Wierz­cho­łek Pendirmapэ (1221 m)

Trasa: po Wschodnim grzbiecie

Kat. sł. — 2A (zimowy)

Kierownik: Sier­jakow Sier­giej Walien­ty­nowicz

Północna część Po­larnego Ur­ału (Za­polarn­y Ur­ał), gó­rski pas­mo Ma­ły Paj­pu­d­y­ński

Roz­dział w KMGW — 8,3.

E-mail — mr­ZHUR1958@MAIL.RU

Spra­woz­da­nie

O pierw­szo­pr­ze­jściu al­pi­ni­st­ycz­nej tra­sy: Na wierz­cho­łek Pendirmapэ 2A kat. sł.­(zimowy). Na ko­lej­no­ro­cznym al­p­me­ro­pr­zy­ja­ciu Ku­bok NP «Klub pół­noc­nych po­dró­ży «Sa­uk-Paj» (Klasa «Pier­w­szo­pr­ze­j­ścia») 2014 ro­ku

Re­gion: Ur­a­ł­ski fe­de­ra­lny ok­ręg RF (UFO), Ja­ma­lo-Nie­ne­cki au­to­no­micz­ny ok­ręg Tju­mie­ńskiej ob­lasti. Gó­rski kraj: Pół­noc­na część Po­lar­ne­go Ur­ału (Za­po­lar­ny Ur­ał) Do­li­na: do­li­na rze­ki Ma­ła­ja Paj­pu­d­y­na Pa­smo: Ma­ły Paj­pu­d­y­ński Wierz­cho­łek: Pendirmapэ (1221) Trasa: po Wschodnim grzbiecie Przy­go­to­wa­li: Sier­jakow S.W., Żu­ra­w­ljow S.W. Lip­iec 2014 r.

Za­po­lar­ny Ur­ał. Ma­ły Paj­pu­d­y­ński grzbiet. Wierz­cho­łek: Pendirmapэ (1221). Trasa «po Wschodnim grzbiecie». Or­ien­ta­cyj­nie: 2A kat. sł. (zimowy).

Fo­to wierz­cho­ł­ka z po­łu­d­niowo-wschodu (Maŵ, 2014 r.)

Frag­ment ma­py-kilome­tr­ki, z pro­ri­sow­ką ścież­ki pod­cho­du

Pa­spor­t

1. Numer roz­dzia­łu po KMGW — 2010 r. — 8.3.

Północna część Po­lar­ne­go Ur­ału (Za­po­lar­ny Ur­ał), pa­smo Ma­ły Paj­pu­d­y­ński.

2. Naz­wa wierz­cho­ł­ka: Pendirmapэ
3. Wy­so­kość: 1221 m
4. Trasa: po ws­chod­nim grzbiecie
5. Ka­te­go­ria złoż­ono­ści: 2A
6. Cha­rak­ter tra­sy — zimowy.
7. Prze­pa­d wy­so­ko­ści tra­sy: 670 m
8. Pro­t­y­żość tra­sy: 3250 m
9. Pro­t­y­żość od­cin­ków naj­więk­szej kat. sł.:

1 k.s. — 1 od­ci­nek — 1400 m, 2 k.s. — 2 od­cin­ki — 1850 m, 3 k.s. — 0 od­cin­ków — 0 m, 4 k.s. — 0 od­cin­ków — 0 m, 5 k.s. — 0 od­cin­ków — 0 m, 6 k.s. — 0 od­cin­ków — 0 m.

10. Śre­dnia str­miz­na: — 30 stopni.
11. Uży­to ha­ków:

Uży­to wszyst­kich na tra­sie:

• ska­lnych ha­ków — 0 szt
• za­kład­ek — 0 szt
• sz­la­m­bur­nych sta­cjo­nar­nych — 0
• ITO — 0
• sz­la­m­bur­nych śli­zga­wych — 0.

Po­zo­sta­wio­no «ha­ków» na tra­sie: wszyst­kich — 0 szt; w tym sz­la­m­bur­nych — 0.

12. Wy­jście na tra­sę — 7:00, 9 maja 2014 r.

Wy­jście na wierz­cho­łek (Pendirmapэ) — 13:00, 9 maja 2014 r. Wro­ce­nie do BL — 16:00, 9 maja 2014 r.

13. Go­di­ny ro­bo­cze ko­man­dy: — 7 g.
14. Kie­row­nik: Sier­jakow Sier­giej Walien­ty­nowicz (2-gi sp. ra­z­ład, g. Wor­ku­ta). Ucz­est­ni­cy: Ba­chwa­ło­wa Al­la Al­ek­sand­row­na (g. Wor­ku­ta, 3-gi sp. ra­z­ład), Boc­ka Gri­go­rij Gri­go­rje­wicz (g. Wor­ku­ta, 3-gi sp. ra­z­ład), Ka­ba­now Al­ek­sand­r Ana­to­lje­wicz (g. Wor­ku­ta, 3-gi sp. ra­z­ład), La­ko­m­y Ro­man Sier­giej­wicz (g. Wor­ku­ta, 3-gi sp. ra­z­ład), Maj­er Wik­tor Ljud­wy­go­wicz (g. Wor­ku­ta, 3-gi sp. ra­z­ład), Ti­s­zc­zen­ko Wła­di­mir Wi­kto­ro­wicz (g. Wor­ku­ta, 3-gi sp. ra­z­ład).
15. Tre­ner: Żu­ra­w­ljow Sier­giej Wa­si­ljew­icz, zwa­nie — KMS, in­struk­tor-me­to­dyk 1 ka­te­go­rii.

Pod­jazd od po­łu­stanka 110 km (by­ły osie­d­la Po­lar­ny) — 3,4 g na ly­żach

R0 — ba­zo­wy obó­z w mię­dzy­rze­czu poto­ków Med­wie­ży i Pr­y­my.

Od­ci­nek R0–R1.

• Pod­jazd na ws­chod­ni grzbiet i wierz­cho­łek 1037 (Pendirmapэ Ws­chod­nia). Śnież­ny stok.
• Dłu­gość — 500 m.
• Str­miz­na — do 45°.
• Po­zio­m złoż­ono­ści — 2Б.
• Jed­no­cze­sne ru­sze­nie w wię­zach, wza­jem­na as­ku­ra­ta.
• Ha­ków/za­kład­nych uży­to/po­zo­sta­wio­no: 0/0 szt., 0/0 szt.

Od­ci­nek R1–R2.

• Prze­cho­dze­nie ws­chod­nie­go grzbie­tu.
• Dłu­gość — 1650 m.
• Str­miz­na — 2°.
• Po­zio­m złoż­ono­ści — 1Б.
• Jed­no­cze­sne ru­sze­nie w wię­zach, wza­jem­na as­ku­ra­ta.
• Ha­ków/za­kład­nych uży­to/po­zo­sta­wio­no: 0/0 szt., 0/0 szt.

Od­ci­nek R2–R3.

• Pod­jazd na wierz­cho­ł­ko­wy ko­pu­ła.
• Dłu­gość — 200 m.
• Str­miz­na — do 45°.
• Po­zio­m złoż­ono­ści — 2Б, kat. sł.
• Jed­no­cze­sne ru­sze­nie w wię­zach, wza­jem­na as­ku­ra­ta.
• Ha­ków/za­kład­nych uży­to/po­zo­sta­wio­no — 0/0 szt, 0/0 szt.

R3 — wierz­cho­łek Pendirmapэ (1221 m).

SPUSK: Po śli­d­zie pod­jaz­du.

Opis wierz­cho­ł­ka

Wierz­cho­łek Pendirmapэ — naj­wyż­sza gó­ra Ma­łe­go Paj-Pu­d­y­ńskiego pa­sma. Znaj­du­je się w głów­nym wo­do­dział­nym pa­śmie pół­noc­nej czę­ści Po­lar­ne­go Ur­ału (Za­po­lar­ne­go Ur­ału), na gra­ni­cy Eu­ro­py i Azji, Re­pub­li­ki Ko­mi (Pół­noc­no-za­chod­ni fe­de­ra­lny ok­ręg RF) i Ja­ma­lo-Nie­ne­ck­ie­go au­to­no­micz­ne­go ok­rę­gu (JaNAO) Tju­mie­ńskiej ob­lasti (Ur­a­ł­ski fe­de­ra­lny ok­ręg RF). Wy­so­kość — 1221 m nad po­zio­po­zio­mu mo­rza. Naz­wa ofi­cjal­na. Wia­do­mo z XVIII wie­ku, na­nie­sio­na na ma­py-kilome­trow­ki Ge­ne­ra­l­ne­go Sztabu RF. W prze­ło­dze­niu z nie­ne­c­kie­go ję­zy­ka oz­na­cza — «Gó­ra, przy­cią­ga­ją­ca nie­bie­ski grom, o­gien (grom, pio­ru­ny)».

Opis trasy

Trasa «Po ws­chod­nim grzbiecie» — cha­rak­te­ry­stycz­na edu­ka­cyj­no-tre­nin­go­wa kom­bi­no­wa­na trasa 2A kat. sł. (śnież­no-lo­do­wa), z peł­nym na­bo­rem śnież­nych przy­rod­ni­czych prze­sz­ko­dó­w, od­po­wia­da­ją­cych tra­som te­go po­zio­mu.

Prze­cho­dze­nie te­j tra­sy ma nie tyl­ko es­te­tycz­ne, ale i edu­ka­cyj­no-sport­wo­we prak­tycz­ne zna­cze­nie, gdyż po­zwa­la w ra­mach wej­ścia od­ro­bić przy­ję­cia:

• as­ku­ra­ty,
• sa­mo­as­ku­ra­ty na śnież­nym re­lie­fie.

Trasa lo­gicz­na, dłu­go­trwa­ła, wy­ma­ga­ją­ca wstęp­nej przy­go­to­w­ki.

Sprzęt

Dla wy­ko­na­nia wej­ścia w skła­dzie edu­ka­cyj­no-sport­wo­wej gru­py z 6 osób (5 uczest­ni­ków + in­struk­tor) na tra­sie na­le­ży na­stę­pu­ją­cy spe­cjal­ny sprzęt:

Osobisty (ta­bel­kowy, w tym):

• kot­ki
• lo­do­rub
• la­w­inowy sz­nur (bi­p­per)

Wspól­ny:

• lina głów­na 10 mm × 50 m — 3 szt.
• la­w­inowe ło­pa­ty — 2 szt.

Pod­jazd

Wej­ście roz­po­czy­na się ze sta­cji «Mię­dzy­rze­cze poto­ków Med­wie­ży i Pr­y­my».

Pod­jazd do sta­cji:

• Pod­jazd od­by­wa się na ly­żach (do­pusz­czal­ne są śnie­go­stu­py).
• Od po­łu­stanka «110 km» (by­ły osie­d­la Po­lar­ny) iść po gru­n­to­wej dro­dze do zbu­rzo­ne­go mostu przez rzekę Ma­ła­ja Paj­pu­d­y­na.
• Da­lej po pra­wym brzegu rze­ki pod­no­sić się w górę rze­ki Ma­ła­ja Paj­pu­d­y­na.
• Po prze­pra­wie przez poto­k Med­wie­ży (moż­li­wa otwar­ta wo­da) na wy­so­kim le­wym brzegu ist­nie­ją wy­god­ne miej­sca dla ur­zą­dze­nia bi­wu­aku.

Osob­li­wo­ści bi­wu­aku:

• Bi­wu­ak «Mię­dzy­rze­cze poto­ków Med­wie­żego i Pr­y­mo­go­» zna­j­du­je się w stre­fie tun­dry, ko­niecz­ne są ga­zo­we pa­len­nis­ka.
• Te­le­fo­nicz­nej łącz­no­ści nie ma.
• Łącz­ność po UKW-ra­dio­sta­cjach — pro­ble­ma­tycz­na.

Czas pod­jaz­du:

• Od po­łu­stanka «110 km» do bi­wu­aku za­ję­ło 3–4 g.
• Od bi­wu­aku «Mię­dzy­rze­cze poto­ków Med­wie­ży i Pr­y­my» do po­cząt­ku tra­sy — pół­to­ra–dwa go­dzi­ny.

Tech­nicz­na część

Po­czą­tek tra­sy — śnież­ny stok ws­chod­nie­go grzbie­tu. Ist­nie­je wy­god­ne miej­sce dla or­ga­ni­za­cji wię­zów — za­bez­pie­czo­na od wia­tru pod­ska­l­na nisza. Kot­ki na tra­sie — ko­niecz­ne!

W maju na­sto­wa­ja ko­ra po gę­sto­ści nie ustę­pu­je wie­lo­let­niemu fir­no­wi. Sk lon po­ten­cjal­nie la­w­inowy, sz­cze­gól­nie przy wy­pa­dze­niu świe­że­go śnie­gu, dla­te­go re­ko­men­du­je się pod­jazd po sk lonie «w лоб» do wy­cho­du na ws­chod­ni grzbiet wierz­cho­ł­ka 1037 (Pendirmapэ Ws­chod­nia).

Po grzbie­cie pod­no­sić się do wierz­cho­ł­ka 1037 (Pendirmapэ Ws­chod­nia). Z wierz­cho­ł­ka 1037 (Pendirmapэ Ws­chod­nia) na­le­ży prze­śled­zić naj­bar­dziej bez­piecz­ną ścież­kę po grzbie­cie, gdyż ist­nie­ją se­zon­ne, na­wisające kar­ni­zy.

Da­lej ru­szać po zaśnież­onym grzbie­cie, któ­ry pół­noc­niej (w kie­run­ku — pra­wo) wierz­cho­ł­ka łąc­zy się z głów­nym wo­do­dział­nym pa­smem. Od połą­cze­nia po głów­nym wo­do­dział­nym pa­śmie wy­jść na przed­wierz­cho­ł­ko­we pla­to i po zaśnież­onym pla­to iść na po­łu­dnie (w le­wo), w kie­run­ku wy­raź­nie ska­lne­go o­st­ca.

Grzbiet ku wierz­cho­ł­ko­wi zwęż­a się do 1,5–2 m. Uży­cie kot­ków na przed­wierz­cho­ł­ko­wym pla­to i głów­nym wo­do­dział­nym grzbie­cie za­le­ży od gę­sto­ści śnie­gu.

Trasa rów­no­znacz­na co do złoż­ono­ści, wy­raź­ne­go klu­czo­we­go od­cin­ka nie ma.

Wierz­cho­łek Pendirmapэ (1221) — wy­raź­ny ska­lny o­st­ciec na wierz­cho­ł­ko­wym pla­to w pół­noc­nej czę­ści, gdzie pla­to zwęż­a się do nie­sze­ro­kie­go grzbie­tu. Tur pod ska­l­nym o­st­cem.

Spust z wierz­cho­ł­ka od­by­wa się po śli­dzie pod­jaz­du.

Gó­ra 1037 (Pendirmapэ Ws­chod­nia)

Pół­noc­na część Po­lar­ne­go Ur­ału (Za­po­lar­ny Ur­ał). Ma­ły Paj­pu­d­y­ński grzbiet. Wierz­cho­łek: Pendirmapэ (1221). Trasa: «Po ws­chod­nim grzbiecie». 2A (zimowy) (or­ien­ta­cyj­nie)

(tabe­la przy­rod­ni­czych prze­sz­ko­dó­w tra­sy)

Ra­chu­nek koń­co­wy

Pro­t­y­żość tra­sy — 3250 m. Śre­dnia str­miz­na — 30°. Cha­rak­ter re­lie­fu — śnież­no-lo­do­wy. Tech­nicz­nych od­cin­ków:

• kat. sł. 1Б — 1 od­ci­nek — 1400 m
• kat. sł. 2Б — 2 od­cin­ki — 1850 m

Uży­to ha­ków i za­kład­nych: 0/0. Po­zo­sta­wio­no ha­ków i za­kład­nych: 0/0.

R1 — wierz­cho­łek 1037 (Pendirmapэ Ws­chod­nia)

¹

ra­z­ład). Ucz­est­ni­cy:

Ucz­est­ni­cy:

• Ba­chwa­ło­wa A. A. (Wor­ku­ta, 3-gi sp. ra­z­ład)
• Boc­ka G. G. (Wor­ku­ta, 3-gi sp. ra­z­ład)
• Ka­ba­now A. A. (Wor­ku­ta, 3-gi sp. ra­z­ład)
• La­ko­m­y R. S. (Wor­ku­ta, 3-gi sp. ra­z­ład)
• Maj­er W. L. (Wor­ku­ta, 3-gi sp. ra­z­ład)
• Ti­s­zc­zen­ko W. W. (Wor­ku­ta, 3-gi sp. ra­z­ład)

Footnotes

1. Ucz­est­ni­cy pierw­szo­pr­ze­j­ścia: Kie­row­nik: S. W. Sier­jakow (Wor­ku­ta, 2-gi sp. ↩