Paszport

1. Numer rozdziału według KMGW — 2010 r. — 8.3.44

Ural Polarny, masyw górski Raiiz, dolina rzeki Sob

2. Nazwa wierzchołka: 1309,0 (szczyt Polarny)

wysokość: 1309,0 m trasa: Zachodnim grzbietem.

3. Kategoria trudności: proponowana 1Бз, pp.
4. Charakter trasy — kombinowany.
5. Różnica wysokości na trasie: 540 m
6. Długość trasy: 4100 m
7. Długość odcinków o największej kategorii trudności:

R1–R1500 m, R2–R2600 m, R3–0 m, R4–0 m, R5–0 m, R6–0 m.

8. Średnie nachylenie: głównej części trasy — 50 stopni.

całej trasy — 45 stopni.

9. Użyto haków:

Użyto w sumie na trasie:

• haków skalnych — 0
• закладок — 0
• haków szlamburowych stacjonarnych — 0
• ITO — 0
• haków szlamburowych zdejmowanych — 0

Pozostawiono haków na trasie: w sumie — 0; w tym szlamburowych — 0.

10. Wyruszenie na trasę — 7:00, 10 marca 2006 r.

Wyruszenie na wierzchołek — 15:30, 10 marca 2006 r. Powrót do BL — 17:00, 10 marca 2006 r.

11. Godziny marszowe drużyny: 8 godz.
12. Kierownik: Goletаrov Andrej Michajłowicz (2. sp. razrjad, Inta).

Uczestnicy:

• L. Kaneva (3. sp. razrjad, Syktywkar)
• E. Burcev (3. sp. razrjad, Syktywkar)
• K. Tostilikov (3. sp. razrjad, Syktywkar)

13. Trener: Żurawlew Siergiej Wasiliewicz, tytuł — KMS, instruktor-metodysta 1 kategorii.

Opis wierzchołka

Wierzchołek 1309 (szczyt Polarny) — jeden z wierzchołków masywu górskiego Raiiz, znajduje się w Jamalsko-Nienieckim Okręgu Autonomicznym (JNAO) obwodu tiumeńskiego, Uralskiego okręgu federalnego Federacji Rosyjskiej, na wschodnich stokach Uralu Polarnego, na północno-zachodzie masywu górskiego Raiiz, na wododziale dolin górskich rzek:

• Nyrwomien-Szor (północ),
• Sob (zachód),
• Enga-Ju (południowy wschód).

Wierzchołek — wyrażona skalna piramida, wysokość — 1309,0 m. Nazwa — nieoficjalna, ale utrwalona w środowisku turystyczno-alpinistycznym.

Wierzchołek 1309 (szczyt Polarny) — może być obiektem szkoleniowo-sportowych wejść, ponieważ ma szereg wyrażonych skalnych grzbietów.

Opis trasy: „Zachodnim grzbietem 2A (kombinowana)”

Trasa: „Zachodnim grzbietem 2A kat. trudn. (kombinowana)” — charakterystyczna szkoleniowo-treningowa trasa drugiej kategorii trudności, z pełnym zestawem naturalnych przeszkód, odpowiadających trasom tego poziomu trudności.

Przejście tej trasy ma nie tylko estetyczne, ale i szkoleniowo-sportowe praktyczne znaczenie, ponieważ pozwala w ramach wspinaczki wypracować umiejętności:

• asekuracji
• samoasekuracji na skalnym i śnieżno-lodowym terenie

Trasa grzbietowa, co pozwala na przeprowadzenie szkoleniowo-sportowych wspinaczek zarówno zimą, jak i latem.

Wyposażenie

Dla dokonania wspinaczki w składzie szkoleniowo-sportowej grupy złożonej z 6 osób (5 uczestników + instruktor) na trasie niezbędne jest następujące specjalne wyposażenie:

Osobiste (etatowe):

• Raki — obowiązkowe
• Czekan — obowiązkowy

Grupowe:

• Lina główna 10 mm — 3×50 m
• Młotek skalny — 1 szt.
• Haki skalne — 6 szt.
• Topór lodowy — 1 szt.
• Elementy zakładkowe — 6 szt.
• Śruby lodowe — 6 szt.
• Pętle — 6 szt.
• Pętle — 8 szt.

Podejście

Podejście od stacji Polarny Ural północnej kolei po dolinie rzeki Sob:

• zimą na nartach,
• latem drogą dla pojazdów terenowych,
• do biwaku „U jeziora”,
• Do cyrku, utworzonego przez zachodni grzbiet wierzchołka 1309 (szczyt Polarny), ogólnym skalnym grzbietem na wschodzie i zachodnim grzbietem w. 1287 (szczyt Topografów), zajmuje 4–6 godz. Bazyowy obóz wygodnie urządzić u jeziora (wysokość lustra wody jeziora 667,0 m) na osypiskowych polach górskiej tundry. (Przygotowanie posiłków na palnikach, kuchenek gazowych). Od jeziora, położonego na linii podnóża góry, zaczyna się trasa.

Część techniczna

Od jeziora podnieść się po żlebie w obniżenie zachodniego grzbietu, dalej ruch po grzbiecie.

Długi skalny grzbiet w zimie pokryty jest 3–4 cm lodu naciekowego (zimowy bardzo twardy). Skały 2 kat. trudn. z krótkimi odcinkami — płyty i ścianki 3 kat. trudn. wysokości do 5–10 m. Grzbiet wystaje piramidalnie, bez gwałtownych spadków wysokości w obniżeniach.

Ruch odbywa się z asekuracją na zmianę, punkty pośrednie — występy grzbietu, duże kamienne bloki. Głębokości lodu dla użycia śrub lodowych niewystarczające, użycie elementów zakładkowych utrudnione, ponieważ szczeliny zalane są lodem.

Klucz pierwszej części traversu:

• Travers grzbietu z odcinkami oblodzonych skał.
• Wyjście na wierzchołkowy kopułę.

Latem przy wspinaczce po skałach wymagane są umiejętności przejścia skalnych odcinków 3 kat. trudn. na stosunkowo niewielkich grzbietowych ściankach po 5–7 m, a zimą trudność stanowią „głowy cukrowe” — gęste śnieżne nawisy, charakterystyczne dla obszaru polarnego, przy przejściu których:

• Użycie śrub lodowych bezcelowe.
• Czekan nie wbija się.

(Grupom wspinaczy zaleca się zabranie na trasę specjalnych rurowatych haków firnowych.)

Dalej z wierzchołka 1309 (szczyt Polarny) zjazd po zaśnieżonym grzbiecie na przełęcz Południowy Karowy. Z przełęczy Południowy Karowy wejście po dobrze wyrażonym zaśnieżonym skalnym grzbiecie na wierzchołek 1287 (szczyt Topografów).

Klucz drugiej części traversu — ostatnie 50 m wyjścia na skalną wieżę wierzchołka:

• Technicznie trudna wspinaczka w rakach po oblodzonych skałach.
• Lód naciekowy.
• Minimum możliwości organizacji niezawodnych punktów pośrednich asekuracji i samoasekuracji.

Zjazd z wierzchołka

Zjazd z wierzchołka po północno-zachodnim grzbiecie wierzchołka 1287 do przełączki. Dalej — po łagodniejącym żlebie zjazd w zachodni karowy cyrk.

Trasa długa, wymagająca od uczestników wspinaczki:

• wiedzy i umiejętności poruszania się po różnych formach górskiego terenu;
• różnorodnych umiejętności organizacji asekuracji i samoasekuracji.

Ural Polarny. Masyw górski Raiiz. Wierzchołek — 1309 (Szczyt Polarny). Trasa: „Po zachodnim grzbiecie” (Fot. — wyjście na wierzchołkową wieżę). Poziom trudności — 2A kat. trudn. (Kombinowana).

R0 — początek trasy. Biwak „U jeziora” (wysokość — 767,0). R0–R1 — podjazd w obniżenie zachodniego grzbietu. Osypisko, zaśnieżony stok. 1500 m. Nachylenie do 45°. Poziom trudności odcinka kategoryjny. Ruch jednoczesny na skróconej linie.

R1–R2 — przejście zachodniego grzbietu do przełączki. Skały. Grzbiet. 2000 m. Nachylenie 25°, przy przejściu poszczególnych skalnych odcinków po 2–10 m nachylenie do 70°. Poziom trudności — 2–, 2+ kat. trudn.

Ruch:

• Jednoczesny na skróconej linie, asekuracja — zawinięcie liny za występy
• W poszczególnych przypadkach — na zmianę

R2–R3 — podjazd z przełączki zachodniego grzbietu na wierzchołek 1309 (szczyt Polarny). Skalisty grzbiet. Lód naciekowy. Gęste śnieżno-lodowe nawisy („Głowa cukrowa”). 600 m. Nachylenie — 45–55 stopni. Poziom trudności — 2−, 2+ kat. trudn. Na poszczególnych odcinkach (po 3–5 m — 3−, 3+ kat. trudn.) na zmianę asekuracja. Przy wyjściu na wierzchołkową wieżę — 100 metrów — poręczowe.

Zjazd z wierzchołka na przełęcz Południowy Karowy. Zaśnieżony skalisty grzbiet. Lód naciekowy. Gęste śnieżno-firnowo-lodowe nawisy („Głowa cukrowa”).

Ze skalnej wieży wierzchołka zjazd sposobem sportowym (4 liny), dalej — z asekuracją na zmianę.

Z przełęczy Południowy Karowy zjazd w zachodni karowy cyrk po łagodniejącym żlebie 2–, 1+ kat. trudn. Nie przedstawia trudności. W przypadku niepogody można nawiesić poręczowe (4 liny).

Szczyt Polarny

Odcinek R2–R3

Podjazd na wierzchołek 1309,0 (szczyt Polarny) — zaśnieżony skalisty grzbiet. Lód naciekowy. Śnieżno-firnowo-lodowe nawisy („Głowa cukrowa”).

• Długość — 600 m
• Nachylenie — 45–55 stopni
• Poziom trudności — 2–, 2+ kat. trudn.

Na poszczególnych odcinkach po 5–7 metrów:

• Nachylenie do 70°
• Trudność — 3–, 3+ kat. trudn.

Ruch z asekuracją na zmianę, w razie konieczności — współdziałanie wiązek, organizacja poręczowych.

Odcinek R1–R2

Wspinaczka zachod prętu zachodniego do przełączki. Grzbiet. Długość — 2000 m, średnie nachylenie — 25°, na lodowych odcinkach po 5–19 m — do 70°. Poziom

Trudności — 2–, 2+ kat. trudn. Ruch jednoczesny, na skróconej linie. Miejscami — na zmianę.

767.0

Początek trasy — biwak „U jeziora” w zachodnim cyrku szczytu Polarnego

Ural Polarny. Masyw górski Raiiz. Wierzchołek 1309 (Szczyt Polarny)

Wierzchołek 1309 (Szczyt Polarny) Trasa: „Zachodnim grzbietem” 2A kat. trudn. Odcinek

• R1–R2 — przejście zachodniego grzbietu do przełączki.

Szczyt Polarny

1309.0

R3

Odcinek trasy R2–R3

Charakterystyczne dla zimowych wspinaczek w obszarze polarnym śnieżne nawisy — „Głowa cukrowa”.