Otwarte XIII Mistrzostwa WNP (EAMC) w alpinizmie 2004 r.

EUROAZJATYCKIE STOWARZYSZENIE ALPINIZMU I WSPINACZKI

11.3.6A

Klasa wysokościowo-techniczna

Sprawozdanie

z wejścia na Kongur Tagh (7719 m)

na Otwarte XIII Mistrzostwa WNP (EAMC) w alpinizmie 2004 r.

Zespół Federacji Alpinizmu i Wspinaczki Moskwy

Kierownik W. Odochowski

Kierownik wyprawy Jurij Chochłow

Trener Jurij Chochłow

Starszy trener Jurij Tinin

Moskwa 2004 r.

Region, dolina, numer wg klasyfikacji (2001) – 11.3 Region górski: Kunlun (Chiny, Region Autonomiczny Sinciang-Ujgur) Pasmo: Kongur Muztag.
Nazwa szczytu: Kongur Tagh (7719 m), nazwa drogi: od północy, kontrforsem Ś-3 ściany («Московский экспресс»)
Proponowana kategoria — 6A, pierwsze wejście
Charakter drogi: kombinowana
Przewyższenie: 4100 m (wg wysokościomierza i GPS) Długość: 7310 m. Długość odcinków o VI kat. trudn.: 510 m, odcinków o VI kat. trudn.: 80 m. Średnie nachylenie: głównej części drogi — 42°, w tym: odcinek 4900–5200 — 50°, odcinek 5500–5700 — 45°, odcinek 6400–6800 — 53°, całej drogi — 34°.
Pozostawiono haków na drodze: razem 15, w tym haków skalnych 0 Użyto na drodze: skalnych — 20, lodowych — 83, w tym ITO 8, śnieżnych — 14. Haki skalne (stacjonarne i wyciągane) nie były używane.
Czas przejścia: 64 godz., 7 dni
Kierownik: Wiaczesław Odochowski, 1. kategoria Uczestnicy: Władisław Kagan, 1. kategoria; Wiktor Kulbaczienko, ZMC Władimir Legkich, KMC And sa Andriej Miedwiediew, 1. kategoria; Andriej Pietrow, KMC Kierownik ekspedycji: Jurij Chochłow, MC
Trener: Jurij Chochłow, MC Starszy trener: Jurij Tinin, KMC
Wyjście na drogę:
1. grupa — 8:00 (czas pekiński), 12 sierpnia 2004 r.;
2. grupa — 8:00 (czas pekiński), 14 sierpnia 2004 r. Wyjście na wierzchołek: 15:00 (czas pekiński), 18 sierpnia 2004 r. — W. Kulbaczienko 17:00 (czas pekiński), 19 sierpnia 2004 r. — 5 osób. Powrót do BL: 22:00 (czas pekiński), 22 sierpnia 2004 r.

Zdjęcie nr 1 (W. Odochowski), lipiec 2004 r., z lodowca Караялак 3550 m.

Zdjęcie nr 2 (A. Czchietiani), sierpień 2003 r., z północno-wschodniego grzbietu Aклангам, 5400 m (ekspedycja SK MAI pod kierownictwem A. Lebiediewa)

Zdjęcie nr 3 (W. Odochowski), sierpień 2002 r., z północnego grzbietu Kongur Tagh, 5600 m

Zdjęcie nr 4 (P. Rykałow), sierpień 2002 r., z wierzchołka Аклангам, 6995 m (ekspedycja SK MAI pod kierownictwem A. Lebiediewa)

Zdjęcie nr 5 (A. Lebiediew), sierpień 2000 r., z wschodniego grzbietu Яманджар, 7100 m (ekspedycja SK MAI pod kierownictwem A. Lebiediewa)

Zdjęcie nr 6 (A. Miedwiediew), sierpień 2004 r., zbocze powyżej moreny lodowca Донг Караялак, 4000 m.

Kartogram obiektu wejścia

Kartogram obiektu wejścia z uwzględnieniem drogi

Krótki przegląd rejonu wejścia

Kongur Tagh (7719 m) jest położony w Chinach, w paśmie Kongur Muztag, jest najwyższym szczytem tego pasma i regionu Kunlun. Wschodnia część Pamierskiego płaskowyżu jest otoczona łańcuchem wysokich pasm górskich. Ogromnym murem górują one nad oazami Kaszgaru i pustynią Takla Makan. Ten łańcuch zaczyna się od wschodnich peryferii pasma Zaalajskiego i, skręcając na południowy wschód, przechodzi w pasmo King Tau z najwyższą górą Chakragil 6670 m (na niektórych mapach jest określany jako Карабектёртаг). Od poprzecznej, południkowej części pasma Kaszgarskiego góry King Tau są oddzielone doliną rzeki Giezdaŕja. Źródła rzeki Taszkurgan oddzielają na wschodzie Kaszgarskie pasmo od pasm Taszkurgan i Чон-Кыр, które kontynuują ten łańcuch górski aż do połączenia z Zachodnim Kunlunem.

Najwyższe punkty pasma Kaszgarskiego — Muzułtagata (7546 m) i Kongur Tagh (7719 m) — leżą na przecięciu osi wielu pasm. Zaliczane są zarówno do Pamiaru Wschodniego, jak i Zachodniego Kunlunu. Całkowita powierzchnia zlodzenia pasma wynosi 2258 km². Na Kongurze znajdują się dziesiątki lodowców; długość największych sięga 15 km.

Podnóża pasm na zachodzie i południowym zachodzie położone są na wysokości 3800–4000 m; zbocza mają dość łagodne zarysy, choć są bardzo strome. Jęzory lodowców położone są na wysokości ok. 4500 m. Na wschód i północny wschód masywy Kongura i Muzułtagaty obrywają się ponad trzymetrowymi skalno-lodowymi ścianami. Masyw Kongura jest całymi krajem górskim, rzadko odwiedzanym ze względu na brak dróg. Doliny od wschodu są wgłębione głębiej niż na zachodzie; rzeki w niektórych miejscach płyną w kanionach. Na północnych zboczach pasm w niektórych miejscach zachowały się lasy z jodły, jałowca i choiny.

Podstawową ludnością Kaszgarskich gór są Kirgizi.

Dojazd od miasta Kaszgar (1300 m), Sinciang – Ujgurski Region Autonomiczny ChRL – 3–4 godz. do strażnicy granicznej Giez (2300 m). Ulepszono drogę, więc nie ma już godzinnych opóźnień. Nadal jednak zdarzają się kilkunastogodzinne postoje z powodu budowy, lawin i zatorów. Od strażnicy przez most na rzece Giezdaŕja dostaniemy się do osiedla Шан Гез. Można przenocować:

w domu przy drodze,
lub na stadionie w samym osiedlu u góry.

Dalej do Bazy (BL) dla wejścia na Kongur Tagh od północy wzdłuż lodowca Караялак (prawą stroną) karawana wielbłądów lub osłów 7–8 godz. BL (3600 m) jest położony na trawie u podstawy północnego grzbietu Kongur Tagh obok kirgiskiego kosza. Znajduje się tam strumień (wysycha w sierpniu) i źródła na zboczu.

Podejście do początku drogi od północy, kontrforsem Ś-3 ściany od BL wzdłuż doliny lodowca po trawie 30 min. Zejście z moreny na połamany lodowiec, który trzeba przejść w prawo i wyjść pod ścianę. Pod nią trzeba się wspiąć korytem potoku na lodowcu w górę przez szczeliny do wąskiego gardła między lodospadem po lewej i ścianą po prawej — 1 godz. Trasa w obawie rozpadlin. Droga zaczyna się:

Lodowa ścianka 10 m.
Trawers po lodowej ścianie z przewieszonymi partiami (ITO), poręcz 60 m do muldy.

Tu jest początek ogromnego lodowego stoku, który pasmem ciągnie się wzdłuż lodospadu. Od BL całkowita długość drogi wynosi 2–3 km.

Schemat drogi w symbolach UIAA

Haki	Opis odcinka	Długość, m	Nachylenie, stopnie	Kategoria trudn.	Nr odcinka
Skalne	Lodowe	Śnieżne
20	83/8	14	Szczyt Kongur Tagh 7719 m	7310	34
–	–	–	Grzbiet do wierzchołka	100	20
–	–	–	Grzbiet przedwierzchołka	200	35
–	–	–	Śnieżny stok kontrforsu do wierzchołkowego grzbienia	250	40
–	–	–	Śnieżny stok na przełęczy między Wschodnim a Głównym wierzchołkiem	150	30
–	–	–	Śnieżno-lodowy stok wzdłuż skalnego grzbienia	150	40
–	6	1	Lodowa ściana	100	50
–	–	–	Śnieżny stok	50	30
	Obozowisko 5, 7250 m, śnieżny stok		Noclegi 17–20 sierpnia
–	–	–	Śnieżny stok	100	30
–	2	–	Obejście lodowej ściany	150	45
–	–	–	Śnieżny grzbiet	150	30
4	2	1	Śnieżno-lodowy stok, Ramię skalnej wieży	150	50
	Obozowisko 4, 6950 m, w rozpadlinie lodowca		Noclegi 16, 18 sierpnia
–	–	–	Śnieżno-lodowy stok	100	40
–	–	–	Śnieżno-lodowy stok	150	30
–	2	–	Obejście lodowej ściany, 6850 m, tymczasowe obozowisko	50	45
–	4	2	Śnieżno-lodowy stok	150	40
12	2	1	Skalny pas, poręcz. Zamarznięte, oblodzone skały	170	65
4	2	–	Lodowy stok, trawers do skał, poręcz	30	35
–	4	–	Lodowy stok, poręcz	100	45
–	8	–	Śnieżno-lodowy stok, poręcz	180	40
–	–	–	Śnieżne płaskowyż, droga do „trójkąta” 6400 m	500	15
	Obozowisko 3, 6050 m, w rozpadlinie lodowca		Noclegi 5, 7, 13, 14, 15 i 21 sierpnia
–	–	2	Śnieżno-lodowe ścianki	40	40
–	8/4	3	Lodowa ściana	50	85
–	–	1	Śnieżne ścian. Wspinaczka do groty	200	40
–	–	–	Śnieżny grzbiet	200	20
–	1	1	Śnieżny stok, Bergsrund	400	35
–	–	–	Śnieżny stok-półka. Obejście przedniego szczytu	400	15
	Obozowisko 2, 5300 m, w rozpadlinie lodowca		Noclegi 25, 26, 31 lipca, 3, 6, 8, 12, 14 sierpnia
–	–	–	Śnieżny stok	150	20
–	2	2	Śnieżno-lodowy stok, poręcz	80	30
–	4	–	Lodowy stok, poręcz	50	50
–	4	–	Lodowy stok, trawers, poręcz	60	30
–	8	–	Lodowy stok, poręcz	100	60
–	4	–	Lodowy stok, poręcz	150	40
–	–	–	Śnieżno-lodowy stok, Szczeliny	180	30
–	–	–	Bergsrund	10	70
–	–	–	Wzdłuż parowu lawinowego. Możliwy spadek kamieni.	120	20
–	–	–	Obejście wywiewu lawinowego	100	10
–	–	–	Po śnieżnym stoku do parowu lawinowego	300	20
–	–	–	Zagrożenie ze strony przedniego szczytu
	Obozowisko 1, 4600 m, w rozpadlinie lodowca		Noclegi 24, 30 lipca, 1, 2, 5, 6 sierpnia
–	–	–	Śnieżny stok	50	30
–	–	–	Śnieżne stoki, Szczeliny	300	15
–	–	–	Śnieżno-lodowy grzbiet, poręcz	150	30–40
–	2	–	Lodowy stok, poręcz	40	55
–	–	–	Śnieżno-lodowa dolina, Szczeliny	200	30
–	4	–	Do 4200 m — lodowy stok, możliwy spadek kamieni.	650	35–40
–	–	–	Stożek lawinowy — możliwy spadek lawiny.	100	20
–	8/4	–	„Gardziel” — wspinaczka po lodowej ścianie, trawers pionowej ściany lodowej, poręcz	60	40
–	–	–	Wspinaczka po lodowcu do „gardzieli” — możliwy spadek kamieni.	200	20
–	–	–	14 sierpnia 2004 r. — BL – L1–L2: 3550–4600–5300
20	83/8	14		7310	34

Schemat drogi w symbolach UIAA (ciąg dalszy)

Zdjęcie nr 7 (A. Czchietiani), sierpień 2003 r., morena lodowca Донг Караялак, 3550 m (ekspedycja SK MAI pod kierownictwem A. Lebiediewa)

Zdjęcie nr 8 (A. Czchietiani) — sierpień 2003 r., z północno-wschodniego grzbietu Аклангам, 5400 m (ekspedycja SK MAI pod kierownictwem A. Lebiediewa)

Notatki z punktów kontrolnych i wierzchołka

W związku z tym, że wierzchołek jest śnieżnym grzbietem bez skalnych występów, notatka poprzedników na wierzchołku Kongur Tagh nie istnieje. Grupa pozostawiła na wierzchołku dwie bambusowe tyczki z notatką o wejściu na Kongur Tagh (7719 m) od północy nową drogą.