Paszport wejścia

Region górski — Ural Polarny Masyw górski — masyw Raj-Iz Dolina — dolina rzeki Nyrdvomen-Szor. Nr rozdziału według KMGV-2001 — nr 8. „Inne systemy górskie i masywy”. Nazwa szczytu — 1159 (Dinოზавr Główny). Wysokość — 1159 m Nazwa trasy — wzdłuż pierwszego kontraforta centralnego skalnego masywu północnej ściany zachodniego grzbietu Kategoria trudności — 3B kat. trudn. Charakter trasy — skalna Różnica wysokości — 950 m (wg mapy Sztabu Generalnego Federacji Rosyjskiej: początkowa wysokość — 199 m, wierzchołek — 1159 m). Długość trasy — 3 km (odcinek skalny — 800 m) Technicznie trudne odcinki — odcinków 5 kat. trudn. — brak, 6 kat. trudn. — brak. Średnie nachylenie głównej części trasy — 50°, części technicznej — 60°. Haczyków na trasie: pozostawiono — 0. Użyto haczyków — 6, elementów zakładanych — 18 szt. Czas marszu zespołu — 10 godzin. Skład grupy:

• kier. S. L. Malcew (1. sp. kat., Uhta)
• E. W. Doniuszko (2. sp. kat., Uhta) Wejście na trasę — 6:00 1 lipca 2007 r. Wejście na wierzchołek — 14:00 1 lipca 2007 r. Powrót do bazy — 16:00 2 lipca 2007 r. Organizacje przeprowadzające wydarzenie alpinistyczne — „Ekspedycja alpinistyczna Federacji Alpinizmu Republiki Komi, Partnerstwo Niekomercyjne «Klub Podróżników Północy «Sauk-Paj» (m. Syktywkar) i Klub Turystów i Alpinistów m. Uhty”. Termin wydarzenia alpinistycznego — od 25 czerwca do 10 lipca 2007 r.

Starszy trener — wydający FARK (Federacja Alpinizmu Republiki Komi) F. N. Fomenko (KMS, instruktor-metodyk 1. kategorii, ud. nr 07, m. Uhta)

Starszy trener — wydający wydarzenie alpinistyczne S. W. Żurawlew (KMS, instruktor-metodyk 2. kategorii, ud. nr 1124, m. Syktywkar)

Federacja Alpinizmu Republiki Komi m. Syktywkar, 2007 r.

W. 1159 (Dinозавr Główny) st. 3 gr. — Trasa wejścia wzdłuż 1. kontraforta S. st. Z grzbietu — centrum. Usk. Masyw S st. 3 gr. Trasy przebyte w ramach ekspedycji „Raj-43”.

FEDERACJA ALPINIZMU ROSJI RUSSIAN MOUNTAINEERING FEDERATION

Opis wierzchołka

Wierzchołek 1159 (Dinозавr Główny) znajduje się w masywie górskim Raj-Iz Uralu Polarnego, na terytorium Jamalsko-Nienieckiego Okręgu Autonomicznego Federacji Rosyjskiej za Kołem Polarnym. Charakterystyczną cechą tras na ten wierzchołek wzdłuż północnej ściany zachodniego grzbietu są trudne skalne kontraforty z dużą różnorodnością skalnego reliefu, od niewielkich pochyłych ścianek i płyt do długich wewnętrznych kątów, często kończących się występami na początku i długim przejściem wzdłuż mocno zniszczonego, skalno-usypiskowego grzbietu przy wznoszeniu się na wierzchołek. Cechą wierzchołków Uralu Polarnego jest to, że trudność wzrasta sekwencyjnie od początku trasy do wieżowatej wieżyczki wierzchołkowej. Różnica wysokości od początku trasy (wysokość poziomu wody przy bazie w dolinie rzeki Nyrdvomen-Szor nad poziomem morza 199 m, wierzchołek — 1159 m), ponad 800 m. Wierzchołek 1159 (Dinოზавr Główny) znajduje się na liście sklasyfikowanych wierzchołków. Pierwsze trasy na ten wierzchołek zostały wytyczone przez alpinistów z Uhty w zimowych sezonach 95–99 lat. To oni nadali alpinistyczną nazwę wierzchołkowi, ponieważ wierzchołek ten nie ma własnej nazwy. Z doliny potoku Nyrdvomen-Szor, najwygodniejszego miejsca dla bazy — dużego oazy modrzewiowo-olszowego w tundrze, — wierzchołek jest łatwo rozpoznawalny dzięki wyraźnie zaznaczonym skalnym ścianom i kontrafortom północnej i północnej ściany zachodniego grzbietu. www.alpfederation.ru ↗

Zdjęcie techniczne Trasy

Wierzchołek 1159 (Dinозавr Główny) Trasa: wzdłuż pierwszego kontraforta centralnego skalnego masywu północnej ściany zachodniego grzbietu Graficzny profil technicznej części trasy z zaznaczeniem najtrudniejszych odcinków Skala: 1 cm — 50 m Klucz trasy — skalna ściana przedwierzchołkowej wieży. Wyjście na przedwierzchołek. Przejście ściany i wyjście na pierwszą wieżę skalną.

Profil technicznej części Trasy

Opis trasy

Trasa: Pierwszy kontrafort centralnego skalnego masywu północnej ściany zachodniego grzbietu wierzchołka 1159 (Dinозавr Główny) przypomina trójkąt. Ten kontrafort jest najbliżej wierzchołka. Z bazy w dolinie rzeki Nyrdvomen-Szor jest dobrze widoczny.

Podejścia: Poruszając się od biwaku w dolinie rzeki Nyrdvomen-Szor (patrz załączoną mapę-schemat), przeprawić się przez rzekę Nyrdvomen-Szor, obejść z prawej strony (w kierunku marszu) zielony golec i wspiąć się po śnieżnych (usypiskowych) polach do dużego skalnego ostańca. Od niego w lewo, w kierunku marszu, trawersem po usypiskowych stokach, po śnieżnych polach podejść do skalnego stoku pierwszego (od lewej do prawej od wierzchołka) kontraforta centralnego skalnego masywu zachodniego grzbietu. U podstawy kontraforta na dużej skale zorganizować łączność.

Charakterystyczny punkt orientacyjny początku trasy — brak wyraźnego punktu orientacyjnego, ale wygładzona ściana lewego stoku sugeruje logiczne odejście w prawo w kierunku wyraźnego skalnego żebra.

Techniczna część trasy

W prawo od wygładzonych monolitów wzdłuż wyraźnego skalnego żebra przejść do pochyłej ścianki. Po lewej stronie na grzbiecie widoczny charakterystyczny żandarm „Uszy”.

Po pochyłej ściance z dużą ilością pęknięć i występów podejść pod podstawę wewnętrznego kąta. Wewnętrznym kątem, skałami średniego poziomu trudności, obejść z prawej strony skalne lustro i wyjść pod ściankę z rozłamem. Pochyła ściana z rozłamem jest przechodzona frontalnie i prowadzi na długą pochyłą skośną półkę, biegnącą w lewo na grzbiet kontraforta.

Po półce podejść pod pierwszą wieżę skalną. Wieża jest ograniczona uskokami w żleby. Przechodzi się ją frontalnie po skałach średniego poziomu trudności.

Od wieży po długim, poszarpanym skalnym grzbiecie podejść do serii grzbietowych ścianek drugiej wieży skalnej. Wyjście na drugą wieżę skalną jest prostsze po prawej stronie.

Dalej — wyjście na grzbiet. Grzbiet jest poszarpany, z gęstych skał, ale nie trudny do przejścia, idzie się jednocześnie. Prowadzi pod skalną wieżę przedwierzchołkową.

Klucz trasy: Wyjście na wieżę przedwierzchołkową — kluczowe miejsce trasy. Gęste, strome skały z dużą ilością zaczepów i podpór, ale z minimum miejsc dla pośrednich punktów asekuracji.

Po przejściu kluczowego miejsca i wyjściu na przedwierzchołek, a następnie na zachodni grzbiet, trasa nie przedstawia trudności. Po śnieżno-usypiskowych polach podejść pod wierzchołkowy usypiskowy kopiec. Dalej po prostych skałach 1–2 kategorii trudności i dużych blokach skalnych wspiąć się na wierzchołek.

Wierzchołek jest dobrze wyrażony. Na wierzchołku — znak triangulacyjny.

Wyposażenie: dla grupy sportowej z osób: lina główna 2 szt × 10 mm × 50 m. Haczyki skalne — 10 szt. Elementy zakładane — 12 szt.: stopery małe — 16, stopery „Żagle” — 6, heksy — 4. Pętle stacyjne — 6 szt, odciągi — 10 szt. Palnik gazowy — 1 szt. Kociołek — 1 szt. Osobiste wyposażenie tablicowe — dla każdego uczestnika.

Instruktorowi na marginesie

1. Trasa odpowiada wymaganiom stawianym dla tras szkoleniowo-sportowych 3 kat. trudn. Skały na trasie są gęste, monolityczne. Niebezpieczeństwo spadania kamieni — subiektywne, zależne od samych uczestników.

Opłata trasy w znakach UIAA

R0 — baza w olszowym oazie rzeki Nyrdvomen-Szor.

R0–R1 — Baza — przeprawa przez rzekę Nyrdvomen-Szor. Przeprawa przez rzekę Nyrdvomen-Szor w bród (głęb. 40–60 cm, w okresie obfitego topnienia śniegu wymagana jest organizacja asekuracji na linie). Długość odcinka — 500 m, nachylenie — 0–5°. Poziom trudności — niekategoryjny.

R1–R2 — obejście zielonego gielca i podejście do skalnego ostańca na zielonym usypisku. Tundra górska, rumowiska. Długość odcinka — 2500 m. Nachylenie odcinka: na początku 30–45°, w górnej części 45–50°. Poziom trudności — niekategoryjny.

R2–R3 — Trawers usypiskowych i śnieżnych stoków, wejście po zniszczonych skałach do podstawy pierwszego kontraforta w celu zorganizowania łączności. Duże bloki skalne, śnieg. Długość odcinka — 200 m. Nachylenie odcinka — 45–50°. Poziom trudności — 1 kat. trudn. Asekuracja przy poruszaniu się po dużych blokach skalnych — gimnastyczna.

R3–R4 — Obejście prawego lustra skalnego wzdłuż skalnego żebra. Wyjście pod skośną ściankę skalną. Skały. Dogodne zaczepy i podpory, duża ilość pęknięć i rozłamów dla organizacji punktów asekuracji. Długość odcinka — 50 m. Nachylenie — 50°. Poziom trudności — 3 kat. trudn. Asekuracja naprzemienna.

R4–R5 — Przejście skośnej ścianki i wyjście pod wewnętrzny kąt. Gęste skały z dużą ilością występów i zaczepów. Długość odcinka — 20 m. Nachylenie odcinka — 60°. Poziom trudności — 2, 3 kat. trudn. Stacja asekuracyjna wygodna na niewielkiej półce. Ruch uczestników naprzemienny.

R5–R6 — Przejście wewnętrznego kąta i wyjście pod ścianę z rozłamem. Wewnętrzny kąt — dogodny obchód skalnego lustra, znajdującego się na grzbiecie. Skały z dużą ilością zaczepów i pęknięć dla organizacji asekuracji. Długość odcinka — 25 m. Nachylenie odcinka — 60°. Poziom trudności — 3 kat. trudn. Asekuracja haczykowa, z użyciem elementów zakładanych. Obowiązkowe odciągi w celu zmniejszenia tarcia. Ruch uczestników naprzemienny.

R6–R7 — Przejście ściany z rozłamem i wyjście na skośną, przecinającą grzbiet kontraforta, półkę. Monolityczne skały. Długość odcinka — 20 m. Nachylenie odcinka — 60°. Poziom trudności — 3 kat. trudn. Ruch grupy z naprzemienną asekuracją. Wyjście na wygodną skalną półkę, przecinającą grzbiet kontraforta.

R7–R8 — Wyjście na skalny grzbiet kontraforta. Trawers po pochyłej skalnej półce. (w lewo w kierunku marszu). Długość odcinka — 50 m. Nachylenie odcinka — 30–35°. Poziom trudności — 2 kat. trudn. Ruch — naprzemienny. Asekuracja haczykowa. Z użyciem elementów zakładanych, pętli, nałożonych na występy.

R8–R9 — Przejście ściany i wyjście na pierwszą wieżę skalną. Monolityczne skały. Minimum zaczepów, minimum pęknięć dla organizacji pośrednich punktów asekuracji. Długość odcinka — 50 m. Nachylenie odcinka: w dolnej części — 65°. Poziom trudności — 3 kat. trudn. Ruch — naprzemienny. Asekuracja — haczykowa, za pomocą elementów zakładanych.

R9–R10 — Przejście skalnego grzbietu. Wyjście pod serię skośnych ścianek. Silnie poszarpany skalno-usypiskowy grzbiet. Długość odcinka — 150 m. Nachylenie — 40°. Poziom trudności — 1, 2 kat. trudn. Ruch jednoczesny.

R10–R11 — Przejście skośnej pochyłej ścianki.

Klucz trasy odcinek R13 №6

Monolityczne skały. Długość odcinka — 20 m. Nachylenie odcinka — 60°. Poziom trudności — 3, 4 kat. trudn. Ruch — naprzemienny. Organizacja asekuracji za pomocą haczyków i elementów zakładanych.

R11–R12 — Przejście ścianki i wejście po skalnym grzbiecie pod kluczowe miejsce trasy — przedwierzchołkową wieżę. Skały. Pochyła ściana. Długość odcinka — 30 m. Nachylenie — 50°. Poziom trudności — 3 kat. trudn. Ruch naprzemienny. Grzbiet skalny. Długość odcinka — 40 m. Nachylenie odcinka — 45°. Poziom trudności — 2 kat. trudn.

R12–R13 — Przejście kluczowego miejsca — skalnej ściany przedwierzchołkowej wieży. Wyjście na przedwierzchołek. Monolityczne skały z minimum miejsc dla organizacji pośrednich punktów asekuracji. Długość odcinka — 30 m. Nachylenie — 70°. Poziom trudności — 3, 4 kat. trudn. Ruch naprzemienny. Organizacja asekuracji za pomocą haczyków i elementów zakładanych.

R13–R14 — Wyjście na zachodni grzbiet i przedwierzchołkowe płaskowyż. Usypiskowy, zniszczony skalny grzbiet. Długość odcinka — 150 m. Nachylenie odcinka — 20°. Poziom trudności — n/k. Ruch jednoczesny. Asekuracja gimnastyczna.

R14–R15 — Podejście po płaskowyżu pod skalny wierzchołkowy kopiec. Usypiska. Długość odcinka — 400 m. Nachylenie odcinka — 5°. Poziom trudności — n/k. Ruch — jednoczesny. Asekuracja gimnastyczna.

R15–R16 — Przejście skalnego masywu wierzchołkowego kopca i wyjście po grzbiecie na wierzchołek. Skały. Długość odcinka — 250 m. Nachylenie odcinka — 35°. Poziom trudności — 2 kat. trudn. Ruch — jednoczesny, na skróconej linie. Organizacja asekuracji przez występy.

R16 — wierzchołek 1159 (Dinозавr Główny). R16–R0 — Zejście trasą 1B (z) środkiem wschodniego stoku. Usypiska, śnieg. Przeprawa przez rzekę Nyrdvomen-Szor po śnieżnych mostach. (Śnieżne mosty latem są subiektywnie niebezpieczne!). Droga po górskiej tundrze. Długość odcinka — 4–5 km. Poziom trudności: w górnej części — 1 kat. trudn., w dolnej części — niekategoryjny. www.alpfederation.ru ↗

Odcinek R8–R9

Odcinek R3–R4

Odcinek R5–R6

Odcinek R5–R6 №2б

Odcinek R11–R12

Odcinek R11–R12 (góra)