Ma­ły Kil­se-Bu­run — 2

Po środ­ku po­łud­niowej ścia­ny i po­łu­d­nio­wo-za­chod­niej gra­ni, 4B (Y — 10 m) (met. Yu. Li­szaje­wa («Fa­ni­ka»), 1973 r.)

Pod­cho­dząc pod tra­sę, w przy­bli­że­niu tak samo jak w tra­sie 2. Po wej­ściu po po­chy­łym stoku pod po­łud­niową ścianę wierz­choł­ka, wyjść na ska­li­ste wzniesienie pod jej cen­tral­ną czę­ścią (odc. R0).

Na od­cin­ku R1–R2 — w górę po ła­twych pły­tach w kie­run­ku pod­nó­ża nie­wiel­kie­go kontr­for­su. Da­lej w górę po nim (odc. R2–R3), naj­pierw przez szcze­li­nę, a po­tem przez we­wnętrz­ny kąt do nie­wiel­kie­go za­głę­bie­nia (R1–R2: 20 m, 60°, II; R2–R3: 40 m, 80°, IY+).

Na od­cin­ku R3–R4 — naj­pierw pro­sto w górę, a po­tem w le­wo i w górę pod le­wą stro­nę dłu­gie­go i wą­skie­go od­ła­mu. Da­lej (odc. R4–R5) w górę przez pio­no­wą 10-me­tro­wą szcze­li­nę, zlo­ka­li­zo­wa­ną po le­wej stro­nie od­ła­mu, któ­ra u pierw­szych prze­chod­nió­w trasy zo­sta­ła na­zwana Pió­rem (R3–R4: 30 m, 65°, II; R4–R5: 10 m, 85°, Y).

Na od­cin­ku R5–R6 — naj­pierw tra­wers 8 m w le­wo do szerokie­go we­wnętrz­ne­go ką­ta i da­lej w górę przez nie­go (odc. R5–R6: 30 m, 60°, III).

Na od­cin­ku R6–R7 — w górę przez we­wnętrz­ny kąt. Na­wis w gór­nej czę­ści omija się po le­wej (odc. R6–R7: 40 m, 70°, IV).

Na od­cin­ku R7­–R8 — naj­pierw przez ścianę w górę i w pra­wo, a po­tem w górę przez ko­min. Na ostat­nim od­cin­ku — w górę po stro­mych ścia­nach na wierz­cho­łek (R7­–R8: 40 m, 70­°­–III; R8­–wierz­cho­łek: 30 m, 60­°, III). Dłu­gość głów­nej czę­ści trasy wy­nosi 240 m. Wspinaczka za­jmuje 4­–5 go­dzin. P.S. W ostat­nich la­tach tra­sa jest prze­cho­dzo­na rza­do.

Eamcogna cnoewcna agogonae: (1) 1Е (1) 1А (1) (1) (1) (1) (1) (1) (1) (1) (1) (1)