Sprawozdanie

O pierwszym wejściu na pik

KOKOSEL 6858 m (inne nazwy: Muztagh Ata Far S., Kokosel Tag lub Kokoser Tagh)

1. Paszport wejścia

1. Rejon: Pasmo Kongurmuztag (Góry Kaszgarskie, Chiński Pamir). Dolina: Koczel. Numer sekcji według tabeli klasyfikacyjnej z 2008 roku — 11.3
2. Nazwa wierzchołka: Kokosel lub Kokoser, Muztag-Ata South Far. Nazwa trasy: południowym grzbietem z lodowca Kokosel.
3. Proponowana 5A kat. trud., pierwsze wejście.
4. Charakter trasy: śnieżno-lodowa.
5. Różnica wysokości na trasie: 1538 m (wg GPS).
6. Długość trasy: 3590 m.
7. Długość odcinków: IV kat. trud. — 430 m, V kat. trud. — 460 m, VI kat. trud. — 0 m.
8. Średnie nachylenie: głównej części trasy — 38°, całej trasy — 25,6°.
9. Użyto haków na trasie: 8 lodowych.
10. Godzin marszu zespołu: 19 godz., 3 i pół dnia.
11. Kierownik: Lebiediew Andriej Aleksandrowicz, 1-sza kat. sport., Moskwa.
12. Uczestnicy: Kagan Władisław Jewgieniewicz, 1-sza kat. sport., Mińsk, Tarakanowska Marina Anatoljewna, KMS (turystyka), Nowosybirsk, Chizyk Dmitrij Władimirowicz, KMS (turystyka), Moskwa, Judin Piotr Władimirowicz, 1-sza kat. sport. (turystyka), Nowosybirsk, Janczewski Oleg Zygmontowicz, KMS (turystyka), Kijów.
13. Trener: Lebiediew Andriej Aleksandrowicz.
14. Wyjście na trasę: 9:00 24 sierpnia 2005 r.
15. Wyjście na wierzchołek: 10:15 27 sierpnia 2005 r.
16. Zejście do jęz. lodowca Kalaksong (4600 m) po trawersie masywu: 18:30 28 sierpnia 2005 r.

Uwaga. Wejście przeprowadzono w stylu alpejskim i zrealizowano w ramach sportowego marszu górskiego 6 kat. trud., zgłoszonego na mistrzostwa Rosji w turystyce (1. miejsce). Książka marszrutowa nr 1/3-603, zatwierdzona 29 czerwca 2005 r. przez MKK FT Moskwy, patrz również sprawozdanie z marszu [1].

2. Informacje ogólne o wierzchołku.

Wierzchołek Kokosel (Kokosel Tag), zwany również Kokoser (Kokoser Tagh) lub, jak w bazie danych Himal Index — Muztag-Ata South Far (Muztagh Ata Far S.), znajduje się w paśmie Kongurmuztag w Górach Kaszgarskich na Chińskim Pamiro. Wierzchołek jest południowym sąsiadem wierzchołka Koskulak (7028 m) i jest położony w 7 km na południe od Muztag-Aty (7546 m).

Kokosel ma rozciągnięty na 2700 metrów biegnący z zachodu na wschód grzbiet wierzchołkowy z kilkoma bliskimi wysokościami.

Na radzieckich mapach i chińskiej mapie w skali 1:100 000 nazwa przy wierzchołku nie jest podpisana.

Współrzędne (wg pomiarów GPS): 38°12,54′ N, 75°8,04′ E. Na chińskiej mapie w skali 1:100 000 zaznaczone są następujące wzniesienia w grzbiecie wierzchołkowym: 6849, 6793 i 6841 (wymienione z zachodu na wschód). Punkty te mają długość geograficzną odpowiednio: 75°6,74′, 75°7,36′ i 75°7,83′. Na radzieckich mapach w skali 1:100 000 i 1:200 000 jest zaznaczony punkt 6910 o długości 75°8,37′.

Podczas trawersu wschodniej części góry okazało się, że punkty 6841 i 6910 jednoznacznie nie są najwyższymi. Najwyższy punkt wschodniej części góry ma długość 75°8,04′, czyli znajduje się pomiędzy oznaczeniami 6841 i 6910 mniej więcej na jednej trzeciej drogi od 6841 do 6910. Pomiary GPS w tym punkcie dały wysokość 6858 m.

Porównanie wschodniego (6858) i zachodniego (6849) głównych wierzchołków jest przedstawione w tabeli 1.

Tabela 1.

Uwaga. SRTM — baza danych radarowego sondowania Ziemi.

3. Zdjęcia wierzchołka

Rys. 3.1. Widok na wierzchołek z południa. W centrum masywu na południe wysuwa się szeroki południowy grzbiet, po którym poprowadzono trasę. Zdjęcie nieznanego autora [2]

Rys. 3.2. Widok z półn.-półn.-wsch., z przełęczy Tujuk. Zdjęcie A. Lebiediewa (2002).

Rys. 3.3. Widok z wierzchołka Muztag-Ata (7546 m). Na pierwszym planie pik Koskulak (7028 m). Na drugim planie grzbiet wierzchołkowy piku Kokosel. Czerwoną linią zaznaczono drogę trawersu od punktu wyjścia na grzbiet (na prawo od 6841) i początek zejścia z wierzchołka. Zdjęcie O. Janczewskiego (2005).

Rys. 3.4. Widok na wierzchołek z wschodu z lodowca Koksel. Zdjęcie A. Lebiediewa (2005).

Rys. 3.5. Widok na wierzchołek z południowego zachodu z zachodniego grzbienia piku Koskulak. Zdjęcie W. Odochowskiego (2005).

Rys. 3.6. Północna ściana zachodniego wierzchołka 6849 m. Widok z południowego zachodu z zachodniego grzbienia piku Koskulak. Zdjęcie W. Odochowskiego (2005).

4. Fotopanorama rejonu

Rys. 4.1. Muztag-Ata (7546 m), Kalaksong (7277 m), Koskulak (7028 m) i 6849 m — zachodni wierzchołek masywu Muztag-Aty South Far. Zdjęcie A. Maszenina (2005).

Rys. 4.2. Widok z lodowca Koksel: 5500 m — przełęcz z lodowca Koksel na lodowiec Kokosel, 6858 m — Muztag-Ata South Far, 7028 m — pik Koskulak, 7546 m — Muztag-Ata, 7184 m — pik Kuksaj (Północna Muztag-Ata). Zdjęcie A. Lebiediewa (2005).

5. Zdjęcie profilu trasy

Rys. 5.1. Widok z grzbietu wierzchołkowego w stronę zachodniego wierzchołka 6849 m. Z lewej widoczny jest profil końcowych odcinków (R5 i R6) wejścia na wierzchołek. Zdjęcie A. Lebiediewa (2005).

6. Rysowany profil trasy

Czarne liczby oznaczają koniec odcinków trasy, patrz tabela 3.

7. Mapa rejonu wejścia

Najwyższy punkt (6858 m) wschodniej części wierzchołka leży na jednej trzeciej drogi od oznaczenia 6841 m do oznaczenia 6910 m.

8. Wykres wejścia

Tabela 2. Dzienne przejścia

9. Charakterystyka odcinków trasy

Tabela 3. Odcinki trasy

Średnie nachylenie trasy — 25,6°. Średnie nachylenie głównej (odcinki R4–R6) części trasy — 38°. Długość trasy — 3590 m. Długość głównej (odcinki R4–R6) części trasy — 460 m. Całkowita długość odcinków 5 kat. trud. — 460 m.

10. Zdjęcia techniczne trasy

Rys. 10.1. Widok z południa z lodowca Kokosel. Dolna część trasy. Czerwonymi liczbami oznaczono koniec odpowiednich numerom odcinków trasy. Zdjęcie A. Lebiediewa (2002).

Rys. 10.2. Górna część trasy: odcinki R3–R6. Zdjęcie A. Lebiediewa (2005).

Rys. 10.3. Widok z obozu na grzbiecie wierzchołkowym na zachód w stronę zachodniego wierzchołka 6849 m. Czerwonym kółkiem oznaczono punkt wyjścia na grzbiet. Widoczny jest charakter grzbietu (odcinek R7). Zdjęcie A. Lebiediewa (2005).

11. Ilustracje

Rys. 11.1. Odcinek R1 — wejście z lodowca Kokosel na południowy grzbiet wierzchołka (na przełęcz 5756 m). Zdjęcie M. Tarakanowskiej (2005).

Rys. 11.2. Na odcinku R1 — wejście z lodowca Kokosel na południowy grzbiet wierzchołka (na przełęcz 5756 m). Zdjęcie O. Janczewskiego (2005).

Rys. 11.3. Na odcinku R2. W oddali nad stokiem grzbietu wznosząca się ku punktowi 6841 gromada skał, na prawo od której znajdują się odcinki R4 i R5. Zdjęcie A. Lebiediewa (2005).

Rys. 11.4. Na odcinku R4. Zdjęcie O. Janczewskiego (2005).

Rys. 11.5. Na odcinku R7. Zdjęcie O. Janczewskiego (2005).

Rys. 11.6. Początek schodzenia z punktu 6858 m po wschodnim grzbiecie. Widok z wierzchołka na wschód. Zdjęcie A. Lebiediewa (2005).

12. Dojazdy do trasy

W 8 km na południowy zachód od jęz. lodowca Kokosel przebiega autostrada Karakorum (Kaszgar—Islambad). Czas dojazdu autostradą z Kaszgaru wynosi 3–4 godz.

13. Opis wejścia (ze sprawozdania [1]).

24 sierpnia. Cały dzień zajęło nam pokonanie śnieżno-lodowego podejścia (39–35°) na przełęcz 5756 m, patrz fot. 11.1. Szliśmy w wiązaniach jednocześnie po dogodnych śladach. Kiedy u samej góry pojawił się lód (100 m), to przeszliśmy do jednoczesnego poruszania się na ubezpieczeniu lodoburami. Na siodle przełęczy skręciliśmy w prawo i weszliśmy po częściowo wąskim grzbiecie do pierwszego równego miejsca, gdzie i zaночевали. Wysokość 5937 m.

25 sierpnia. O poranku kontynuowaliśmy ruch w kierunku punktu 6841 po południowym grzbiecie. Na tym odcinku grzbiet był szeroki. Ku obiadowi podeszliśmy do podejścia podwierzchołkowego, patrz fot. 10.2, i rozłożyliśmy się na biwak. Wysokość 6411 m. Na wierzchołek wyraźnie nie zdążyliśmy, a dogodnego miejsca na pośredni biwak nie było.

26 sierpnia. Rano było pogodnie. Podejście podwierzchołkowe przy nachyleniu 40–45° miało różnicę wysokości około 350 m. Postanowiliśmy, że wejście uprości się, jeśli ominiemy podejście z prawej strony i wyjdziemy na wypukłość typu grzbietu ze śladami obsuniętej deski, patrz fot. 10.2. To pozwalało skrócić długość stromego odcinka. I tak zrobiliśmy. Po tym południowo-wschodnim grzebieniu wchodziliśmy w wiązaniach jednocześnie, patrz fot. 11.4, dopóki nie utknęliśmy w podejściu podwierzchołkowym już z tej strony. Tu zawiesiliśmy 100 m poręczowania po 45-stopniowym lodowym stoku, aż nie wyszliśmy na występy skał z dogodnym do obiadu miejscem.

Po obiedzie w wiązaniach jednocześnie (50–70 m, 35–40°) weszliśmy na grzbiet wierzchołkowy, skręciliśmy na wschód, przebyliśmy, jak nam się wydawało, punkt 6841 i rozłożyliśmy się na biwak, patrz fot. 10.3. Wysokość 6827 m.

27 sierpnia. Rano było pogodnie. Kontynuowaliśmy trawers, mijając po drodze kilka wyniosłości o wysokości od 6830 m do 6840 m i, w końcu, zobaczyliśmy przed sobą znaczne wzniesienie. Nasz GPS pokazał na nim wysokość 6858 m. Dalej na wschód był tylko spadek, patrz fot. 11.6.

W oddali za następnym garbem majaczyła piła z pięciu nawiesi. Nie było nastroju do kontynuowania trawersu i skręciliśmy w lewo na stok, patrz fot. 3.3.

W dole w kotle ogarnął nas mgła. Za jej dalekim brzegiem był jakiś przepaść, dno ledwo było widoczne. Lina poręczowania i my na krawędzi głębokiej dziury. Potem długa droga w poprzek stoku wzdłuż brzegów bergszrunda lub nieco poniżej. Tak przemierzyliśmy następną kotlinę, po czym zeszliśmy na łagodny lodowiec. Przenocowaliśmy na wysokości 6440 m, patrz fot. 3.3.

28 sierpnia. Rano było pogodnie. Przebyliśmy płaskowyż w kierunku siodła pomiędzy Muztag-Ata South Far i Koskulakiem i zeszliśmy na lodowiec. Okazał się być łatwy. Szliśmy po nim bliżej prawego brzegu. Przez szczeliny szerokości około 1 m przeskakiwaliśmy, a jeśli trafiała się szersza, to ją omijaliśmy. Ku obiadowi zeszliśmy do zagięcia lodospadu. Lodospad ominęliśmy po osypiach prawego brzego. Niżej lodospadu przemierzyliśmy lodowiec ku środkowi lub nieco bliżej lewego brzegu, ominęliśmy strefę spadania lodu ze skał i weszliśmy na morenę lewego brzegu. Po morenie zeszliśmy ku jęz. lodowca z granią rzadkich kalgasporów i rozłożyliśmy się na biwak. Wysokość 4600 m.

14. Organizacja wejścia

1. Wejście zostało zrealizowane w ramach kompleksowej wyprawy górsko-sportowej SK MAI na Chiński Pamir, która odbywała się od 25 lipca 2005 r. do 13 września 2005 r.
2. Zdjęcia zostały wykonane przez uczestników wyprawy: A. Lebiediewa, M. Tarakanowską i O. Janczewskiego.
3. Organizację wyprawy wsparły: Linia lotnicza S7 («Sibir»), SITÉS-Centrum, GłowbalTel.

15. Linki

1. A. Lebiediew. Sprawozdanie z marszu górskiego 6 kat. trud. po Chińskim Pamiro w 2005.
2. http://www.panoramio.com/photo/15737729 ↗