry i u dołu wygodne stacje na dużych skalnych blokach. Nachylenie 50°. Długość 60 m. Poziom trudności — 3Б kat. trud.	№7
R11–R12	Skalny grzbiet, w górnej części przy wyjściu na wierzchołek — seria ukośnych półek. Ruch jednoczesny z wzajemną asekuracją na krótkiej linie. Aktywne wykorzystanie reliefu, w niektórych przypadkach pętli, zarzuconych na występy. Nachylenie 30°. Długość 250 m. Poziom trudności — 2 kat. trud.	№8
R12	Wierzchołek — ścięty stożek z platformą u góry, na której może się zmieścić do 12 osób. Tur ustawiony przez pierwszych zdobywców pośrodku platformy.
ZEJŚCIE	Zejście z wierzchołka technicznie trudne. Najpierw po skalnym żebru w stronę doliny Orlonek, do dużego kamiennego bloku. Dółfer — na zachód — do śnieżno-osypiskowej muldy (w stronę odnogi Kara-Dżasz). Pętla na dużym skalnym bloku, poniżej przełęczy pomiędzy wierzchołkami Orlonek Północno-Zachodni i Orlonek Centralny. Po pierwszym zejściu jest jeszcze jeden — 15 m, bardziej łagodny, z zejściem ostatniego lupaniem. Dalej po śnieżnikach trawersem w obejściu wierzchołkowych turni Orlonek Centralny, Orlonek Wschodni. Przejście przez osypiskową przełęcz grzbietu i zejście po dolinie Orlonek na polanę Taulu.

4. Fotografie ilustracyjne

Zdjęcie №1. Odcinek R0–R1 — przejście śnieżnego grzbietu i północno-zachodniego koryta na podejściu do odcinka kluczowego trasy. Zdjęcie P. Pluchina. Na zdjęciu W. Babkin, N. Lisicka.

Zdjęcie №2. Odcinek R1–R2 — przejście północno-zachodniego koryta na podejściu do odcinka kluczowego trasy. Zdjęcie N. Lisickiej. Na zdjęciu W. Babkin i P. Pluchin podczas przechodzenia odcinka.

Zdjęcie №2a (Zbliżenie). Odcinek R2–R3 — przejście komina z zatyczką — odcinka kluczowego trasy. Zdjęcie N. Lisickiej. Na zdjęciu W. Babkin podczas przechodzenia odcinka.

Zdjęcie №3. Odcinek R3–R4 — wyjście z komina z zatyczką (odcinka kluczowego trasy) i przejście grzbietowej ścianki. Zdjęcie N. Lisickiej. Na zdjęciu P. Pluchin podczas przechodzenia odcinka.

Zdjęcie №4. Odcinek R4–R5 — przejście ukośnych półek w dolnej części trasy. Zdjęcie N. Lisickiej. Na zdjęciu W. Babkin podczas przechodzenia odcinka.

Zdjęcie №5. Odcinek R8–R9 — obchodzenie żandarma „Ostry” po ukośnych półkach. Zdjęcie N. Lisickiej. Na zdjęciu P. Pluchin podczas przechodzenia odcinka.

Zdjęcie №6. Odcinek R9–R10 — przejście skalnego żebra w centralnej części grzbietu. Zdjęcie N. Lisickiej. Na zdjęciu P. Pluchin i W. Babkin podczas przechodzenia odcinka.

Zdjęcie №7. (Zdjęcie z telefonu, niskiej jakości). Odcinek R10–R11 — przejście ścianki przedwierzchołkowego grzbietu. Zdjęcie P. Pluchina. Na zdjęciu — N. Lisicka i W. Babkin podczas przechodzenia odcinka.

Zdjęcie №8. Odcinek R10–R11 — przejście ścianki z rozpadliną w górnej części grzbietu. Zdjęcie N. Lisickiej. Na zdjęciu: W. Babkin, P. Pluchin podczas przechodzenia odcinka.

5. Zdjęcia zespołu na wierzchołku przy tuarze kontrolnym

5.1. Widoki ogólne z podejściem do wierzchołka

Odcinek R11–R12. Zdjęcie z doliny rzeki Orlonek, z przedwierzchołkowego płaskowzgórza. Grupa zbliża się do wierzchołka.

5.2. Grupa na wierzchołku

Wierzchołek — R12 — grupa na wierzchołku. Zdjęcie N. Lisickiej. Na zdjęciu W. Babkin i P. Pluchin budują tur na wierzchołku.

6. Ocena bezpieczeństwa trasy

Trasa na wierzchołek 3031 (Orlonek Północno-Zachodni) — charakterystyczna trasa 3A kat. trud., pozwalająca sprawdzić nie tylko techniczną wiedzę, umiejętności i praktyki alpinistów o 3. stopniu sportowym i wyższym, ale i ich kondycję fizyczną, poziom przygotowania taktycznego, orientację na górskim reliefie.

Łączność na trasie odbywała się za pomocą radiotelefonów UKF, ponieważ cała trasa z doliny Irkis jest widoczna z obozu bazowego. Z osiedlem Arczyz i służbami ratunkowymi możliwa jest łączność telefonii komórkowej na całym odcinku technicznym (od wysokości 2500 m npm.).

Trasa jest grzbietowa, co podnosi poziom bezpieczeństwa przy wykorzystaniu jej w celach szkoleniowo-sportowych. Na całej trasie są wygodne półki i platformy do organizacji stanowisk. Relief pozwala na wykorzystanie różnych elementów asekuracyjnych do organizacji pośrednich punktów asekuracji i autoasekuracji. W okresie przejściowym — charakterystyczna trasa kombinowana, wymagająca od uczestników umiejętności poruszania się po śnieżno-lodowym reliefie, organizacji punktów asekuracji za pomocą czekana. W odróżnieniu od tradycyjnych tras 3 kat. trud., ta trasa ma dwa technicznie trudne odcinki, nie wchodzące w zestaw naturalnych przeszkód trasy: na podejściu — trudna przeprawa przez rzekę Psysz w bród, wymagająca organizacji asekuracji nawet w wczesnoporannych godzinach.

Organizacja przeprawy przez rzekę Psysz. Zdjęcie wykonano o 4:00, maj 2018 r. Podczas schodzenia z wierzchołka — trudne zejście dółferem (50 m) z wyciąganiem liny. Przed wyjściem na to wejście warto przećwiczyć z uczestnikami na skałach zejście grupy i ostatniego uczestnika z wyciąganiem liny.

Do organizacji zejścia:

Zjechać na przełęcz pomiędzy wierzchołkami Orlonek Północno-Zachodni i Orlonek Centralny.
Dalej po półkach zjechać w lewo (w kierunku marszu) do dużego skalnego występu.
Na występie — pętla do zejścia. (Na wszelki wypadek trzeba mieć swoją p

Bez tytułu

Powiązany z

Spis treści