Pa­s­port

1. Nu­mer roz­dzia­łu we­dług КМГВ — 2010 r. — 8.3. 65

Ural Po­lar­ny, masyw gór­ski Ra­i­iz, do­li­na rze­ki Jen­gа-Ju

2. Na­zwa szczy­tu: 1036,0 (Czar­na Cen­tral­na)

wy­so­kość: 1036,0 ma­rut: po­zor­ne po wscho­dnio-pół­noc­nym grzbie­cie.

3. Ka­te­go­ria trud­no­ści: 2А, pp
4. Cha­rak­ter ma­ru­tu — kom­bi­no­wa­ny.
5. Prze­pa­d wy­so­ko­ści ma­ru­tu: 640 m
6. Dłu­gość: 3500 m
7. Dłu­gość od­cin­ków naj­więk­szej kat. trud­no­ści:

R1–R2 — 600 m, R2–R4 — 2900 m, R3 — 0 m, R4 — 0 m, R5 — 0 m, R6 —

0 m.

8. Śre­dn­ia stro­mość: głów­nej czę­ści ma­ru­tu — 60 stop­ni.

ca­łe­go ma­ru­tu — 45 stop­ni.

9. Uży­to haków:

Uży­to w sumie na ma­ru­cie:

• skal­nych haków — 0
• za­kład­ek — 4
• śru­bin sta­cjo­nar­nych — 0
• ITO — 0
• śru­bin zdej­mowal­nych — 0

Po­zo­sta­wio­no „ha­ków” na trasie: w sumie — 0; w tym śru­bin — 0.

10. Wyj­ście na trasę — 7:00, 2 li­sto­pa­da 2010 r.

Wyj­ście na szczyt — 15:30, 2 li­sto­pa­da 2010 r. Pow­rót do BЛ — 19:00, 2 li­sto­pa­da 2010 r

11. Go­dzin prze­mar­szu ze­spo­łu: 12 g.
12. Kie­row­nik: Mal­cew Se­re­j Le­oni­do­wicz, 1-sza sp. ra­ngа, in­str. 2 ka­te­go­rii

Uczest­ni­cy: G. No­so­wa (Uch­ta, 2-ga sp. ra­ngа), A. Go­le­ta­row (In­ta, 3-cia sp. ra­ngа), A. Bon­czuk (Sy­k­ty­wkar, 2-ga sp. ra­ngа)

13. Trener: Żu­raw­le­w Ser­gej Wasi­lie­wicz, ty­tuł — КМС, in­struk­tor-me­to­di­sta 1-szej ka­te­go­rii.

Opis szczytu

Szczyt Czar­na (Cen­tral­na) — je­den ze szczy­tów masy­wu gór­skie­go Raiiz, zna­j­du­je się w ob­wo­dzie au­to­no­mic­znym Jam­bał-Nie­niec (ЯНАО) ob­wo­du tjumie­ńskie­go, okrę­gu fe­de­ral­ne­go Uralskie­go RF, na wscho­dnich sto­kach Uralu Po­lar­ne­go, w 50 km na po­łu­dnie od osie­dla Charp, w do­li­nie rze­ki Jen­gа-Ju (pra­wo­brzeż­ny do­pływ r. So­bi), jest naj­wyż­szym szczy­tem góry Czar­na. Szczyt jest ko­pu­ło­wa­ty, wy­so­kość — 1046,0 m.

Szczyt Czar­na (Cen­tral­na) mo­że być ob­iek­tem spor­tow­nych wcho­dzeń, gdyż ma:

• kil­ka wy­raź­nych skal­nych grzbie­tów na pół­noc­nym stoku,
• skal­ne ka­ro­we że­bra wscho­dnio-pół­noc­ne­go ka­ro­we­go cir­ku pół­noc­ne­go stoku,
• skal­ne ka­ro­we że­bra pół­noc­no-za­chod­nie­go ka­ro­we­go cir­ku pół­noc­ne­go stoku.

Na­zwa góry — ofi­cjal­na, jest na ma­pach Uralu Po­lar­ne­go, or­ty­fi­cz­ne uści­ślenia szczy­tów (Wscho­dnia, Cen­tral­na itd.) są dane dla wy­god­ne­go orien­to­wa­nia się al­pi­ni­stów.

Opis tra­sy: «po wscho­dnio-pół­noc­nym grzbie­cie».

Trasа: «Po wscho­dnio-pół­noc­nym grzbie­cie 2А kat. trud­no­ści (kom­bi­no­wa­na)» — cha­rak­te­ry­stycz­na szko­le­niowo-tre­nin­gowa trasа dru­giej ka­te­go­rii trud­no­ści, z peł­nym ze­sta­wem na­tu­ral­nych prze­szkód, od­po­wia­da­ją­cych tra­som te­go po­zio­mu trud­no­ści.

Prze­cho­dze­nie te­j tra­sy ma nie tyl­ko wal­or­ty este­tycz­ne, ale i spor­tow­wo-prak­tycz­ne zna­cze­nie, gdyż po­zwala w ra­mach wcho­dze­nia wy­pra­co­wać umie­jęt­no­ści za­bez­pie­cza­nia się i sa­mo­za­bez­pie­cza­nia na skal­nym i śnież­no-lo­do­wym pod­łożu.

Trasa grzbie­to­wa, obiek­tyw­nie bez­piecz­na, co po­zwala na pro­wa­dze­nie szko­le­niow­wo-s­por­tow­nych wcho­dzeń w se­zo­nie zi­mow­nym.

Wypo­sa­że­nie

Do wy­ko­na­nia wcho­dze­nia w skła­dzie szko­le­niow­wo-s­por­tow­nej gru­py licz­ą­cej 6 osób (5 uczest­ni­ków + in­struk­tor) na trasie po­trze­ba na­stę­pu­ją­ce­go spe­cjal­ne­go wypo­sa­że­nia:

Osob­iste:

• Ta­bel­kowe
• Ra­chi­gi
• Lo­do­ru­by (obow­iąz­ko­wo)

Wspól­ne:

• Li­na głów­na 10 mm — 3×50 m
• Mło­tek skal­ny — 1 szt.
• Haki skal­ne — 6 szt.
• Ай­сбайль — 1 szt.
• Za­kład­ne ele­men­ty — 6 szt.
• Lo­do­bu­ry — 3 szt.
• Od­cią­gi — 6 szt.
• Pe­t­le — 8 szt.

Do­jście

Od ba­zy obo­zu — „Ba­lok do­roż­ni­ków” przy dro­dze, bie­gną­cej z osie­dla Charp na ko­pal­nię, prze­jść przez rze­kę Jen­gа-Ju (4 km — 1,5 g), na­stęp­nie wejść do ka­ny­onu ka­ro­we­go cir­ku.

W po­cząt­ko­wej czę­ści ka­ny­onu jest wy­god­ne miej­sce do zor­ga­ni­zo­wa­nia łań­cu­cha.

Część tech­nicz­na

Z ka­ny­onu po śnież­no-usy­pio­nym stoku wznieść się do po­d­stawy skal­ne­go grzbie­tu. Da­lej po sil­nie po­rzeź­bio­nym grzbie­cie wznieść się pod od­ci­nek „Pły­ty”. Od­ci­nek wy­maga umie­jęt­no­ści i wie­dzy w or­ga­ni­zo­wa­niu prze­cho­dz­nia przez prze­ka­z nie­bez­pie­czeń­stwa.

Od­ci­nek nie jest trud­ny, ale zna­j­du­je się na wą­skim grzbie­cie i wy­maga od uczest­ni­ków ostro­żne­go i bez­piecz­ne­go prze­cho­dze­nia se­rii za­gła­dzo­nych płyt z pa­syw­ny­mi za­czep­ka­mi.

Klu­czo­wy punkt tra­sy — wą­ski grzbiet mię­dzy pły­ta­mi — „Nóż”. „Nóż” nie tyl­ko tech­nicz­nie i psy­cho­lo­gi­cznie trud­ne miej­sce, ale i subiek­tyw­nie nie­bez­piecz­ne. W okre­sie ob­fitsych opa­dów śnie­gu na grzbie­cie two­rzy się śnież­ny kar­niz.

Po grzbie­cie:

• wej­ście po pły­tach;
• wy­jście na przed­szczy­to­wy grzbiet;
• prze­su­nię­cie się po grzbie­cie do za­gła­dzo­nej pły­ty;
• prze­zwy­cię­że­nie pły­ty przez la­za­nie;
• wy­jście na dru­gie skal­ne ra­mie.

Grzbiet sta­je się ła­twiej­szy, na­stęp­nie gubi się w wiel­ko­blo­ko­wym osu­pi­sku szczy­to­we­go ku­po­ła. Szczy­to­wy ku­poł w zi­mie jest za­śnież­ny i wy­maga prze­su­wa­nia się na trzy ta­kty.

Spu­ść ze szczy­tu

Po dro­dze wej­ścio­wej.

Śnież­ny stok do 45° stro­mo­ści. 300 m, 1 km. Prze­su­wa­nie się jed­no­cze­sne, sa­mo­za­bez­pie­cze­nie za po­mo­cą lo­do­ru­bu.

1001.0

Czar­na cen­tral­na

1035.0

Gó­ra Czar­na

1022.0

Szczyt — Czar­na Wscho­dnia

Trasa — po NW grzbie­cie. Ka­te­go­ria trud­no­ści — 2А км. Prze­cho­dze­nie po­wtór­ne — S. W. Żu­raw­le­w+2, 2010 r.

Klu­czo­wy punkt tra­sy — skal­ny grzbiet „Nóż”□

Ural Po­lar­ny. Masyw gór­ski Raiiz. Szczyt — Czar­na Cen­tral­na. Trasa: po pół­noc­no-za­chod­nim grzbie­cie. Po­ziom trud­no­ści — 2А kat. trud­no­ści. Pierw­sze wej­ście: li­sto­pad 2010 r., S. Mal­cew+7. Fo­to z pół­noc­ne­go za­cho­du, ze stoku góry Jen­gа-ju-Iz

Ba­za obo­zu — „Ba­lok do­ro­żni­ków”

Dro­ga: osie­dle Charp — chrom­ito­wa ko­pal­nia

Rze­ka Jen­gа-ju-Iz