Paszport wejścia

Region: Ural Subpolarny. Pasmo: Pasmo Narodo-Ityński (grzbiet). Dolina: Dolina rzeki Bolszaja Lemwa. Masyw górski: główny grzbiet wododziałowy Uralu Subpolarnego (odcinek: w. Lemwajz – w. Chajmajz)

Nr rozdziału wg KMGW-2001 r. – Nr 8. „Inne systemy górskie, masywy”.

Nazwa szczytu — 1345 (góra Oplesnina)

Wysokość — 1345

Nazwa trasy — po piątym kontrforsie zachodniego stoku

Pierwszego wejścia

Zalecana kategoria trudności do włączenia do KMGW Federacji Alpinizmu Rosji — 2A kat. trudn. (skalny)

Uwaga: Federacja Alpinizmu Republiki Komi prosi komisję klasyfikacyjną FAR o uznanie grupie pionierów wejścia 2B kat. trudn.

Różnica wysokości — 675 m Długość trasy — 2000 m Średnie nachylenie głównej (technicznej części) trasy — 55°. Średnie nachylenie całej trasy — 45°. Technicznie trudne odcinki: odcinki 3 kat. trudn. — 1; 4, 5 i wyższej kategorii trudności — brak

Haczyków na trasie nie pozostawiono. Czas zespołu na wejście:

Podejście do bazy ( zakonserwowana baza geologów „Lemwa”) od osiedla górników Paczwoż — 2 doby.

Wejście od bazy — 10 godz.

Kierownik: Malcew S. L. (1-szy sp. разряд, instr. 3 kat., ud. Nr 299, m. Uxta)

Uczestnicy:

Punanowa A. A. (3-ci sp. разряд, Syktywkar)
Bondaruk P. A. (3-ci sp. разряд, Syktywkar)
Drużinin E. W. (3-ci sp. разряд, Syktywkar)

Trener — Żurawlew Siergiej Wasiljewicz (KMS, instr. 2 kat., ud. Nr 1124, m. Syktywkar)

Starszy trener-wydający — Fomenko Feliks Nikołajewicz (KMS, instr. 1 kat., ud. Nr 7, m. Uxta)

Wyjście na trasę	— 7:00 12 sierpnia 2006 r.
Wyjście na szczyt	— 15:45 12 sierpnia 2006 r.
Powrót do bazy	— 19:00 12 sierpnia 2006 r.

Impreza alpinistyczna: Wolontariacka młodzieżowa naukowo-sportowa ekspedycja alpinistyczna „Wysoty rodnogo kraja – 2006”, poświęcona 85-leciu państwowości Republiki Komi.

Organizatorzy ekspedycji:

Federacja Alpinizmu Republiki Komi
Partnerstwo Niekomercyjne „Klub północnych podróży – „Sauk-Paj”
Klub turystów i alpinistów m. Uhty.

Wyk.: Malcew Siergiej Leonidowicz, Żurawlew Siergiej Wasiljewicz, Hajfert Polina Siergiejewna. Syktywkar, 167000, ul. Internacionalnaja, 97, kw. 12. Tel. 24-24-91. E-mail: Zhur58@rambler.ru

R0 – Baza Profil z południowego zachodu

Federacja Alpinizmu Republiki Komi

NP „Klub północnych podróży «Sauk-Paj»” Klub turystów i alpinistów m. Uhty

Sprawozdanie z pierwszego wejścia

Region górski: Ural Subpolarny Dolina: dolina rzeki Bolszaja Lemwa Pasmo: Pasmo Narodo-Ityński (grzbiet) Masyw górski: główny grzbiet wododziałowy Uralu Subpolarnego (odcinek: w. Lemwajz – w. Chajmajz)

Szczyt: 1345 (góra Oplesnina) Trasa: po piątym kontrforsie zachodniego stoku Zalecana kategoria trudności do włączenia do KMGW Federacji Alpinizmu Rosji: 2A (skalny). (Zaleca się uznanie grupie, która dokonała pierwszego wejścia, kategorii 2B kat. trudn.)

Kierownik, instr. oddz. SP-1: Malcew Siergiej Leonidowicz Data wejścia: 12 sierpnia 2006 r. Impreza alpinistyczna: Wolontariacka młodzieżowa naukowo-sportowa ekspedycja alpinistyczna „Wysoty rodnogo kraja – 2006”, poświęcona 85-leciu państwowości Republiki Komi.

Starszy trener-wydający FA Republiki Komi — Fomenko F. N. (KMS, instr. 1 kat., ud. Nr 7, m. Uhta)

Zastępca ds. bezpieczeństwa (naczelny instruktor) FA Republiki Komi — Żurawlew S. W. (KMS, instr. 2 kat., ud. Nr 1124, żeton Nr 6190, m. Syktywkar)

Sprawozdanie przygotowane przez: kier. ekspedycji: Żurawlew Siergiej Wasiljewicz Adres: 167000, Syktywkar, ul. Internacionalnaja, d. 97, kw. 12. Tel.: (8212) 24-24-91 (dom). E-mail: Zhur58@rambler.ru

Syktywkar, 2006

Piąty kontrfors, w. 1345 (g. Oplesnina), 2A kat. trudn. (skalny). Widok z doliny r. B. Lemwy z „Zachodniego wzgórza”. R0 – Widok ogólny trasy po 5-m kontrforsie zachodniego stoku, 2A kat. trudn. (skalny) Profil trasy po 5-m kontrforsie zachodniego stoku, 2A kat. trudn. (skalny)

Opis szczytu

Szczyt — 1345 (góra Oplesnina), położony na odcinku między szczytami Lemwajz (na południu) i Chajmajz (na północy) Głównego grzbietu wododziałowego – Pasma Narodo-Ityńskiego (grzbietu) Uralu Subpolarnego, który rozdziela dolinę:

rzeki Bolszaja Lemwa (południe, południowy zachód);
rzeki Parnokaju (północ, północny zachód);
rzeki Tykołtowa (wschód, północny wschód);
rzeki Pietraschior – (północny wschód).

Główny grzbiet wododziałowy Uralu Subpolarnego (na odcinku w. Lemwajz – w. Chajmajz) — silnie zniszczony masyw górski, rozdzielający Europę i Azję, urywający się na zachód licznymi skalnymi kontrforsami typu karowego, a na wschód (do Syberii) — długimi osypiskowymi stokami.

Szczyt — 1345 (góra Oplesnina) — znajduje się w centralnej części tego odcinka. Stanowi wydłużony grzbietowy masyw, rozciągnięty z południa na północ. Zachodnie stoki — skalne zrzuty typu karowego w postaci serii kontrforsów, blisko siebie położonych pod względem długości i stromizny. Wierzchołkowy kopuła składa się z dużych okruchów skalnych.

Nazwa szczytu na mapie nie występuje. U obskich Komi-reniferowców z wsi Saranpaul, od czasu do czasu pasących stada reniferów w dolinie rzeki Bolszaja Lemwy, ten szczyt nie ma lokalnej samodzielnej nazwy. Nazwę szczytowi 1345 — góra Oplesnina — nadali uczestnicy młodzieżowej wolontariackiej ekspedycji, którzy dokonali pierwszego wejścia.

Opis trasy

Podejścia: od biwaku w górnym biegu rzeki Bolszaja Lemwa (zakonserwowana baza geologów „Lemwa”: 3 baraki + łaźnia) wyjść w górę doliny rzeki Bolszaja Lemwy do ujścia bezimiennego strumienia, wpadającego do Bolszaja Lemwy po prawej stronie (10 min drogi od bazy). Przeprawiwszy się przez strumień, podnosić się wzdłuż tego strumienia po lewym brzegu pod skalny karowy zachodni stok szczytu 1345 (góry Oplesnina).

Techniczna część trasy: U podstawy kontrforsa zorganizować zespoły, w tym celu jest dogodny plac. Dalej, rozpocząć ruch po serii naprzemiennych ścianek skalnych (po 10–15 m) i pochyłych półek, następnie wyjść na skalny grzbiet. Półki pokryte mchem, wymagają dodatkowej uwagi od uczestników, szczególnie w deszczową pogodę.

Po serii półek i ścianek (długość odcinka w granicach 40–60 m, poziom trudności skał – 2, 2+) należy podnieść się na grzbiet kontrforsa. Dalej ruch jednoczesny z założeniem liny za duże bloki skalne i występy do szerokiej pochyłej skalnej półki (długość odcinka w granicach 200 m, poziom trudności skał – 2). Następnie odcinek grzbietowy – seria „grzebieni”. Przechodzić wzdłuż nich, trzymając się prawej strony. Dalej ruch jednoczesny po silnie zniszczonym niekategoryjnym skalnym grzbiecie o długości 100 m. Następnie — wyjście na przedwierzchołkową terasę, przecinającą cały skalny masyw szczytu. Przeciąć terasę i wyjść do wierzchołkowej kopuły, zbudowanej z dużych okruchowych bloków. Po dużych blokach podnieść się na szczyt 1345 (górę Oplesnina).

Ścieżka zejścia: Zejście po południowym grzbiecie do osypiskowej przełączki między szczytem 1345 (g. Oplesnina) a szczytem 1280 („Jedność Rosji”), następnie po terasie do połączenia z zachodu, z doliny rzeki Bolszaja Lemwa, osypiskowego grzbietu (wzgórza):

zejście po wzgórzu do drogi dla pojazdów terenowych;
powrót do bazy po wyjściu na drogę dla pojazdów terenowych nie przedstawia trudności.

Wymagane wyposażenie (grupa sportowa z 4 osób):

lina główna – 2 × 50 m
młotek skalny – 2 szt.
karabiny – 6 szt.
haki – 5 szt.
elementy zabezpieczające (stopery) – 5 szt.
obejścia – 5 szt.
pętle stacyjne – 4 szt.

Mapa-schemat wejścia na w. 1345 (góra Oplesnina). Niemasштабная, mniej więcej 1 cm – 500 m. Ścieżka zejścia.

www.alpfederation.ru ↗

Schemat w znakach UIAA

Szczyt: 1345 (góra Oplesnina) Trasa: po piątym kontrforsie zachodniego stoku

R0 — Biwak w górnym biegu r. Bolszaja Lemwa (zakonserwowana baza geologów „Lemwa”). R0–R1 — Podejście pod podstawę piątego kontrforsa. Charakter odcinka — górska tundra, rumowiska skalne. Długość odcinka — 2000 m. Poziom trudności technicznej — niekategoryjny.

R1–R2 — Wyjście na skalny grzbiet kontrforsa. Ściany skalne, płyty. Długość odcinka — 40 m. Nachylenie odcinka — 40–50°. Poziom trudności technicznej — 1, 1+. Ruch jednoczesny, na skróconej linie.

R2–R3 — Przechodzenie skalnego grzbietu kontrforsa. Grzbiet. Ściany skalne, płyty. Długość odcinka — 40 m. Nachylenie odcinka — 45–55°. Poziom trudności technicznej — 2, 2+. Ruch jednoczesny, w pojedynczych miejscach – naprzemienna asekuracja.

R3–R4 — Przechodzenie skalnego grzbietu. Grzbiet. Ściany skalne, płyty. Długość odcinka — 40 m, nachylenie odcinka — 45–55°. Poziom trudności technicznej — 2, 2+. Ruch jednoczesny, w pojedynczych miejscach – naprzemienna asekuracja.

R4–R5 — Podejście po grzbiecie pod skalną wieżę. Grzbiet. Ściany skalne, płyty. Długość odcinka — 40 m, nachylenie odcinka — 45–55°. Poziom trudności technicznej — 2, 2+. Ruch jednoczesny, w pojedynczych miejscach – naprzemienna asekuracja.

R5–R6 — Przechodzenie skalnej wieży. Ściana skalna. Długość odcinka — 40 m, nachylenie odcinka — 60°. Poziom trudności technicznej — 2+. Ruch z naprzemienną asekuracją.

R6–R7 — Przechodzenie serii „grzebieni”. Wyjście na terasę. Grzbiet. Ściany skalne, płyty. Długość odcinka — 80 m, nachylenie odcinka — 50–60°, na pojedynczych odcinkach po 5–7 m — 70°. Poziom trudności technicznej — 2, 2+. Ruch z naprzemienną asekur założeń liny.

R7–R8 — Przechodzenie terasy. Silnie zniszczone skały. Długość odcinka — 100 m. Nachylenie odcinka — 15°. Poziom trudności technicznej — 1. Ruch jednoczesny na skróconej linie.

R8–R9 — Wyjście pod wierzchołkowy osypiskowy kopułę i wejście na szczyt. Duże bloki, skalne odcinki.