Paszport wspinaczki

1. Region: Sułtanat Oman, pasmo Zachodni Hadżar. Nazwa szczytu: Dżabal Miszt

2. Nazwa trasy: Pośrodku południowo-wschodniej ściany

3. Proponowana kategoria trudności: 6A, trzecie przejście, kombinacja niemieckich tras

4. Charakter trasy: skalna

5. Różnica wysokości na trasie: 900 m.

   Długość trasy: 1000 m. Długość odcinków: V kategoria trudności – 250 m., VI kategoria trudności – 450 m. Średnie nachylenie głównej części trasy – 83°, całej trasy – 73°

6. Liczba haków pozostawionych na trasie: razem – 0, w tym haków wbitych na stałe – 0.

   Liczba haków użytych na trasie:

   • haków wbitych na stałe – 68; w tym punktów asekuracyjnych (ITO) – 2.
   • wyjmowanych haków wbitych – 0; w tym ITO – 0. Użyto razem 2 sztucznych punktów podparcia (ITO).

7. Czas marszu drużyny: 33 godziny, 3 dni

8. Kierownik: Aleksandr Wiktorowicz Toporkow, KMS

   Uczestnicy: Darja Wiaczesławowna Toporkowa, 1. kategoria sportowa

9. Trener: Aleksandr Anatoljewicz Kisielow, KMS, instruktor 1 kategorii.

10. Wyruszyliśmy na trasę: 8:50, 30 grudnia 2006 r.

    Doszliśmy na wierzchołek: 18:30, 1 stycznia 2007 r.

    Powróciliśmy do Bazy: 10:00, 2 stycznia 2007 r.

Opis regionu

Obiekt wspinaczki – szczyt Dżabal Miszt znajduje się na terytorium Sułtanatu Oman. Sułtanat Oman – państwo na południowym wschodzie Półwyspu Arabskiego, graniczy z:

• Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi,
• Arabią Saudyjską,
• Jemenem.

Północ Omanu zajmują góry Hadżar – najbardziej na południe wysunięta część alpejskiego łańcucha górskiego Eurazji. Długość pasma przekracza 600 km, wysokość do 3035 m (Dżabal Szam), góry zbudowane są głównie z wapieni, bazaltów, serpentynitów. Góry Omanu to przede wszystkim łagodne, usypiskowe stoki – kamienista pustynia, poprzecinana kanionami, suchymi korytami rzek (miejscowa nazwa – wadi), a wśród pustyni wyrastają strome ściany takich szczytów jak Dżabal Miszt, Dżabal al-Hor itd. Najlepszy czas na wspinaczkę na Dżabal Miszt to od listopada do marca. W tym czasie nie jest tak gorąco. Średnia temperatura wewnętrznych pustynnych regionów Omanu wynosi około +32°C latem i +27–29°C zimą, ale zimą temperatura może spaść do zera. Podczas naszego wejścia temperatura wynosiła +22°C w dzień i około +10°C w nocy. Region jest bardzo suchy. Naturalne źródła wody nie występują nie tylko na ścianie, lecz także w okolicy. Wodę można dostać tylko w osiedlach.

Czerwona nitka – trasa „Make Love Not War”, 2003 r. Zielona nitka – prawa niemiecka trasa, 2004(?) r. Data zdjęcia: 29 grudnia 2006 r., miejsce zdjęcia: pagórek nad obozem bazowym.

Profil trasy po lewej

Rysowany profil trasy

Fotopanorama masywu Dżabal Miszt. Szczyt znajduje się nie w grani, jest odosobniony, dlatego po lewej i prawej stronie innych szczytów nie widać.

Zdjęcie satelitarne rejonu wspinaczki. Najbliższe obozowi bazowemu duże miasto – Ibri (około 60 km), a najbliższy osiedlony punkt – Al-Ajn (około 3 km).

W Omanie bardzo dobrze rozwinięta jest sieć drogowa, drogi są w doskonałym stanie. Przejechawszy parę kilometrów autostradą za Al-Ajnem, należy zatrzymać się przy szkole. Obóz bazowy znajduje się w jednym z licznych wadi (suchych koryt), wiodących ku ścianom Dżabal Miszt.

Na przyгорку przy wejściu do odpowiedniego wadi stoi starożytna гробница – kamienne „igloo”. Samochodem można dojechać bezpośrednio do obozu bazowego, choć nie ma tam utwardzonej drogi.

W obozie bazowym:

• Nie ma wody.
• Wodę trzeba nieść ze sobą.

Od obozu bazowego do ściany idzie się około półtorej godziny. Najpierw trzeba dojść do końca wadi, następnie:

• wspiąć się po usypisku w lewo,
• dalej orientować się według kopczyków kamieni (turów).

Harmonogram wspinaczki

6–8–300 m

Zdjęcie techniczne trasy (Poziome linie dzielą trasę na odcinki, które zostały pokonane w ciągu dnia). Kontrolnych kopczyków kamieni (turów) i odpowiednio kartek z wiadomościami ani na trasie, ani na wierzchołku nie znaleźliśmy. Widocznie we wspinaczce zagranicznej nie ma zwyczaju zostawiania kartek z wiadomościami. Jednak znaleźliśmy pewne przedmioty pozostawione przez poprzednie ekspedycje:

• rozbite okulary przeciwsłoneczne
• czeska moneta
• karabinek z napisem „Made in GDR”

Początek trasy (R0)

Nawis w końcu odcinka R2–R3. Zaraz za nawisem stacja R3.

Stacja R6

Odcinek R7–R8

Poranek po drugim noclegu na trasie (R14)

Na wierzchołku zainstalowana jest antena łączności komórkowej. Na wierzchołku byliśmy już w całkowitej ciemności, dlatego nie mamy zdjęcia zespołu przy turze kontrolnym.

Krótki opis po odcinkach

R0–R2: Niewielkie, łagodnie nachylone płyty z bogatym reliefem, wiodące na dużą półkę-terasę.

R2–R3: Wewnętrzny kąt, kończący się nawisu z wysunięciem 1,5 m.

R3–R4: Łagodnie nachylone płyty, wspinaczka niezbyt trudna, ale organizacja asekuracji jest problematyczna.

R4–R5: Pionowe płyty z ubogim reliefem, ale bezpiecznie wybitymi hakami. Wspinaczka 7a.

R5–R6: Pionowe płyty, wspinaczka do 7b, następnie huśtawka w prawo do wewnętrznego kąta, wspinanie się po wewnętrznym kącie do łagodnej półki i po półce trawers w lewo do stanowiska.

R6–R8: Pionowa rysa. Wspinaczka do 7a.

R8–R9: Rysa uпирается w nawisie z wysunięciem w lewej części 1 m. Wspinaczka do 7a.

R9–R12: System wewnętrznych kątów. Wspinaczka do 6c.

R12–R13: Monolitna płyta o nachyleniu do 70°, brak możliwości zorganizowania asekuracji. Wspinaczka 5b–5c.

R13–R14: Zwisające wewnętrzne kąty. Wspinaczka 6b+.

R14: Półka, odpowiednia dla noclegu w pozycji siedzącej.

R14–R16: Pionowe rysy. Skały nieco zniszczone.

R16–R18: Wewnętrzny kąt, выводящий na dużą półkę-terasę.

R18–R26: Trasa staje się znacznie łagodniejsza i stanowi system niezbyt skomplikowanych półek, ale ze złożonymi 3–10-metrowymi odcinkami skalnymi między półkami.

Wierzchołek góry – płaski plaskowyż, nieznacznie nachylony na północ. Ponad odcinkiem R26 asekuracja nie jest wymagana.

Odwrotna strona góry:

• Niekruta, ale poprzecinana licznymi kanionami i uskokami.
• Zjechać na dół można bez jednego zjazdu na linie.
• Trzeba zjeżdżać w dół, przesuwając się w lewo – w stronę osiedla.
• W niektórych miejscach trzeba będzie zjeżdżać metodą wspinaczkową, miejsca zjazdów często oznaczone turami.
• Zjazd długi i męczący – 5 godz. 30 min. nieprzyjemnego chodu po rumowisku.
• Na zjeździe możliwy nocleg.

Po zjeździe:

• Znajdujesz się na drodze po drugiej stronie masywu Dżabal Miszt.
• Do obozu bazowego – około 20 km asfaltowej drogi.

Działania taktyczne zespołu

Duża długość trasy i brak miejsc na nocleg na najbardziej skomplikowanej części ściany (R2–R14) zdeterminowały taktykę zespołu.

29 grudnia zbadaliśmy podejście pod ścianę od obozu bazowego i zaniesliśmy główną część sprzętu.

30 grudnia podeszliśmy pod ścianę i rozpoczęliśmy wspinaczkę. Przeszliśmy nieskomplikowany odcinek na początku trasy (R0–R2) i doszliśmy do dobrej półki na nocleg. Pozostawiwszy biwakowe wyposażenie na półce, obrabialiсмы odcinek R2–R6, w tym pierwszy kluczowy odcinek o trudności 7b z huśtawką.

Następnego dnia w świetle dziennym wspięliśmy się po poręczach i kontynuowaliśmy wspinaczkę. Odcinek R6–R14 – to odcinek ścienny trasy, gdzie wszystkie stanowiska są niewygodne, wiszące. Naszym zadaniem było dojść w ciągu dnia do odcinka R14, gdzie można było zorganizować nocleg w pozycji siedzącej. Z zadaniem poradziliśmy sobie.

Dalej, po jeszcze czterech skomplikowanych linach R14–R18, wyleźliśmy na dużą półkę. Z drugiego noclegu w ciągu dnia świetlnego doszliśmy do grani i już w ciemności, o 19:00 1 stycznia, wspięliśmy się na wierzchołek.

Tego samego dnia rozpoczęliśmy zjazd, lecz na zjeździe zanocowaliśmy i do obozu bazowego zeszliśmy dopiero następnego dnia – 2 stycznia.

Na całej długości trasy pierwszy w wiązce poruszał się na podwójnej linie metodą wolnego wspinania (z wyjątkiem przypadków podnoszenia się po zawieszonych poręczach), drugi podchodził na jumarze z górną asekuracją lub również poruszał się wspinaczka.

Lista używanego sprzętu

Wybór sprzętu był uwarunkowany następującymi okolicznościami:

• Specyficzne warunki pogodowo-klimatyczne rejonu obiektu wspinaczki (temperatura dzienna +22°C i nocna +8–+10°C)

• Suche powietrze

• Brak wody zarówno na trasie, jak i na podejściach/odchodach, charakter skał — monolitny, prawie bez pęknięć, wapień. Podstawowy ciężar na trasie — to woda.

• Mieszek na wodę 10 l – 1 szt.

• Systemy hydratacji (pojemniki na wodę) 2 l – 2 szt.

• Plastikowe butelki na wodę – 3 szt.

• Liny dynamiczne o średnicy 9,8 mm – 2 szt.

• Elementy klinujące – 1 komplet

• Friendy – 1 komplet (10 szt.)

• Pętle przedłużające i stanowiskowe – 6 szt.

• Odciągi – 14 szt.

• Karabinki z nakrętką – 14 szt.

• Woreczek z magnezją – 1 szt.

• Buty wspinaczkowe – 2 pary

• Dżumary – 3 szt.

• Karemat – 1 szt.

• Koc-folia – 1 szt.

• Paliwo suche – 1 paczka

• Rondel 1 l – 1 szt.

• Plecaki – 2 szt. (40 l i 15 l)

• Telefon komórkowy – 1 szt.

• Aparat fotograficzny – 1 szt.