Pa­s­port

1. Nu­mer roz­dzia­łu we­dług KMGW — 2010 r. — 8.3.46

Ur­ał Po­lar­ny, masyw gór­ski Ra­iz, do­liny rzek Nyr­dwo­mən-Szor — Jen­gaJu.

2. Na­zwa szczy­tu: 1309.0 (szczyt Po­lar­ny)

wy­so­ko­ść: 1309.0 m; tras­sa: po­łu­noc­no-wschod­nim grzbie­cie.

3. Ka­te­go­ria trud­no­ści: pro­po­no­wa­na 2A, pp.
4. Cha­rak­ter tras­sy — kom­bi­no­wa­ny.
5. Prze­pa­d wy­so­ko­ści tras­sy: 800 m
6. Dłu­go­ść tras­sy: 5800 m
7. Dłu­go­ść od­cin­ków naj­więk­szej ka­te­go­rii trud­no­ści:

R1–R4: 4000 m, R5: 1800 m, R6: 0 m, R7: 0 m, R8: 0 m, R9: 0 m.

8. Śred­nia na­chy­le­nia: głów­nej czę­ści tras­sy — 50 stop­ni.

ca­łej tras­sy — 45 stop­ni.

9. Uży­te haków:

Uży­to na tras­sie:

• skal­nych haków — 0
• za­kład­ek — 0
• śru­b sta­cjo­nar­nych — 0
• ITO — 0
• śru­b zdej­mow­nych — 0

Po­zo­sta­wio­no «ha­ków» na tras­sie: ra­zem — 0; w tym śru­b — 0.

10. Wa­riant zim­ny: wy­jazd na tras­sę — 7:00, 1 mar­ca 2006 r. Wy­jazd na szczyt — 15:30, 1 mar­ca 2006 r. Po­wrót do BL — 21:00, 1 mar­ca 2006 r.

Wa­riant let­ni: wy­jazd na tras­sę — 7:00, 3 lip­ca 2007 r. Wy­jazd na szczyt — 15:30, 3 lip­ca 2007 r. Po­wrót do BL — 19:00, 3 lip­ca 2007 r.

11. Go­dzin prze­jścia dru­żyny: wa­riant zim­ny — 14 h, wa­riant let­ni — 12 h.
12. Wa­riant zim­ny: Kie­row­nik: Go­le­ta­row An­drej Mi­chaj­ło­wicz (2. sp. roz­rąd, In­ta). Uczest­ni­cy: L. Ka­ne­wa (3. sp. roz­rąd, Sy­k­tyw­kar), E. Bur­cew (3. sp. roz­rąd, Sy­k­tyw­kar), K. Toł­sti­kow (3. sp. roz­rąd, Sy­k­tyw­kar).

Wa­riant let­ni: Kie­row­nik: So­wen­ko Le­oni­d Ni­ko­łaj­ewicz (2. sp. roz­rąd, Mi­ko­łaj­ów). Uczest­ni­cy:

• Ti­cho­mi­ro­wa L. (3. sp. roz­rąd, Sy­k­tyw­kar)
• Do­ro­szen­ko S. (3. sp. roz­rąd, Sy­k­tyw­kar)
• Kur­ba­tow R. (3. sp. roz­rąd, Sy­k­tyw­kar)

13. Trener: Żu­raw­lew Ser­giej Wasi­ljewicz, ty­tuł — KMS, in­struk­tor-me­to­dyk 1 ka­te­go­rii.

    Opis szczy­tu

Szczyt 1309 (szczyt Po­lar­ny) — je­den ze szczy­tów masy­wu gór­skie­go Rajiz, znaj­du­je się w ob­wo­dzie au­to­no­micz­nym Jam­ba­ło­-Ne­niec (JA­NAO) ob­wo­du tiumeń­skie­go, okrę­gu fe­de­ral­ne­go Ural­skie­go RF, na wschod­nich sto­kach Ur­a­łu Po­lar­ne­go, na wod­po­dzia­le do­lin gór­skich rzek:

• Nyr­dwo­mən-Szor (po­łu­noc),
• Sob (zachód),
• Jen­ga-Ju (po­łu­dniowy-wschód).

Szczyt — wy­raź­na pirami­da skal­na, wy­so­kość — 1309,0 m. Na­zwa nie­ofi­cjal­na, ale ufor­mo­wa­na w śro­do­wi­sku tur­sty­ki i al­pi­ni­sty­ki.

Szczyt 1309 (szczyt Po­lar­ny) — może być ob­iek­tem spor­ty­wno-szkol­nych wej­ść, gdyż ma kil­ka wy­raź­nych grzbie­tów skal­nych.

Opis trasy: (po po­łu­noc­no-wschod­nim grzbie­cie)

Trasa: (po po­łu­noc­no-wschod­nim grzbie­cie 2A kat. sł. (kom­bi­no­wa­na)) — cha­rak­te­ry­stycz­na szkol­no-tre­nin­gowa trasa dru­giej ka­te­go­rii trud­no­ści, z peł­nym zestawem prze­szkód na­tu­ral­nych, od­po­wia­da­ją­cych tra­som te­go pozio­mu trud­no­ści.

Przej­ście te­j trasy ma nie tyl­ko wal­or este­tycz­ny, ale i spor­towo-prak­tycz­ny, gdyż po­zwa­la w ra­mach wej­ścia roz­wi­nąć umie­jęt­no­ści za­bez­pie­cze­nia i sa­mo­za­bez­pie­cze­nia na re­lie­fie skal­nym i śnie­żno-lo­do­wym.

Trasa grzbie­to­wa, obiek­tyw­nie bez­piecz­na w se­zo­nie let­nim, co po­zwa­la prze­pro­wa­dzać szkol­no-spor­towe wej­ścia.

Wypo­sa­że­nie

Do wej­ścia w skład­zie sek­cji spor­towo-szkol­nej z 6 osób (5 uczest­ni­ków + in­struk­tor) na tras­sie po­trzeb­ne jest na­stę­pu­ją­ce spe­cjal­ne wypo­sa­że­nie:

Oso­bi­ste (obow­iąz­ko­we):

• ta­bel­ko­we
• ra­chy
• cze­kan

Gro­ma­dzkie:

• li­nia głów­na 10 mm — 3×50 m
• młotek skal­ny — 1 szt.
• haki skal­ne — 6 szt.
• cze­kan — 1 szt.
• ele­men­ty za­kład­ko­we — 6 szt.
• śru­by lo­do­we — 3 szt.
• za­cią­gi — 6 szt.
• pęt­le — 8 szt.

Po­dchod

Od obo­zu ba­zo­we­go — «Stru­mień Ne­fri­to­wy» (dwa za­bro­szo­ne bar­ki ge­olo­gicz­ne w gór­nym bie­gu r. Nyr­dwo­mən-Szor) dojść do ka­ny­onu «Wo­ro­ta». Ka­ny­on «Wo­ro­ta» — wej­ście do ka­ro­we­go cy­рку z je­zio­ra­mi i płatami śnie­gu, ży­wią­cy­mi r. Nyr­dwo­mən-Szor.

Czę­ść tech­nicz­na

Przejść ka­ny­on «Wo­ro­ta», na­stęp­nie, tra­wer­su­jąc wschod­ni stok szczy­tu 1213, dojść do po­cząt­ku śnie­żno-lo­do­we­go ku­lu­aru, wy­pro­wa­dza­ją­ce­go na prze­łęcz Gran­dio­zny (w kla­sy­fi­ka­cji tur­sty­cz­nej — 2B zim­ny). U po­cząt­ku ku­lu­aru re­ko­men­du­je się zro­bić linę.

Da­lej:

• Po stromym śnie­żno-lo­do­wym ku­lu­arze pod­nie­ść się na prze­łęcz Gran­dio­zny.
• Po te­ra­sie po­łu­dniowo-wschod­nie­go stoku szczy­tu 1213 przejść tra­wer­sem na prze­łęcz mię­dzy szczy­ta­mi 1213 i 1309 (prze­łęcz Pół­noc­na Ka­ro­wa, w kla­sy­fi­ka­cji tur­sty­cz­nej — 2A zim­ny).

Klucz tras­sy

Wy­raź­ny grzbiet skal­ny. W po­ro­dzie let­niej przy sil­nych wia­trach z Mor­za Kar­skie­go w związ­ku z szcze­gól­no­ścia­mi kli­ma­tycz­ny­mi gór Za­po­lar­nych ska­ły mogą być po­kry­te gę­stym śnie­żno-lo­do­wym na­ro­stem o gru­bo­ści do 70 cm lub wie­lo­cen­ti­me­trową szad­zią, więc trasa i w po­ro­dzie let­niej staje się wy­raź­na lo­do­wa, ale zwy­kle la­tem — to grzbiet zło­żo­ny z blo­ków skal­nych o wy­so­ko­ści od 5 do 10 m i z ogrom­nym zróż­ni­co­wa­niem re­lie­fu skal­ne­go. Idzie się rów­no­mier­nie, z na­prze­mi­an­ną ubez­pie­czką.

Zej­ście ze szczy­tu

Ze­jść tą samą trasą. W ra­zie nie­po­go­dy moż­li­wy jest wa­riant zej­ścia po po­łu­dniowo- wschod­nim grzbie­cie (trasa 1B kat. sł.) w do­linę rze­ki Sob. W tym wy­pad­ku dru­ży­nie, zszedł­szej do do­liny rze­ki Sob, przyj­dzie nie­bez­piecz­na, ale dłu­ga prze­chód­ka (po­nad 20 km) po gór­skiej tun­drze w obej­ście pół­noc­no-za­chod­nich sto­ków masy­wu gór­skie­go Rajiz.

1309,0 (szczyt Po­lar­ny) — 1256,4 —

1309,0 (szczyt Po­lar­ny)

¹

15 — 25

stop­ni. Po­zio­m

Od­ci­nek R3–R4

Szcze­gól­ność Ur­a­łu Po­lar­ne­go — w se­zo­nie zim­nym ska­ły są za­mknię­te gę­stym, zmarz­nię­tym śnie­giem

Footnotes

1. Po­dchod do po­cząt­ku ku­lu­aru. R0. Śnieg, usy­pia­nie. Dłu­go­ść — 2000 m. Na­chy­le­nie — ↩