Sprawozdanie

O PIERWSZYM WEJŚCIEM NA SZCZYT GÓRY NEROJKA GRZBIETEM NE 1B KATEGORII ZŁOŻONOŚCI PRZEZ DRUŻYNĘ KLUbU PODRÓŻNIKÓW „UGRA ADVENTURE” W OKRESIE OD 23 lutego 2024 r. DO 23 lutego 2024 r.

I. Paszport wejścia

№№ п.п.	1. Informacje ogólne
1.1	Nazwisko, imię, stopień sportowy lidera, data urodzenia	Koluńin Rusłan Nikołajewicz, 1-szy sp. stopień, instruktor III kategorii, 19 kwietnia 1988 r.
1.2	Nazwisko, imię, stopień sportowy uczestników, data urodzenia	Porodow Siergiej Borisowicz, KMS, 7 lipca 1958 r. Spicyn Paweł Iwanowicz, 2-gi sp. stopień, 21 października 1960 r. Aksionowa Olga Iwanowna, 2-gi sp. stopień, 13 kwietnia 1973 r. Safonow Ilja Pawłowicz, 3-ci sp. stopień, 3 września 1981 r. Iłyk Igor Anatoljewicz, 3-ci sp. stopień, 2 stycznia 1980 r.
1.3	Nazwisko, imię trenera	Porodow Siergiej Borisowicz, KMS, 7 lipca 1958 r.
1.4	Organizacja	Klub podróżników „UGRA ADVENTURE”
2. Charakterystyka obiektu wejścia
2.1	Rejon	Ural Subpolarny, Grzbiet Badawczy
2.2	Dolina	Dolina rzeki Szajtanka
2.3	Numer sekcji według klasyfikacyjnej tabeli z 2020 roku	8
2.4	Nazwa i wysokość szczytu	Nerojka 1645 m
2.5	Współrzędne geograficzne szczytu (szerokość/długość), współrzędne GPS	64°56′02″ N; 59°55′53″ E
3. Charakterystyka trasy
3.1	Nazwa trasy	Grzbiet NE
3.2	Proponowana kategoria złożoności	1B
3.3	Stopień rozpoznania trasy	Pierwsze wejście
3.4	Charakter reliefu trasy	Kombinowany
3.5	Różnica wysokości trasy (wskazywane są dane wysokościomierza lub GPS)	619 m
3.6	Długość trasy (wskazywana w m)	1550 m
3.7	Techniczne elementy trasy (wskazywana jest łączna długość odcinków o różnej kategorii złożoności z podaniem charakteru reliefu (lodowo-śnieżny, skalny))	I kat. złoż. kombinacja — 1100 m. II kat. złoż. kombinacja — 450 m.
3.8	Zejście ze szczytu	Ścieżką wejścia 1B kat. złoż. do doliny rzeki Szajtanka
3.9	Dodatkowe charakterystyki trasy	Woda występuje w postaci śniegu
4. Charakterystyka działań drużyny
4.1	Czas przemarszu (godzin marszu drużyny, wskazywany w godzinach i dniach)	7 godz. 12 min
4.2	Nocy	brak
4.3	Wyjście na trasę	07:58 23 lutego 2024 r.
4.5	Powrót do bazy	15:10 23 lutego 2024 r.
5. Odpowiedzialny za raport
5.1	Nazwisko, imię, e-mail	Koluńin Rusłan Nikołajewicz, e-mail: rassel2007@mail.ru

II. Opis wejścia

1. Charakterystyka obiektu wejścia

1.1. Zdjęcie ogólne szczytu. Foto 1. Zdjęcie zrobione z płaskowyżu 23 lutego 2021 r. 1.2. Zdjęcie profilu trasy. Foto 2. 1.3. Fotopanorama rejonu. Foto 3. Zdjęcie zrobione z g. Tupaja

1.4. Mapa rejonu. Foto 4. Skala 1:200000

Widok ogólny łańcucha Ural w rejonie wejścia. Foto 5.

1.5. Opis rejonu

Grzbiet Badawczy — główny wododziałowy łańcuch Uralu Subpolarnego, na granicy Republiki Komi i Okręgu Autonomicznego Chanty-Mansyjskiego — Jugra. Długość 175 km. Wys. do 1895 m (góra Narodnaja — najwyższy szczyt Uralu). Dominuje wysokogórski relief, głęboko i gęsto rozczłonkowany poprzecznymi dolinami i wąwozami. Liczne kotły i cyrki, nieraz wypełnione jeziorami. Na zboczach — górskie, zabagnione tajgi:

na zachodnim stoku z przewagą świerka,
na wschodnim — modrzewia.

Powyżej 500–800 m — pas podgórski z górsko-tundrowymi krajobrazami; powyżej 800–1000 m — zimne pustynie górskie z ruchomymi osuwiskami, płatami śniegu i niewielkimi lodowcami cyrkowymi. Rozwinięty jest tu ruch turystyczny (gł. obl. narciarski i spływy rzekami).

Nerojka (Ńor-Ojka), wysoka góra (1645 m) na wododziałowym łańcuchu Grzbietu Badawczego w 5 km na NNE od źródeł rzeki Szczokurja, dopływu Liapina.

Nazwa w języku mansyjskim oznacza w tłumaczeniu „Kamień-Starzec”, „Ural-Starzec” (ńor — „skała”, „grzbiet”, „Ural”, ojka — „starzec”, „gospodarz”). Możliwe jest również tłumaczenie „Gospodarz gór”, „Pan Uralu” — to jeden z całego plejadu mansyjskich „ńoroik”, strzegących Uralu. Niestety, w odróżnieniu od innych „ńoroik”, jego pełna nazwa nie jest jak dotąd znana (jeśli w ogóle istnieje).

Obecnie od Sarampaula w głąb gór zbudowano drogę. Trasa prowadzi do geologicznego osiedla Nerojka, położonego u podnóża góry o tej samej nazwie. Jak większość podobnych osiedli Północy, w latach dziewięćdziesiątych zostało zamknięte i wysiedlone. Ale w ostatnim czasie roboty górnicze zostały wznowione.

Szczyt Nerojki:

praktycznie zawsze jest skryty w pochmurnych chmurach,
nawet latem często pada na nim świeży śnieg, co nadaje mu obraz siwej głowy.

Właściwie cały Ural Subpolarny ma alpejskie formy reliefu, co mówi o młodym wieku procesów górotwórczych.

Wyjście na trasę odbywa się z turystycznej bazy „Nerojka”, położonej na obrzeżach osiedla o tej samej nazwie. Na stok łańcucha prowadzi droga geologiczna.

Do początku trasy należy przebyć drogę w 5 km na nartach lub w rakietach śnieżnych (przewyższenie 557 m). Możliwe jest użycie do zrzutu sanie motorowe. Podejście do trasy od bazy „Nerojka” zajmuje około 3 godz.

Techniczna część trasy:

Rozpoczyna się z płaskowyżu pod grzbietem NE.
Dalej trasa prowadzi linią grzbietu.

2. Charakterystyka trasy

2.1. Zdjęcie techniczne trasy. Foto 6. Zdjęcie zrobione z bazy „Nerojka” 22 sierpnia 2021 r.

2.2. Charakterystyka techniczna odcinków trasy

№ odcinka	Charakter reliefu	Kategoria złożoności	Długość, m	Rodzaj i liczba haków
R0–R1	skalny grzbiet, zasypany śniegiem	1	500	0
R1–R2	skalny grzbiet ze śnieżnymi nawisami	2	150	2 (pętle)
R2–R3	śnieżno-lodowy stok	1	600	0
R3–R4	skalny grzbiet ze śnieżnymi nawisami	2	300	4 (śnieżne koły)

3. Charakterystyka działań drużyny

3.1. Opis przejścia trasy

№ odcinka	Opis	Numer zdjęcia
R0–R1	Długość 500 m. Stanowi podjazd po zasypanym śniegiem grzbiecie. Iść należy ostrożnie, t. ak. miejscami trafiają się głębokie szczeliny między kamieniami, zaspane śniegiem. Grzbiet jest prosty, są „półki”. Stromość podjazdu wynosi od 10° na początku do 40°. Ruch w rakietach śnieżnych z lodowcami w rękach.	7
R1–R2	Długość 150 m. Stromość od 50° do 60°. Ruch w ubezpieczonym zespole z kolei, w rakietach śnieżnych i z lodowcami dla każdego uczestnika. Odcinek to dwie skalne ścianki, jedna wysokości 4 m, druga 10 m. Cały odcinek pokryty jest firnem. Poruszać się należy na lewo od linii grzbietu z powodu zwisających na grzbiecie śnieżnych nawiszów. Ubezpieczenie przez pętle, zarzucone na skalne występy. Na końcu odcinka — skalny występ.	8
R2–R3	Długość 600 m. Od skalnego występu zaczyna się śnieżny stok, wyprowadzający na pogórski grzbiet. Stok na początku ma nachylenie 40°, a u grzbietu — 60°. Na wyjściu na pogórski grzbiet możliwy jest lód pod śniegiem. Po opadach śniegu może być zagrożenie lawinowe! Ruch po stoku jednocześnie w ubezpieczonym zespole. Na tym odcinku linia grzbietu mocno się odchyla w lewo i należy być ostrożnym z nawiszami z prawej strony.	-
R3–R4	Długość 300 m. Pogórski grzbiet łączy grzbiet N, grzbiet NE i grzbiet SE. Dalej zaczyna się podjazd w kierunku SW do dużego skalnego występu. To kluczowy odcinek trasy z największymi nachyleniami, sięgającymi 65°. Grzbiet ma na całej długości nawisy z prawej strony ruchu. Wchodzić należy na lewo od grzbietu po stromym południowym stoku. Ubezpieczenie najpewniejsze przy użyciu śnieżnych kol. Ubezpieczenie na przemian. Szczyt stanowi niewielki plac na rozszerzeniu grzbietu. Na szczycie jest ustawiony geodezyjny słup, który praktycznie całkowicie jest zaspany śniegiem. W 2021 r. na szczycie Nerojki została ustawiona aluminiowa pamiątkowa tablica w postaci nowego herbu ChMAO — Jugry, ku czci 90-lecia utworzenia Okręgu Autonomicznego Chanty-Mansyjskiego.	9

Foto 7. Odcinek R0–R1. Zasypany śniegiem grzbiet

Foto 8. Odcinek R1–R2. Przejście jednej ze skalnych ścianek

Foto 9. Odcinek R3–R4. Obróbka pogórskiego grzbietu. Lideruje Koluńin R. N.

3.2. Zdjęcie drużyny na szczycie przy punkcie kontrolnym. Foto 10.

Zejście odbywa się trasą podjazdu. Trasa jest logiczna i może być użyta jako szkoleniowo-treningowa. Jednak należy wziąć pod uwagę, że w okresie zimowym:

Następuje tworzenie nawiszów na północną ścianę, co czyni ją niebezpieczną.
Na podejściach do trasy należy używać środków nawigacji, ponieważ wyraźnych punktów orientacyjnych brak.
Wspinacz powinien być przygotowany na nagłą zmianę warunków pogodowych, uwarunkowanych klimatem kontynentalnym.

Zalecany sprzęt dla zespołu z 6 osób: systemy asekuracyjne, rakiety śnieżne, kaski, lodowce dla każdego uczestnika.

Sprzęt grupowy:

lina dynamiczna na zespół 40 m
śnieżne koły — 4 szt.
odciągi — 6 szt.
pętle 120 cm – 2 szt.

Latem niezbędne jest posiadanie zestawu elementów zakładanych.

Powiązany z

Spis treści