Sprawozdanie

Ze wspinaczki na szczyt Kongur (7719)

Granią północno-zachodniej ściany („Московский экспресс”) 6А kat. trud. (Trzecie przejście trasy)

1. Dane wspinaczki

1. Rejon: Pasmo Kongur-Musztag (Chiński Pamir). Dolina: Karayaylyak Numer rozdziału według klasyfikacji z roku 2001 — 11.3
2. Nazwa szczytu: Kongur. Nazwa trasy: Granią północno-zachodniej ściany („Московский экспресс”)
3. Kategoria trudności — 6А.
4. Charakter trasy: kombinowany.
5. Różnica wysokości na trasie: 3988 m (wg wskazań GPS) Długość trasy: 7287 m. Długość odcinków o kat. trud. V – 822 m, o kat. trud. VI – 145 m. Średnie nachylenie: głównej części trasy – 40,5°, w tym: odcinki 5050–5250 – 50°, 6500–6740 – 53°, 6740–6850 – 48°, cała trasa – 33,4°.
6. Użyto haków: skalnych – 26, lodowych – 65, w tym haki ITO – 0. Nie używano haków śrubowych (stacjonarnych ani wyciąganych).
7. Czas marszu drużyny: 55 godz., 7 dni
8. Kierownik: Lebiediew Andriej Aleksandrowicz (Moskwa), MSМК (turystyka), 1. kategoria (wspinaczka)

Uczestnicy:

• Bezditko Siergiej Wasiljewicz (Moskwa), MSМК (turystyka), 1. kategoria (wspinaczka),
• Żarow Andriej Wiktorowicz (Moskwa, Zielonograd), 1. kategoria (turystyka),
• Żdanow Iwan Nikołajewicz (Moskwa), 1. kategoria (turystyka),
• Timoszenkow Aleksiej Siergiejewicz (Moskwa, Zielonograd), 1. kategoria (turystyka), 2. kategoria (wspinaczka)
• Chizik Dmitrij Władimirowicz (Moskwa), КМС (turystyka), 2. kategoria (wspinaczka)

9. Trener: Chochłow Jurij Władimirowicz (Moskwa), MS (wspinaczka).
10. Wyruszyli na trasę: 11:00 27 sierpnia 2007 r. Osiągnęli szczyt: 14:10 3 września 2007 r. Powrócili do bazy: 20:10 7 września 2007 r.

Wspinaczka odbywała się bez wstępnego opracowania trasy w stylu „alpejskim” i była częścią sportowej wyprawy górskiej 6. kat. trud., zgłoszonej na mistrzostwa Rosji w turystyce.

Książka marszrutowa nr РГ-610–06/07, zatwierdzona 04.07.2007 przez МКК ТССР, patrz również krótkie sprawozdanie z wyprawy [1].

2. Zdjęcie szczytu

Ogólne zdjęcie szczytu. Widok na Kongur z północy z moreny lodowca Karayaylyak. Zrobione w czerwcu 2005 r.

Przeszłe trasy:

• Czerwony ślad (1) — trasa przebyta przez grupę.
• Fioletowy ślad (2) — dolna część trasy w wariancie grupy J. Chochłowa (2004).
• Zielony ślad (3) — górna część trasy w wariancie grupy W. Szamało (2004); poniżej grupa W. Szamało szła również wariantem fioletowym (2).

3. Zdjęcie profilu trasy

Profil trasy. Widok na Kongur ze szczytu Akangam (7004). Sierpień 2007 r.

4. Wyrysowany profil trasy

5. Fotopanoрама regionu

F.5.1. Zrobione w czerwcu 2005 r. z moreny lodowca Karayaylyak. 7719 — Kongur, 7245 — Karayaylyak, 7229 — Yamajar, 7595 — Kongur-tiobe. F.5.2. Zrobione z trasy na prawym brzegu południowo-wschodniego źródła lodowca Karayaylyak w sierpniu 2003 r. 5975 — pik Nikołajewa, 7719 — Kongur, 7245 — Karayaylyak, 7229 — Yamajar, 7595 — Kongur-tiobe.

6. Opis Konguru i okolic na północ od szczytu

Szczyt Kongur (7719) znajduje się w paśmie Kongur-tag, będącym częścią pasma Kongur-Muszghat, głównego pasma Gór Kaszgarskich (Chiński Pamir), i rozciąga się w kierunku równoleżnikowym na południe od doliny Gjezdaryi. Dnem doliny biegnie szosa Karakorum (Kaszgar — Gilgit). Najbliższą miejscowością na tej trasie jest koczowisko Giez (17 km od bazy).

Pasmo Kongur-tag obejmuje szczyty (wymienione z zachodu na wschód): Akangam (7004), Kokodag (7210), Kongur-tiobe (7595), Yamajar (7229), Karayaylyak (7245) i Kongur (7719). Na tym odcinku pasmo nie spada poniżej 6666 m. Dział wód pasma Kongur-Muszghat odchodzi od szczytu Karayaylyak na południe ku wierzchołkowi Koksel (6715).

Schemat okolicy

Pierwsze wejście na Kongur odbyła drużyna brytyjska pod kierownictwem K. Boningtona w 1981 r. Ich trasa (wzdłuż zachodniej grani Konguru) rozpoczynała się od południowego zachodu od Konguru i biegła poprzez szczyt Karayaylyak.

Po południowej ścianie Konguru nie wytyczono jak dotąd żadnej trasy. Po logicznej południowo-wschodniej grani również nie było prób wejścia. Próby zdobycia wierzchołka wzdłuż północno-wschodniej grani były podejmowane głównie z południowo-wschodniej gałęzi lodowca Karayaylyak (japońska ekspedycja w 1981 r.) lub z bardziej na wschód położonej doliny Kurangkol poprzez pik Nikołajewa (5975) (włoska ekspedycja w 2004 r.).

Pierwsza próba zdobycia Konguru wzdłuż długiej, poszarpanej północnej grani (tzw. trasa przez „japoński parasol”) została podjęta przez Japończyków w 1981 r. i zakończyła się tragicznie. Trzech japońskich wspinaczy zaginęło bez wieści. Drużyna K. Boningtona nie znalazła śladów ich pobytu na szczycie. Próbę wejścia północną granią podjęła w 2002 r. drużyna Federacji Wspinaczki i Turystyki (FAiS) z Moskwy.

Próby wejścia północną granią:

• Japońska drużyna w 1981 r.
• Drużyna FAiS z Moskwy w 2002 r.

Drugie udane wejście na Kongur dokonane zostało przez rosyjskich wspinaczy w 2004 r. Trzy drużyny (drużyna z Petersburga, kier. W. Szamało, drużyna FAiS z Moskwy i SK МАI, kier. J. Chochłow oraz drużyna z Krasnojarska, kier. N. Zacharow) rozpoczęły obróbkę północno-zachodniej ściany, która opada na północ z płaskowyżu między szczytami Kongur i Karayaylyak. Przy tym drużyna petersburska skręciła na płaskowyżu w lewo i wspięła się na lodową czapę szczytową Konguru w najdalszym górnym końcu płaskowyżu, a Moskiewianie i Krasnojarzanie dokonali podobnego skrętu w dolnym lewym rogu.

Podejście do północnych tras i do północno-wschodniej grani Konguru odbywa się poprzez dolinę Karayaylyak wzdłuż lodowca o tej samej nazwie. Trasa zaczyna się z osiedla Giez (2350) i odchodzi od niego w kierunku zachodnim. Po 5 km trasa skręca na południe i wchodzi do doliny Karayaylyak. Na zakręcie stoi mauzoleum (2800). Następnie trasa wiedzie wzdłuż orograficznie prawego brzegu moreny lodowca Karayaylyak. Po ostatnim koszu przed ujściem południowo-wschodniego źródła lodowca jedna z tras schodzi na lodowiec i przecina południowo-wschodnie źródło, wznosząc się na morenę 300 m na zachód od końca północnej grani Konguru. Tu, w kieszeni moreny, znajduje się tradycyjne miejsce na bazę, obsługującą wspinaczkę wzdłuż północno-zachodniej ściany. Wysokość bazy wynosi 3613 m (17 km od koczowiska Giez). Po wodę chodzono do strumienia przy północnej grani Konguru (~300 m).

Droga do bazy dla wspinaczki wzdłuż północnej grani Konguru prawie pokrywa się z opisaną i różni się jedynie dodatkowym krótkim przejściem wzdłuż kieszeni moreny po stronie wschodniej północnej grani Konguru.

Droga do północno-wschodniej grani wiedzie wzdłuż trasy w kieszeni orograficznie prawego brzegu moreny południowo-wschodniego źródła lodowca Karayaylyak.

Wszystkie opisane powyżej podejścia są dostępne dla transportu jucznego. Pogoda w okolicy pasma Kongur-tag nie zależy wyłącznie od cyklonów atlantyckich. W odróżnieniu od Pamiru Badachsańskiego, który jest od południa osłonięty wysokimi łańcuchami Hindukuszu, tu przedostają się monsuny:

• znad Oceanu Indyjskiego (od południa wzdłuż doliny Indusu i przełęczy Chudora-bad),
• z Pacyfiku (od południowego wschodu Chin).

Dlatego pogoda tu jest mniej stabilna i zbliża się do tej w rejonie piku Pobiedy. Długotrwałe wyże praktycznie nie występują. Średnio pogoda zmienia się co 3–4 dni. W rezultacie w rejonie mało jest otwartego lodu, pokrywa śnieżna jest głęboka i istnieje zagrożenie lawinowe. Pokrywa śnieżna jest szczególnie ciężka dla poruszania się na wysokościach 5200–6000 m n.p.m. Wyżej śnieg staje się bardziej zbity przez silne wiatry i częściowo jest z nich zwiany.

7. Mapa rejonu trasy

Numerami oznaczono miejsca biwaków

8. Wykres kalendarzowy wejścia

Wysokość [m]

Niski tempo zejścia w ostatnich trzech dniach spowodowane było pracami ratunkowymi — patrz Dodatek do sprawozdania.

9. Schemat trasy w skali 1:15000

Arkusz 1 (dolna część trasy, odcinki R1–R9)

Wspinali się jednocześnie

• Snieżny stok
  • 2. kategoria trud.
  • 285 m, 24 st. Wspinali się jednocześnie
• Wzniesienie się na śnieżnym stoku
  • 3. kategoria trud., 190 m, 38 st. Liny poziome Wspinali się jednocześnie. Uwaga! Stoki po lewej stronie są zagrożone lawinami! Wspinali się jednocześnie
• Travers 55-stopniowego śnieżno-lodowego stoku. 5 kat. trud. 50 m
• Szeroka, nachylona śnieżno-lodowa półka
  • 2 kat. trud.
  • 449 m,
  • 26 st.
• Snieżny płaskowyż
  • 1 kat. trud., 191 m, 6 st.
• Lodowy stok
  • 4 kat. trud.
  • 425 m,
  • średnie nachylenie 45 st.,
  • w środkowej części 200 m
  • o nachyleniu 50 st. Poruszanie się po linach umocowanych na hakach lodowych Wspinali się jednocześnie
• Travers śnieżno-lodowego stoku
  • 3 kat. trud.
  • 686 m,
  • 30 st. Na końcu odcinka istnieje niebezpieczeństwo spadających brył lodu z lodowych zrzutów po prawej stronie. To miejsce należy przechodzić szybko. Poruszanie się bez liny
• Skalno-żwirowy grzbiet
  • 1 kat. trud.
  • 465 m,
  • 32 st. Poruszanie się bez liny
• Skalno-żwirowy żleb
  • 1 kat. trud.
  • 1113 m,
  • Średnie nachylenie 38 st.
  • W górnej części do 42 st.
  • Począwszy od połowy
  • żlebu płynie strumień,
  • kamienie są stabilne.

Arkusz 2 (górna część trasy, odcinki R10–R21)

Wspinali się jednocześnie

• Szeroki śnieżny grzbiet
  • 4 kat. trud., 165 m, 28 st. Wspinali się jednocześnie
• Śnieżny stok
  • 4 kat. trud.
  • 284 m, 34 st. Wspinali się jednocześnie, miejscami na zabezpieczonych hakami linach
• Lodowe wzniesienie stoku
  • 5 kat. trud.
  • 248 m,
  • 40 st. Wspinali się jednocześnie
• Śnieżny stok
  • 4 kat. trud.
  • 327 m,
  • 31 st. Wspinali się jednocześnie
• Śnieżny stok
  • 4 kat. trud.
  • 424 m,
  • 45 st. Rozwieszanie liny
• Śnieżno-lodowy stok-żleb
  • 5 kat. trud., 149 m, 48 st. Rozwieszanie liny
• „Mikst” (skały w lodzie)
  • 6 kat. trud., 117 m, 59 st. W dolnej części poruszali się jednocześnie, w górnej części rozwieszali liny.
• Śnieżno-lodowy stok
  • 5 kat. trud.
  • 375 m, 45 st.
  • W górnej części 50 st. (150 m) Poruszali się jednocześnie. Niebezpieczeństwo spadających brył lodu z lodowych zrzutów nad płaskowyżem. Pod lodowymi zrzutami przechodzić szybko, nie zatrzymywać się.
• Nachylony śnieżny płaskowyż
  • 3 kat. trud.
  • 853 m,
  • 24 st. Ze zmienną kolejnością. Rozwieszanie liny na lodowych ścianach.
• Lodospad. 4–5 kat. trud., 160 m, śr. nachylenie 51 st. Znajdują się 3 pionowe ściany o wysokości 8–12 m i 6 kat. trud. Wspinali się jednocześnie
• Snieżna półka po prawej stronie grani.
  • 2 kat. trud., 169 m, 18 st. Wspinali się jednocześnie
• Szeroki śnieżny grzbiet
  • 2 kat. trud., 162 m, 34 st.

10. Podział trasy na odcinki

Średnie nachylenie trasy — 33,4°. Średnie nachylenie górnej części trasy (6391–7719, odcinki R14–R21) wynosi 40,5°.

Długość trasy – 7287 m Długość górnej części trasy (6391–7719, odcinki R14–R21) wynosi 2089 m.

Łączna długość odcinków 5 kat. trud. — 822 m Łączna długość odcinków o 6 kat. trud. — 145 m

11. Zdjęcie techniczne trasy

11.1. Dolna część trasy do obozu 2 (odcinki R1–R5)

Numerami oznaczono końce odpowiednich odcinków. Zielone kółka — obozy na wzniesieniu, fioletowe — na zejściu. Zrobione w sierpniu 2003 r. z moreny lodowca Karayaylyak.

11.2. Górna część trasy (odcinki R13–R21)

11.3. Środkowa część trasy (odcinki R6–R12) Numerami oznaczono końce odcinków trasy. Zielone kółka — obozy na wzniesieniu, fioletowe — na zejściu. Fioletowy ślad — zejście grupy w obawie przed lodowym odcinkiem R19. Zrobione w sierpniu 2003 r. z północnej grani wierzchołka Akangam (7004). Zrobione 21 sierpnia 2007 r. ze szczytu Akangam (7004).

12. Ilustracje fotograficzne

F.1. Odcinki R1 (do 4413 m) i R2 (do 4658 m). Po lewej — fioletowy ślad tras rosyjskich grup z 2004 r. Trasa obrana przez grupę przez żleb eliminuje problemy z niebezpieczeństwem lawinowym dla obozu R1. Bezpieczny obóz można rozbić w trzech miejscach:

• w punkcie 4349 m
• w punkcie 4527 m (gdzie został urządzony)
• w punkcie 4658 m (zwłaszcza dogodne stanowiska).

F.2. Odcinek R1

F.3. Na odcinku R3. W oddali odcinek R4 (5000–5321).

F.4. Odcinek R4 (5000–5321). Fot. W. Odochowski (2004).

F.5. Profil lodowego stoku na odcinku R4.

F.6. Na odcinku R6.

F.7. Odcinki R11 (5857–5920) i R12 (5920–6045).

F.8. W lodospadzie na odcinku R12.

F.9. W lodospadzie na odcinku R12.

F.10. Droga do obozu C4 (6391), odcinek R13.

F.11. Dzień wypoczynku w C4 pozwolił nam przeczekać złą pogodę, nabrać sił i upewnić się, że ze stoku poniżej (odcinki R14–R16) nic nie spadnie.

F.12. W C4. Trening przed ustanowieniem rekordu Księgi rekordów Guinnessa.

F.13. Odcinki R14 (lodowy stok), R15 (pasy „mikst”) i R16 (żleb ponad pasami „mikst”). Fot. W. Odochowski (2004).

F.14. Na pasie „mikst” (odcinek R15).

F.15. W górnej części odcinka R15 grupa posuwała się po śnieżnej wstędze. W dolnej części to jest niemożliwe, śnieg jest bardzo sypki. Tam poruszali się po skalnych występach.

F.16. Na początku odcinka R17 przy podchodzeniu do C5 (6890).

F.17. Rano w dniu szturmu spotkaliśmy się z silnym wiatrem. Na odcinku R18.

F.18. Na odcinku R19.

F.19. Wychodząc na grań, odcinek R20.

![img-30.jpeg]({"width":1229,"height":928,"format":"Jpeg","uri":"https://summitx.info/media/1/FV6wrtNjW ↗