Pa­s­port

1. Nu­mer sek­cji zgod­nie z KMGV — 2010 r. — 8.3.47

Ural Po­lar­ny, masyw gór­ski Ra­jiz, do­li­na rzeki Sob.

2. Na­zwa szczy­tu: 1309,0 (szczyt Po­lar­ny) — 1287 (szczyt To­po­g­ra­fów)

wy­so­kość: 1309,0–1287

tras­sa: tra­wers z za­cho­du na po­łu­dniowy wschód

3. Ka­te­go­ria trud­no­ści: pro­po­nu­je się 2Бз, pp.
4. Cha­rak­ter trasy — kom­bi­no­wa­ny.
5. Prze­pa­d wy­so­ko­ści trasy: 540 m
6. Dłu­gość trasy: 6600 m
7. Dłu­gość od­cin­ków o naj­więk­szej kat. trud­no­ści:

1 kat. trud­no­ści — 2 od­cin­ki — 2500 m, 2 kat. trud­no­ści — 3 od­cin­ki — 3100 m, 3 — 30 m, 4 — 0 m, 5 — 0 m, 6 — 0 m.

8. Śre­dn­ia stro­mość: głów­nej czę­ści trasy — 50 stop­ni.

ca­łej trasy — 45 stop­ni.

9. Uży­to ha­ków:

Uży­to na trasie:

• skał­nych ha­ków — 0
• za­kład­ek — 0
• śru­b szlam­bu­ro­wych sta­łych — 0
• ITO — 0
• śru­b szlam­bu­ro­wych zdej­mo­wych — 0. Po­zo­sta­wio­no ha­ków na trasie: ra­zem — 0; w tym szlam­bu­ro­wych — 0.

10. Wyj­ście na trasę — 6:00 9 mar­ca 2006 r.

Wyj­ście na szczyt — 12:00; 15:00 9 mar­ca 2006 r. Po­wrót do BL — 20:00 9 mar­ca 2006 r.

11. Go­dzi­n cho­do­wych dru­ż­ny: — 14 godz.
12. Kie­row­nik: Go­le­ta­row An­drej Mich­aj­ło­wicz (2. sp. roz­r­ząd, In­ta).

Uczest­ni­cy:

• L. K­ne­wa (3. sp. roz­r­ząd, Sy­k­tyw­kar)
• E. Bur­cew (3. sp. roz­r­ząd, Sy­k­tyw­kar)
• K. To­łs­ti­kow (3. sp. roz­r­ząd, Sy­k­tyw­kar)

13. Trener: Żu­raw­ljow Sier­giej Wa­si­ljew­icz, ty­tuł — KMS, in­struk­tor­me­to­dy­sta 1. ka­te­go­rii.

Opis szczy­tów

Szczyt 1309 m (szczyt Po­lar­ny) — jed­na z gór masy­wu gór­skie­go Rai­iz, zna­j­du­je się w Ja­ma­lo-Nie­niec­kim okrę­gu au­to­no­micznym (JaNAO) ob­wodu tjum­ień­skie­go, Ural­skie­go okrę­gu fe­de­ral­ne­go RF, na wschod­nich sto­kach Uralu Po­lar­ne­go, na pół­noc­nym za­cho­dzie masy­wu gór­skie­go Rai­iz, na dzia­ł­nie wod­nym gór­skich do­lin rzek:

• Nyr­dwo­m­en­-Sz­or (pół­noc),
• Sob (za­chód),
• Jen­ga-Ju (po­łu­d­niowy wschód).

Szczyt­­ — wy­ra­źni­e trój­ścien­na pi­ra­mi­da. Wy­so­kość — 1309,0 m. Na­zwa — nie­ofi­cjal­na, ale ugrun­to­wa­na w śro­do­wi­sku tur­sty­czno-al­pi­ni­stycz­nym.

Szczyt 1309 (szczyt Po­lar­ny) — może być ob­iek­tem na­ucza­nia i spor­tu, po­nieważ ma wie­le wy­raź­nych ska­ł­nych grze­bi­eni.

Szczyt 1287 (szczyt To­po­gra­fów) — jed­na z gór masy­wu gór­skie­go Raj­iz. Zna­j­du­je się w Ja­ma­lo-Nie­niec­kim okrę­gu au­to­no­micznym (JaNAO) ob­wodu tjum­ieńskiego, Ural­skie­go okrę­gu fe­de­ral­ne­go RF, na wschod­nich sto­kach Uralu Po­lar­ne­go, na pół­noc­no-za­chod­nim masy­wie gór­skim Raj­iz, na dzia­ł­nie wod­nym gór­skich do­lin rzek:

• Nyr­dwo­m­en-Sz­or (pół­noc),
• Sob (za­chód),
• Jen­ga-Ju (po­łu­d­niowy-wschód).

Szczyt z wy­raź­ną skał­ną wie­żą, po­do­bną do tra­pe­zu. Wy­so­kość — 1287 m. Na­zwa nie­ofi­cjal­na, nie­wy­stę­pu­ją­ca na ma­pach szta­bu ge­ne­ral­ne­go, ale ugrun­to­wa­na w śro­do­wi­sku tur­sty­czno-al­pi­ni­stycz­nym.

Szczyt 1287 (szczyt To­po­gra­fów) — może być ob­iek­tem na­ucza­nia i spor­tu, po­nieważ ma wie­le wy­raź­nych grze­bi­eni, ścian i kon­for­su.

Opis trasy:

«Trawers szczy­tów 1309 (szczyt Po­lar­ny) i 1287 (szczyt To­po­gra­fów) z za­cho­du na po­łu­d­niowy wschód» 2Б kat. trud­no­ści (kom­bi­no­wa­na).

Trasa: «Trawers szczy­tów 1309 (szczyt Po­lar­ny) i 1287 (szczyt To­po­gra­fów) z za­cho­du na po­łu­d­niowy wschód» 2Б kat. trud­no­ści (kom­bi­no­wa­na). Cha­rak­te­ry­stycz­na edu­ka­cyj­na trasa dru­giej ka­te­go­rii trud­no­ści, z peł­nym ze­sta­wem na­tu­ral­nych prze­szkód.

Prze­by­cie tej trasy ma nie tylko wal­or estetycz­ny, ale i prak­tycz­ny edu­ka­cyj­ny, po­nieważ po­zwa­la w ra­mach wej­ścia od­pra­co­wać tech­ni­ki asek­ku­ra­cji i sa­mo­ase­ku­ra­cji na ska­łach i na śnie­gu i lo­dzie. Trasa grze­bie­nio­wa, co po­zwa­la prze­pro­wa­dzać edu­ka­cyj­ne wej­ścia za­równo w zimie, jak i w la­cie.

Sprzęt

Do wy­ko­na­nia wej­ścia w skład­zie sek­cji edu­ka­cyj­no-spor­to­wej z 6 osób (5 uczest­ni­ków + in­struk­tor) na trasie nie­zbęd­ny jest na­stę­pu­ją­cy sprzęt spe­cjal­ny:

Oso­bi­sty:

• Ta­bel­ko­wy
• Ko­ty
• Lo­do­ru­by — obo­wią­zkowo

Gro­ma­dy­czny:

• Li­nie głów­ne 10 mm — 3×50 m
• Mło­tek skał­ny — 1 szt.
• Haki skał­ne — 6 szt.
• Aj­s­bajl — 1 szt.
• Za­kład­ki — 6 szt.
• Śru­by lo­do­we — 6 szt.
• Od­cią­gi — 6 szt.
• Pęt­le — 8 szt.

Pod­chód

Od sta­cji Po­lar­ny Ural sie­ci ko­le­jo­wej po do­li­nie rzeki Sob — w zimie na nar­tach, la­tem po dro­dze — pod­chód do ko­ła, utwo­rzo­ne­go przez za­chod­ni grze­bień szczy­tu 1309 (szczyt Po­lar­ny), wspól­ny skał­ny grze­bień na wschód i za­chod­ni grze­bień szczy­tu 1287 (szczyt To­po­gra­fów) — za­ję­ło 4–6 godz.

Ba­zo­wy obóz wy­god­nie urzą­dzić przy je­zio­rze (wy­so­kość 667,0) na po­lach gór­skiej tun­dry. (Przy­go­to­wa­nie po­sił­ków na pa­lu­nikach, pal­ni­kach ga­zo­wych).

Od je­zio­ra, po­ło­żo­ne­go na li­nii pod­stawy góry, roz­po­czy­na się trasa.

Część tech­nicz­na

Trasa sta­no­wi su­mę prze­szkód dwóch tras:

• 2А kat. trud­no­ści na szczyt 1309 (szczyt Po­lar­ny) po za­chod­nim grze­bie­niu
• gór­na, naj­trud­niej­sza część z prze­łę­czy Po­łu­d­nio­wej Ka­ro­wej, trasy 1Б kat. trud­no­ści na szczyt 1287 (szczyt To­po­gra­fów) po pół­noc­no-wschod­nim grze­bie­niu

Od ba­zo­we­go obo­zu «U je­zio­ra» wej­ść po żle­bie na prze­łęcz Po­łu­d­niową Ka­rową.

Da­lej:

• Wej­ście po wy­raź­nym skał­nym grze­bie­niu.
• Dłu­gi skał­ny grze­bień w zimie po­kry­ty 3–4 cm war­stwą na­to­cz­ne­go lodu (zimy i bar­dzo tward­y).
• Ska­ły 2 kat. trud­no­ści z nie­dłu­gimi od­cin­ka­mi płyt i ścian­ki — 3 kat. trud­no­ści wy­so­ko­ści do 5–10 m.
• Grze­bień budo­wa­ny pi­ra­mi­dal­nie, skał­ny­mi stop­niami po 3–7 m, bez gwał­tow­nych spad­ków wy­so­ko­ści w po­ni­że­niach.

Ru­chy wy­ko­nu­je się z po­przez­na­mia­st­ną asek­ku­ra­cją, prze­ci­w­dzia­ła­nia — wy­stu­py grze­b­nia, duże ka­mie­nie. Do uży­cia śru­b lo­do­wych głę­bo­kość lodu nie­do­sta­tecz­na, uży­cie za­kład­nych — za­trud­nio­ne, po­nieważ szcze­li­ny za­le­wa­ne lo­dem.

Da­lej — spusz­cze­nie na prze­łęcz Po­łu­d­niową Ka­rową. Zna­czy spo­rzą­dzo­no po skał­nej wie­ży 2–3 spor­to­we spusz­cze­nia po za­moc­nio­nej li­nie, da­lej — la­za­nie z po­przez­na­mia­st­ną asek­ku­ra­cją.

Z prze­łę­czy Po­łu­d­niowej Ka­ro­wej wej­ście po wy­raź­nym skał­nym grze­bie­niu śred­niej stro­mo­ści.

• W niż­szej czę­ści — ru­chy jed­no­cze­s­ne z za­ło­że­niem li­ny za wy­stu­py
• W gór­nej czę­ści — 100 m ru­chów z po­przez­na­mia­st­ną asek­ku­ra­cją

W zimie w gór­nej czę­ści wy­god­nie zor­ga­ni­zo­wać po­ręcz­ni­ki, po­nieważ la­za­nie u­s­kom­pli­wia na­to­cz­ny, bar­dzo twardy lód; lo­dem za­le­wa­ne są szcze­li­ny, co u­s­kom­pli­wia zor­ga­ni­zo­wa­nie prze­ci­w­dzia­łań.

Szczyt 1287 (szczyt To­po­gra­fów) — ma­ły pły­to­wy te­ren. Tu­ru nie zna­le­zio­no.

Sposób schod­ze­nia ze szczy­tu

Po pół­noc­no-za­chod­nim grze­bie­niu za prze­łęcz­ni­ko­wą prze­mycz­kę w grze­bie­niu. Na­stęp­nie po wy­ko­nu­ją­cym się żle­bie spusz­cze­nie w za­chod­ni ka­ro­wy cirque. W wy­pad­ku nie­po­go­dy, tak ze szczy­tu 1309, jak i ze szczy­tu 1287 (szczyt To­po­gra­fów), wy­god­niej spusz­czać się:

• naj­pierw na prze­łęcz Po­łu­d­niową Ka­rową,
• za­tem po za­chod­nim żle­bie do za­chod­nie­go cir­que po mar­sz­ru­cie 1Б kat. trud­no­ści.

1–2 — Prze­by­cie za­chod­nie­go grze­b­nia do prze­łę­czy. Ska­ły. Grze­bień. 2000 m. Stro­mość 25°, przy prze­by­ciu po­szcze­gól­nych skał­nych od­cin­ków po 2–10 m — stro­mość do 70°. Po­ziom trud­no­ści — 2–, 2+ kat. trud­no­ści. Ru­chy jed­no­cze­s­ne na ukró­co­nej li­nie, asek­ku­ra­cja — za­ło­że­nie li­ny; w po­szcze­gól­nych przy­pad­kach — po­przez­na­mia­st­na asek­ku­ra­cja.

2-3­­ — wej­ście z prze­łę­czy za­chod­nie­go grze­b­nia na szczyt 1309 (szczyt Po­lar­ny). Skał­ny grze­bień. Na­to­cz­ny lód. Gęste śnież­no- fir­no­we na­sy­py („Cu­kro­wa gło­wa”). 600 m. Stro­mość — 45–55 stop­ni. Po­ziom trud­no­ści — 2-, 2+ kat. trud­no­ści. Na po­szcze­gól­nych od­cin­kach (po 3–5 m — 3-, 3+ kat. trud­no­ści) — po­przez­na­mia­st­na ase­ku­ra­cja. Przy pod­cho­dzie do wie­ży szczy­to­wej — 100 me­trów — po­ręcz­ni­ki.

3­–­4 — spusz­cze­nie ze szczy­tu na prze­łęcz Po­łu­d­niową Ka­rową. Za­snież­ny skał­ny grze­bień. Na­to­cz­ny lód. Gęste śnież­no-fir­no­we na­sy­py („Cu­kro­wa gło­wa”). Spusz­cze­nie z wie­ży szczy­to­wej — spo­rem (4 li­ny), da­lej — z po­przez­na­mia­st­ną asek­ku­ra­cją.

4-5 — wej­ście z prze­łę­czy Po­łu­d­niowej Ka­ro­wej na szczyt 1287 (szczyt To­po­gra­fów) po pół­noc­no-wschod­nim grze­bie­niu. Ska­ły. Zaśnież­ny grze­bień. Na­to­cz­ny lód. Śnież­no-fir­no­we na­sy­py („Śnież­na gło­wa”). Uwaga — na wscho­nią stro­nę prze­łę­czy zwie­wa­ją­cy la­wi­no­nie­bez­piecz­ny „śnież­ny ko­zy­rek”. Dłu­gość — 1500 m. Śre­dn­ia stro­mość — 45°, przy wy­cho­dzie na wie­żę szczy­to­wą — 60° (50 m). Po­ziom trud­no­ści — 2–, 2+ kat. trud­no­ści.

Spu­sz­cze­nie ze szczy­tu 1287 (szczyt To­po­gra­fów) po po­łu­d­niowo-za­chod­nim grze­bie­niu. Skał­ny grze­bień. Na­to­cz­ny lód. Śnież­no-fir­no­we na­sy­py („Cu­kro­wa gło­wa”). 2000 m (do prze­mycz­ki), stro­mość — 45°. Ru­chy — po­przez­na­mia­st­ne. Po­ziom trud­no­ści — 2−, 1+ kat. trud­no­ści. Z prze­mycz­ki — spusz­cze­nie po śnież­nym sko­nie, wy­zna­cza­ją­cym do za­chod­nie­go cir­que. Subiek­tyw­na la­wi­no­biez­piecz­ność. Dłu­gość — 1000 m. Stro­mość — od 45° w gór­nej czę­ści do 15° w dol­nej czę­ści żle­bu. Po­ziom trud­no­ści — 1 kat. trud­no­ści.

Ural Po­lar­ny. Masyw gór­ski — Raj­iz. Trasa: «Trawers szczy­tów 1309 (szczyt Po­lar­ny) — 1287 (szczyt To­po­gra­fów) z za­cho­du na po­łu­d­niowy wschód». Po­ziom trud­no­ści — 2Б kat. trud­no­ści. (Kom­bi­no­wa­na).