Pa­sport

1. Nu­mer roz­dzia­łu we­dług KMGW — 2010 r. — 8.3. 64

Po­lar­ny Ural, masyw gór­ski Ra­i­iz, do­li­na rze­ki Jen­ga-Ju

2. Na­zwa szczy­tu: 1001.0 (Czar­na Wscho­dnia)

wy­so­kość: 1001,0 m; tras­sa: po pół­noc­no-za­chod­nim grze­bie­niu.

3. Ka­te­go­ria trud­no­ści: 1Bз, pp.
4. Cha­rak­ter tras­sy — kom­bi­no­wa­ny.
5. Prze­pad wy­so­ko­ści tras­sy: 600 m
6. Dłu­gość tras­sy: 3000 m
7. Dłu­gość od­cin­ków naj­więk­szej ka­te­go­rii trud­no­ści:

1–900 m, 2–2200 m, 2+–150 m, 3–0 m, 4–0 m, 5–0 m, 6–0 m.

8. Śre­dn­ia stro­mość: głów­nej czę­ści tras­sy — 65 stop­ni.

ca­łej tras­sy — 45 stop­ni.

9. Uży­to haków:

Uży­to w sumie na tras­sie:

• haków skał­nych — 0
• za­kład­ek — 4
• haków szlam­bu­ro­wych sta­cjo­nar­nych — 0
• ITO — 0
• haków szlam­bu­ro­wych roz­bier­nych — 0

Po­zo­sta­wio­no „haków” na tras­sie: w sumie — 0; w tym szlam­bu­ro­wych — 0.

10. Wyj­ście na tras­sę — 7:00, 2 li­sto­pa­da 2010 r.

Wyj­ście na szczyt — 15:30, 2 li­sto­pa­da 2010 r. Po­wrót do BŁ — 18:00, 2 li­sto­pa­da 2010 r

11. Go­dzi­n cho­do­wych dru­ż­ny: 9 g.
12. Kie­row­nik: Żu­raw­low Ser­giusz Was­sil­je­wicz, KMS, in­str. 1 ka­te­go­rii

Uczest­ni­cy:

• J. Bur­cew (3. sp. ra­zy­ad, Syk­tyw­kar)
• K. Toł­sti­kow (3. sp. ra­zy­ad, Syk­tyw­kar)

13. Trener: Żu­raw­low Ser­giusz Was­sil­je­wicz, ty­tuł — KMS, in­struk­tor-me­to­dy­sta 1 ka­te­go­rii.

Opis szczytu

Szczyt Czar­na (Wscho­dnia) — je­den z szczy­tów masy­wu gór­skie­go Rajiz, zna­j­du­je się w Ja­ma­lo-Ni­e­nie­ckim okrę­gu au­to­no­mi­cz­nym (JNAO) ob­wodu tju­mień­skie­go, okrę­gu fe­de­ral­ne­go Ural­skie­go FR, na wschod­nich sto­kach Po­lar­ne­go Uralu, w 50 km na po­łu­dniowy-wschód od osie­dla Harp, w do­li­nie rze­ki Jen­ga-Ju (pra­wo­brzeż­ny do­pływ rze­ki Sob).

Jest to naj­bar­dziej wschod­ni szczyt gó­ry Czar­na. Szczyt jest ko­pu­ło­wa­ty, wy­so­kość — 1001,0 m.

Szczyt Czar­na (Wscho­dnia) może być ob­iek­tem spor­tów wspin­cz­ko­wych, gdyż ma:

• wy­raź­ne gra­nie skał­ne,
• że­bra ka­ro­we na pół­noc­nym sto­ku,
• pół­noc­no-wschod­ni ka­ro­wy cyrk na pół­noc­nym sto­ku.

Na­zwa gó­ry — ofi­cjal­na, jest na ma­pach Po­lar­ne­go Uralu; uści­śle­nia or­ro­gra­ficz­ne szczy­tów (Wscho­dnia, Cen­tral­na itd.) są uży­te dla ła­twiej­szej orien­ta­cji al­pi­ni­stów.

Opis trasy: „po pół­noc­no-za­chod­nim grze­bie­niu”.

Trasa: „po pół­noc­no-za­chod­nim grze­bie­niu 1B kat. trud­no­ści (kom­bi­no­wa­na)” — cha­rak­te­ry­stycz­na trasa tre­nin­go­wo-sport­wa z peł­nym ze­sta­wem prze­szkód na­tu­ral­nych, od­po­wia­da­ją­cych trasom tego po­zio­mu trud­no­ści.

Przej­ście tej trasy ma nie tylko wal­ory est­etycz­ne, ale i prak­tycz­ne zna­cze­nie spor­towe, gdyż po­zwala w ra­mach wspin­cz­ki wy­szko­lić tech­nikę asek­ku­ra­cji i sa­mo­ase­ku­ra­cji na pod­ło­żu skał­nym i śnież­no-lo­do­wym.

Trasa grzbie­to­wa, obiek­tyw­nie bez­piecz­na w okre­sie zi­mowym, co po­zwala na pro­wa­dze­nie wspin­czek tre­nin­go­wo-sport­wych.

Sprzęt

Do wy­ko­na­nia wspin­cz­ki w ra­mach od­dzia­łu tre­nin­go­wo-sport­we­go z 6 osób (5 uczest­ni­ków + in­struk­tor) na tras­sie po­trzeb­ne jest na­stę­pu­ją­ce spe­cjal­ne wy­po­sa­że­nie:

Oso­bi­ste:

• Ta­bel­kowe
• Kacz­ki
• Lo­do­rub (obowiązkowy)

Gro­ma­dy:

• Li­na głów­na 10 mm — 3×50 m
• Mo­łot­kiem skał­ny — 1 szt.
• Haki skał­ne — 6 szt.
• Aj­s­bajl — 1 szt.
• Za­kład­ki — 6 szt.
• Śru­by lo­do­we — 3 szt.
• Od­cią­gi — 6 szt.
• Pęt­le — 8 szt.

Podej­ście

Od obo­zu ba­zo­we­go — „Ba­lok dro­żar­zy”, sto­ją­ce­go przy dro­dze, bie­g­ną­cej z os. Harp do ko­p­alni, prze­jść przez rze­kę Jen­ga-Ju (4 km — 1,5 g), na­stęp­nie wejść do kan­jo­nu ka­ro­we­go cyr­ku. W po­cząt­ko­wej czę­ści kan­jo­nu jest wy­god­ne miej­sce do zor­ga­ni­zo­wa­nia łań­cu­cha ase­ku­racy­jne­go.

Część tech­nicz­na

Z kan­jo­nu po po­chy­łej la­pie wejść na pod­stawę gra­nia skał­ne­go. Da­lej pod­cho­dzić w górę po sil­nie po­rzeź­bio­nym grze­bie­niu. Przy oka­zji omi­jać żan­darmy z pra­wej stro­ny wzdłuż taras­ów osa­do­wych i pó­łek.

Klucz tras­sy — prze­j­ście od­cin­ka „Gra­nie” po wy­j­ściu na pierw­sze ra­mie­nie skał­ne. Od­ci­nek „Gra­nie” — se­ria du­żych żan­darm­ów po 10–15 m, prze­cho­dz­nych „w zmar­twie­niu”.

Po przej­ściu żan­darm­ów od­cin­ka „Gra­nie”:

• wy­j­ście na sil­nie znisz­czo­ny gra­nie skał­ny;
• po­ruszać się wzdłuż grze­bia aż do wy­gład­zo­nej ścia­ny;
• zej­ście w pra­wo w dół w celu omi­nię­cia ścia­ny;
• tra­wers sto­ka z wy­j­ściem do stro­me­go śnież­ne­go (la­tem — osa­do­we­go) ko­mu­na;
• po ko­mu­nie wej­ście na dru­gie ra­mie­nie skał­ne.

Da­lej gra­nie wy­rów­nu­je się i wy­pro­wa­dza pod osa­do­wy ku­poł szczy­to­wy. Wej­ście na ku­poł szczy­to­wy po wiel­kich blokach osa­do­wych nie na­si­tręcza trud­no­ści.

Zej­ście ze szczy­tu

Przez wschod­ni ko­mu­n pół­noc­no-wschod­nie­go ka­ro­we­go cyr­ku pół­noc­ne­go sto­ka (trasa 1B kat. trud­no­ści).

Klucz — se­ria żan­darm­ów „Gra­nie”

Po­czą­tek tras­sy u pod­stawy PZ grze­bia.□

Szczyt 1001,0 (Czar­na Wscho­dnia)

R0 — po­czą­tek tras­sy u pod­stawy gó­ry Czar­nej.

R0–R1 — wej­ście po sto­ku osa­do­wym. Śre­dnio-blo­ko­wy, w gór­nej czę­ści wiel­ko-blo­ko­wy, osy­p’. 500 m, 35°, 1 ka­te­go­ria est­ety­ki. Ruch jed­no­cze­sny z sa­mo­ase­ku­ra­cją.

R1 — miej­sce zor­ga­ni­zo­wa­nia łań­cu­cha asek­ku­ra­cyj­ne­go, po­czą­tek gra­nia skał­ne­go.

R1–R2 — wy­j­ście na pierw­sze ra­mie­nie skał­ne. Gra­nie. Znisz­czo­ne ska­ły z od­cin­ka­mi mo­no­li­tu. 200 m, 45°, 2– ka­te­go­ria est­ety­ki. Ruch jed­no­cze­sny na ukró­co­nej li­nie.

R2­–­R3 — przej­ście se­rii gra­nie­wych żan­darm­ów („Gra­nie”). Klucz. Mo­no­lit­ne ska­ły. Prze­j­ście żan­darm­ów w re­wer­sie z pra­wej stro­ny. 150 m, od­cin­ki do 65°. 2B kat. trud­no­ści. Asek­ku­ra­cja na­prze­mian­na.

R3­–­R4 — tra­wers grze­bia po se­rii pó­łek na pra­wym sto­ku. Znisz­czo­ne ska­ły. Po­chy­łe pó­łki. 1500 m, 35°. 3B kat. trud­no­ści. Asek­ku­ra­cja na­prze­mian­na.

R4­–­R5 — pod­cho­dze­nie do środ­ko­wej czę­ści ko­mu­ny. Wej­ście po ko­mu­nie na gra­nie szczy­to­wy. Ko­mu­na śnież­na. Ruch w trzech tak­tach. 500 m, 50°, 2B kat. trud­no­ści. Asek­ku­ra­cja na­prze­mian­na.

R5–R6 — przej­ście grze­bia szczy­to­we­go i wy­j­ście na płasz­czy­znę szczy­to­wą. Ska­ły znisz­czo­ne, u góry osa­do­we wiel­ko-blo­ko­we. 400 m, cusz, 1 ka­te­go­ria trud­no­ści. U góry — nie­ka­te­go­rio­wy. Ruch jed­no­cze­sny z sa­mo­ase­ku­ra­cją.

R6 — szczyt 1001.0. Płasz­czy­zna­sto-pła­sko­wy. Tri­an­gu­la­tor nie­obec­ny.