Paszport

Klasa wysokościowo-techniczna
Alaska, Alaskański łańcuch górski
Szczyt Mc-Kinley (Denali) 6194 m według Zachodniego kontrfors
Proponowana kategoria trudności — 5B
Różnica wysokości — 4000 m, długość — 26 km, średnie nachylenie głównej części — 20°
Użyto śrub lodowych — 15 szt., kotew — 2 szt.
Dni marszu drużyny — 8 (w górę), 3 (w dół)
Nочёвки (wszystkie) — 15 na śnieżno-lodowych площадках
Kapitan drużyny — Yanoczkin V. I. (MSMK)

Uczestnicy:

Lavriненко V. V. (MS)
Melnik V. (MS)
Sushko A. (MS)

Trener drużyny — Nevrotin V. K. (MS)
Wyjście na trasę 12 czerwca 1998 r.

Szczyt 23 czerwca 1998 r. Powrót 27 czerwca 1998 r.

Organizacja — FANS m. Moskwy, ЦК профсоюзов атомной промышленности.

Fotopanoрама района

Trzy główne wierzchołki regionu: Foraker — Хантер — Мак-Кинли. Zdjęcie z Talkeetny

Zdjęcie №2

п. Хантер 4442 m, zdjęcie z Л3 4360 m

п. Форакер 5305 m, zdjęcie z Л3 4360 m

www.alpfederation.ru ↗

Krótki przegląd rejonu wejścia

W głębi Alaski wznosi się najwyższy masyw Północnej Ameryki — Мак-Кинли (6193 m). Śnieżny olbrzym, położony pod 63° N, w Alaskańskim łańcuchu górskim, jest nie tylko najwyższym szczytem Północnej Ameryki, ale i jednym z najwyższych gór świata. Wierzchołki Himalajów i Andów, niewątpliwie, przewyższają go, jednak wznoszą się one nad płaskowyżami o wysokości 3000 m i więcej. Tutaj natomiast szeroka dolina Kuskokvim, na którą schodzi północny stok masywu, jest położona na wysokości 450 m n.p.m.

Wśród najbliższych satelitów Мак-Кинли znajdują się bardzo trudne dla alpinistów wierzchołki: Форакер (5303 m) — drugi co do wysokości w tej grupie, został zdobyty tylko przez kilka drużyn alpinistów; Хантер (4443 m) i Мозе-To (3150 m) są niezwykle trudne do zdobycia i zostały zdobyte całkiem niedawno. Leżący bliżej zatoki Alaska łańcuch gór Wrangla obejmuje dwie wysokie góry — Блэкбер (4918 m) i Бона (5004 m). Drugi co do wysokości szczyt regionu — Логан (6050 m) i trzeci — Св. Ильи (5488 m).

Wysoka szerokość geograficzna, na której jest położony wierzchołek, względna bliskość do oceanu (250 km do zatoki Cooka) i cyklonicznego centrum nad Aleutami, skąd wilgotne wiatry łatwo przenikają do dolin YUKON i Kuskokvim, przynosząc silne opady śniegu, — wszystko to stwarza tutaj trudne warunki klimatyczne, chyba jedne z najtrudniejszych na świecie. Zimą temperatury nawet w dolinach mogą spadać do minus 60°, latem średnie temperatury wynoszą około 12–14°, a w dzień mogą czasami sięgać 30°. Noce, nawet latem, są zimne, i tylko w lipcu prawie nie ma nocnych przymrozków.

Klimat Alaski i jej regionów górskich jest nie tylko zimny, ale i wietrzny, wilgotny. Dominują tutaj zimne południowo-zachodnie wiatry (na wierzchołkach ich prędkość może osiągać 160 km/h) z krótkimi, jeszcze silniejszymi podmuchami, bardzo niebezpiecznymi dla alpinistów. Okresy złej pogody trwają bardzo długo. Na przykład w 1947 roku z dziewięćdziesięciu dni trzech letnich miesięcy było tylko pięć pogodnych dni, a średnio na trzy dni dwa są pochmurne.

Chociaż w dolinach Centralnej Alaski opadów jest niewiele, na stoki gór sztormy przynoszą dużo śniegu, który pada prawie przez cały rok. Latem w miesiącu bywa do 15–20 dni z opadami. Linia śnieżna przebiega nisko — na wysokości 1650 m. Nie dziwi więc, że na stokach tak wysokich gór, jak Мак-Кинли, i w przylegających wąwozach rodzą się ogromne lodowce, największe z nich — Кахилтна (73 km) i Мулдроу (66 km) w północnej części masywu Мак-Кинли.

www.apfederation.sote ↗

Najbardziej odpowiedni dla wspinaczki okres — od maja do końca lipca, ponieważ w sierpniu pogoda już wyraźnie się pogarsza. Pogodna pogoda występuje zwykle w pierwszej połowie dnia; przed południem chmury pojawiają się już na wysokościach 1200–2000 m. O najkorzystniejszych warunkach dla wspinaczki mówi następująca statystyka: w okresie od 1910 do 1972 roku liczba grup, którym udało się zdobyć Мак-Кинли, wyniosła:

w kwietniu — 2;
w maju — 23;
w czerwcu — 28;
w lipcu — 47;
w sierpniu — 9.

Dla alpinisty, gotowego na wyrzeczenia i trudności i stawiącego przed sobą duże cele sportowe, Alaska proponuje szerokie pole działania. Jednak na podejściach do gór tutaj trzeba:

pokonywać lodowce i śnieżne stoki;
znosić zmienną pogodę z temperaturami niższymi;
spotykać się z wiatrami silniejszymi i bardziej porywistymi niż, powiedzmy, na Kaukazie czy w Alpach.

Ponadto ekspedycje w regiony górskie Alaski do tej pory napotykają na trudne problemy transportowe. Chociaż obecnie alpinistom nie trzeba, jak dawniej, wieźć sprzętu i produktów żywnościowych na psich zaprzęgach, a zadania transportu w dużej mierze rozwiązuje samolot, to jednak warunki klimatyczne i tutaj stwarzają znaczne przeszkody.

Szczyt Мак-Кинли przyciąga na Alaskę dużą liczbę alpinistów z całego świata. Na niego zostało dokonanych kilkaset wejść przez alpinistów różnych krajów. Sukces tych wejść za każdym razem mogli zapewnić tylko:

staranna подготовка;
отличноe снаряжение;
wyjątkowe dane fizyczne uczestników;
„szczęście” z pogodą.

7 czerwca 1913 r. grupa pod kierownictwem X. Sztuka dokonała pierwszego udanego wejścia na główny (południowy) wierzchołek Мак-Кинли. Dziś wytyczono już ponad 30 tras na ten masyw, informację o nich można uzyskać na stacji reйнджеров w Talkeetnie.

Rysowany profil trasy

Skala:
- po osi X (4 km) — 1:40000 (1 cm = 400 m);
- po osi Y (H-N) — 1:24000 (1 cm = 240 m).
Profil trasy — rozłożony w linię.

Участок R0–R1
- Ср. крутизна: 5–10°
- Длина: 10 km
Участок R1–R2
- Ср. крутизна: 10–15°
- Длина: 5 km
Участок R2–R3
- Ср. крутизна: 20–35°
- Длина: 2 km
Участок R3–R4
- Ср. крутизна: 30°
- Длина: 1,2 km
Участок R4–R5
- Ср. крутизна: 30–45°
- Длина: 2,5 km
Участок R5–R6
- Ср. крутизна: do 50°
- Длина: 2 km
Участок R6–R7
- Ср. крутизна: 20–40°
- Длина: 1,6 km
Участок R7–R8
- Ср. крутизна: 10–15°
- Длина: 0,6 km
Участок R8–R9
- Ср. крутизна: 40°
- Длина: 300 m
Участок R9–R10
- Ср. крутизна: 10–15°
- Длина: 800 m

Punkty na trasie:

Б.Л. 2160 m (11 czerwca 1998 r.)
Л1 2350 m (12 czerwca)
Л2 3350 m (13–15 czerwca)
W’Corner 4080 m
Л3 4360 m (16–19 czerwca)
Л4 5000 m (20–21 czerwca)
Л5 5240 m (22–24 czerwca)
Szczyt 6194 m (23 czerwca 1998 r., 16:30)
Na спуске: Л3 4360 m (25 czerwca), Л2 3350 m (26 czerwca), Б.Л. 2160 m (27 czerwca).

Dane podsumowujące:

Ogólna różnica wysokości: 4000 m.
Ogólna długość: ~26 km.
Średnie nachylenie głównej części trasy do wierzchołka ~20°.

www.apfederation.sote ↗ 1650 m. Nie dziwi więc, że na stokach tak wysokich gór, jak Мак-Кинли, i w przylegających wąwozach rodzą się ogromne lodowce, największe z nich — Кахилтна (73 km) i Мулдроу (66 km) w północnej części masywu Мак-Кинли.

Dla alpinisty, gotowego na wyrzeczenia i trudności i stawiącego przed sobą duże cele sportowe, Alaska proponuje szerokie pole działania. Jednak na podejściach do gór tutaj trzeba:

pokonywać lodowce i śnieżne stoki;
znosić zmienną pogodę z temperaturami niższymi;
spotykać się z wiatrami silniejszymi i bardziej porywistymi niż, powiedzmy, na Kaukazie czy w Alpach.

staranna подготовка;
отличноe снаряжение;
wyjątkowe dane fizyczne uczestników;
„szczęście” z pogodą.

Przygotowanie do wejścia

Rzeczywista możliwość zorganizowania ekspedycji na najwyższy szczyt Północnej Ameryki — п. Мак-Кинли (Denali 6194 m) — pojawiła się u naszej drużyny jeszcze na początku wiosny. Dzięki aktywnej поддержке ЦК профсоюзов атомной промышленности, rozwiązał się podstawowy вопрос — kwestia częściowego finansowania drużyny. Wszyscy chcieli dostać się w nowy, interesujący z alpinistycznego punktu widzenia rejon i dokonać tam wejścia. Wszyscy członkowie drużyny byli w różnych latach we wielu „wysokich” regionach górskich byłego ZSRR, Chin, Nepalu, Ameryki Południowej, dokonali wielu interesujących i trudnych wejść, w tym na Mistrzostwach ZSRR i Rosji. Wszyscy uczestnicy drużyny — „Śnieżni baśnie”.

Na podstawie materiałów krajowej i zagranicznej prasy, a także na podstawie doświadczenia wejść innych grup, dysponowaliśmy wystarczającą informacją o obiekcie wejścia. Podstawowym pytaniem, które trzeba było rozwiązać, był organizacyjny (bilety lotnicze, wizy, wstępna заявка i zgoda strony amerykańskiej). Wielką pracę w tym kierunku wykonał Yanoczkin V. I. Wszystkie negocjacje były prowadzone z przedstawicielami Stacji reйнджеров, która znajduje się w m. Talkeetnie (Park Narodowy Denali, stan Alaska, USA).

Jak zostało powiedziane powyżej, wszyscy członkowie drużyny dość dobrze znali się nawzajem, wspólnie uczestniczyli w wielu ekspedycjach.

W ciągu roku każdy z uczestników utrzymuje się w достаточно dobrej formie sportowej. Wielu bierze udział w tradycyjnych biegach przełajowych, narciarskich i wspinaczkowych:

Bieg „Pamięci ośmiu”;
Bieg „Pamięci przyjaciół”;
„Narty Rosji”;
„Puchar im. I. Eroхина”;
Różne wieloboi;
Wiele innych zawodów.

Przed odlotem na Alaskę niektórzy uczestnicy już zdążyli być w wysokich górach i byli достаточно dobrze aklimatyzowani, pozostałym zaś przyszło zaczynać wejście, jak się mówi, „od zera”. Dlatego drużyna musiała wypracować чёткий plan aklimatyzacji poprzez dość грамотny wybór trasy wejścia.

Na Мак-Кинли — ponad 30 tras i ich wariantów na dzień dzisiejszy. Rozpatrywaliśmy południowo-zachodnią stronę obiektu. Opierając się na zebranym materiale i biorąc pod uwagę surowe warunki klimatyczne, wybór padł na Zachodni kontrfors. Trasa ta jest логична, достаточно bezpieczna, interesująca z alpinistycznego punktu widzenia. Na trasie spotykają się:

silnie porozrywane lodospady;
strome śnieżno-lodowe stoki;
ostre granie;
zlodowaciałe odcinki скал.

Pogoda jest bardzo niestabilna, często pada śnieg, silne wiatry, temperatura w górnej części trasy sięga –25°.

Na trasie są problematyczne odcinki (patrz rozdział „Opis trasy po odcinkach”), które нами były rozwiązywane. Został wypracowany odpowiedni taktyczny plan wejścia (alpejski wariant wejścia z wstępną częściową заброской po drodze wejścia) i technika ubezpieczenia. Stopniowa aklimatyzacja nie była przeprowadzana.

Przed rozpoczęciem wejścia wszystkie niejasne kwestie zostały uregulowane na Stacji Reйнджеров, została uzyskana niezbędna консультаcja.

Działania taktyczne drużyny

Opierając się na zebranym materiale o rejonie wejścia, o jego specyfice i biorąc pod uwagę doświadczenie poprzednich rosyjskich drużyn, нами została wypracowana schemat тактиczny wejścia jeszcze w Moskwie. W dalszym ciągu odstępstwa były nieznaczne i miały prognozowany характер.

Taktyka wejścia na п. Мак-Кинли (6194 m) została wybrana alpejska, ale z достаточно равномерным tempem ruchu na trasie i z częściową заброской po drodze ruchu, co przyczyniło się do naszej aklimatyzacji. Na wypadek niepogody przewidziane były dni odpoczynku w wysokich obozach. Zabroски i aklimatyzacyjne wyjścia zostały dokonane:

z Л2 (3350 m) do W’Corner (4080 m);
z Л3 (4360 m) do Л4 (5000 m).

Na trasie było przewidziane 5 wysokich obozów.

Wszystkie obozy znajdowały się na równych bezpiecznych śnieżno-lodowych площадках, obнесённых śnieżnymi ściankami.
Dobre wysokie namioty pozwoliły nam zrezygnować z pieczar.
Miejsca pod obozy zostały wybrane w znanych miejscach.

Do Л2 (3350 m), a ze względu na stan śniegu i wyżej, ruch odbywał się na Ski-tour lub na śniegostupach z буксировкой transportowych sań, aż do Л3 (4360 m). Długość wejścia, благоприятные śnieżno-lodowe odcinki trasy i duży ładunek sprzyjały użyciu transportowych sań.

Te odcinki trasy były oznaczone na wypadek niepogody. Oznaczenie tyczkami przewidziane było i na innych odcinkach, gdzie tego wymagały okoliczności.

Na odcinkach R4–R6 (4360–5240 m) ruch odbywał się w связках, używając w качестве ubezpieczenia:

śrub lodowych;
kotwiących haków.

Na pozostałych stromych odcinkach R6–R10 (5240–6194 m) ubezpieczenie było zorganizowane przez lodорубы.

Łączność, w przypadku nieprzewidzianych sytuacji, mogła być nawiązana przez stacje reйнджеров (Л3 i Л5) lub przez inne drużyny.

Dzięki polarnemu dniu i surowym polarnym warunkom, drużyna nie planowała bardzo wczesnych wyjść (patrz график wejścia). Odległość między wysokimi obozami pozwalała na pokonanie jej w optymalnym czasie dnia.

W качестве przygotowania posiłków drużyna używała przyмусов:

„Фебус”;
„MSR”.

Ogólna waga początkowa plecaków wyniosła 10–15 kg, sań — 30 kg. Szczególną uwagę (jak tego wymagały lokalne prawa) drużyna zwróciła na ekologię regionu.

Żadnych kontuzji, обморожений i срывов na trasie nie było.

Schemat trasy w symbolach UIAA

Opis trasy po odcinkach

Odcinek R0–R1 (zdjęcie 9, 10)

Od obozu podstawowego (2160 m), położonego na południowej odnodze л. Кахилтна, droga prowadzi na Zachód w stronę głównej odnogi lodowca. Dalej na Północ, ostrożnie, można zabłądzić i wyjść do п. Mt. Frances, położonego w północnym kącie rozwidlenia. Dalej stromy podjazd na л. Кахилтна. Uwaga — duże grupy szczelin. Droga wyprowadza na obszerne równe miejsce (2300 m). Tutaj obóz 1 (2350 m).

Odcinek R1–R2 (zdjęcie №11)

Dalej ruch wzdłuż krawędzi szczelin w stronę przełęczy Кахилтна (3146 m). Na przełęcz nie wchodzić. Lodowiec wyrównuje się. Dalej zwrot na Wschód na bezimiennym rozwidleniu lodowca i podjazd do cyrku (3350 m). Uważnie odnieść się do zagrażających seraków, położonych na górnych stokach. Odłamki na dole pod niektórymi z nich wskazują, że są one aktywne. Tutaj znajduje się obóz 2. Ruch na odcinkach R0–R2 — autonomiczny, lepiej na Ski-tour lub na śniegostupach.

Odcinek R2–R3 (zdjęcie №12, 15)

Dalej droga odchyla się na NE, wznosząc się na „Wiewiórcze Wzgórze”. Ściana, prowadząca na wierzchołek grani, czasem nazywana jest skałami Ланга. Tę grań można uważać za dolną część З. Контрфорса. Z grani droga idzie na wschód od niej, trzymając się północnych skał grani. Na wysokości 3600 m grań kończy się szerokim skalistym płaskowyżem. To miejsce nazywają „Wietrznym rogiem”. Podczas silnych sztormów tutaj możliwe są lawiny.

Odcinek R3–R4 (zdjęcie №14, 16)

Od krawędzi płaskowyżu w kierunku SE jest niegłęboka jar w скалах. Dalej zwrot na E i wzdłuż podnóża З kontrforса (możliwy spadek kamieni) wyjść na kosy траверс nad gigantycznymi szczelinami. To miejsce jest silnie porozrywane szczelinami. Ruch — w kotkach. Kontynuując omijanie podnóża kontrforса, nieco odchylając się na С., wychodzi się do podnóża dużej lodowej niecki, mijając po drodze mnóstwo szczelin i mostów. To idealne miejsce dla obozu 3. Wierzchołkowy obłok rzadko opada tak nisko, a niskie chmury nie docierają do tej wysokości. Wysokość tutaj 4360 m.

Odcinek R4–R5 (zdjęcie 15, 17, 18)

Dalej, przecinając nieckę w kierunku С, wychodzi się na stromy śnieżno-lodowy stok. Stromość tutaj sięga 45°. W środkowej części — niewielki lodowy występ. Ruch naprzemienny w связках, ubezpieczenie przez śruby lodowe i kotwie. W górnej części stoku — skały (proste łazienie). Podjazd na przegrodę. Organizacja obozu 4 (5000 m). Rzucają się w oczy czarne skały Północnego szczytu.

Odcinek R5–R6 (zdjęcie 19)

Dalej droga idzie na E. Najpierw dość stromy śnieżno-lodowy grzbiet. System косых траверсов, gdzie spotykają się strome zlodowaciałe ścianki skalne. Po „Wielkim kamieniu” zaczyna się ostry grzbiet „Nóż”. Dalej po zniszczonym śnieżno-skalnym grzbiecie ruch na SE, stopniowo wychodząc w szeroki śnieżno-lodowy wąwóz, na lewo od głównej skalnej гряды. To miejsce nazywają „Krukowym Gniazdem”. Ruch na tym odcinku — w kotkach, lepiej w связках. Ubezpieczenie organizuje się za pomocą śrub lodowych i kotwi. Dalej na ЮЮВ do obozu (5240 m), położonego w gigantycznym śnieżnym „talerzu”. Grubość pokrywy śnieżnej pozwala tutaj ryć pieczory.

Odcinek R6–R7 (zdjęcie 21)

Po stromym firnowym stoku (uwaga: deski) podjazd w kierunku NE na przeł. Денали (5550 m). Ruch w kotkach z narzędziami lodowymi. Ubezpieczenie przez лedorубы. Stromość sięga –40°.

Odcinek R7–R8 (zdjęcie 20)

Dalej ruch na Ю w stronę „Wielkiego żandarma” (obejście z lewej). To szeroki śnieżny grzbiet z niewielkimi występami skał. Płynny zwrot na ЮВ i wyjście do dużego Cyrku przed wierzchołkowym grzbietem. Ruch — autonomiczny.

Odcinek R8–R9

Przecinając Cyрк w kierunku ЮВ, wychodzi się na stromy śnieżno-lodowy stok, kończący się głównym przedwierzchołkowym grzbietem. Stromość stoku — do 40°.

Odcinek R9–R10 (zdjęcie №22)

Ostry grzbiet, ruch na СВ. Na lewej stronie grzbietu — gigantyczne карнизы. Ruch — w связках, ubezpieczenie przez лedorубы. Dalej wyjście na wierzchołek Мак-Кинли (Denali) 6194 m.

Spust po drodze podjazdu.

Wykaz sprzętu

Lina główna 10 mm, 25 m — 3 szt.
Namioty wysokie (firma „MEGATECT”) — 3 szt.
Palniki gazowe — 1 szt.
Przyrząd „Фебус” — 1 szt.
Przyrząd „MSR” — 1 szt.
Benzyna — 8 l
Balony gazowe (250 ml) — 2 szt.
Karabinki (włącznie osobiste) — 15 szt.
Systemy ubezpieczeniowe — 5 szt.
Topory lodowe — 4 szt.
Айсбайль — 1 szt.
Śruby lodowe — 5 szt.
Kotwie śnieżne — 2 szt.
Kije- teleskopy — 5 par
Komplet „Ski-Tour” — 4 комплекты
Śniegostupy — 1 para
Naczynia — 1 komplet
Latarka czołowa — 1 szt.
Sań transportowe — 5 szt.
Komplet tyczek oznacznikowych — 1 komplet
Dżumary — 5 szt.
Apteczka — 1 komplet
Aparaty fotograficzne — 5 szt.
Komplet wiatrochronnej i puchowej odzieży — 5 kompletów
Okulary przeciwsłoneczne — 5 szt.
Kotki — 5 par

Zdjęcie №15 A3 6360 44 A6–A5

Zdjęcie №1844 A3–A4

Denali National Park and Preserve, Alaska

National Park Service U.S. Department of the Interior

www.alp-federation.ru ↗

Protokół analizy wejścia na п. Мак-Кинли (6194 m) po Zachodnim kontrforsie, 5Б kat. trudn.

п. Талкитна, Stacja reйнджеров, 24 czerwca 1998 r., 15:00, Alaska, USA

Starszy trener drużyny — Nevrotin V. K. (MS)

Obiektem naszego wejścia jest п. Мак-Кинли (Denali) 6194 m, najwyższy szczyt Północnej Ameryki i самый północный 6-tysięcznik na Ziemi. Cechą charakterystyczną tego obiektu jest przede wszystkim jego bliskość do Koła Polarnego i duża różnica wysokości (4000 m). Te cechy i достаточно niestabilne warunki meteorologiczne czynią ten szczyt poważnym testem dla górotwórców i „zbliżają” go do naszych 7-tysięczników.

Nasza drużyna jako trasę wybrała Zachodni kontrfors. Pomimo że trasa jest достаточно popularna wśród alpinistów i uchodzi za klasyczną, jej „легкость” jest zwodnicza. Według statystyk, wierzchołka достигают mniej niż 25%. Dla wielu grup ta trasa stała się „pułapką”, z której dość trudno się wydostać, i приходится wracać z powrotem.

Charakter trasy jest zróżnicowany. Tutaj spotykają się:

silnie porozrywane odcinki lodowców;
bezdenne przepaście;
strome śnieżno-lodowe stoki;
ostre granie;
zlodowaciałe odcinki skaл;
śnieżne карнизы.

W złą pogodę wszystko to jeszcze bardziej komplikuje trasę.

Taktyka wejścia została wybrana — alpejska, ale z częściową заброской na podjazd, co przyczyniło się do naszej aklimatyzacji. Przez cały czas wejścia drużyna utrzymywała равномерный tempo ruchu, choć były i сидки w niepogodę. Na skomplikowanych i niebezpiecznych odcinkach zostały zachowane wszystkie środki bezpieczeństwa z надежным ubezpieczeniem. Wierzchołka osiągnęli wszyscy uczestnicy.

Szczególną благодарность wyrażam ЦК профсоюза pracowników атомной промышленности i osobiście Tyczkowу Yu. I. za оказанную pomoc w przeprowadzeniu ekspedycji.

Kapitan drużyny — Yanoczkin V. I. (MSMK)

Ja na Мак-Кинли jestem już drugi raz. W zeszłym roku wchodził po tej trasie razem z Konюховым F. Zgadzam się z Nevrotinym V. K. Dolna część trasy — прекрасное miejsce dla ски-альпинизма. Trasa jest достаточно poważna, логична, относительно bezpieczna. Rozpatrywane były i inne warianty podjazdu, choć został wybrany właśnie Zachodni контрfors. Poraziło отношение американцев do góry w плане ekologii i organizacji bezpieczeństwa przy wejściu.

Zastrzeżeń do trenera i uczestników drużyny nie mam.

Lavriненко V. V. (MS)

Dawno chciałem iść na Мак-Кинли, i oto nadarzyła się ta możliwość. Dziękuję всем, кто mi w tym pomógł. Alaska — уникальный по своей красоте rejon, непохожий na какие другие, gdzie mi довелось бывать. Чёткая i грамотная подготовка do ekspedycji pozwoliła nam uniknąć wielu problemów. Rozwinięta тактика wejścia okazała się правильной, co pozwoliło wszystkim uczestnikom iść na wierzchołek.

Sama trasa — непроста, ale логична i interesująca. Практически никаких odchyleń od выработанного ранее grafikу wejścia у nas nie było.

Zastrzeżeń do kierownictwa i uczestników drużyny nie mam.

Melnik V. (MS)

Ja za granicą jestem pierwszy raz, рад, że nadarzyła się możliwość dostać się na Alaskę, iść na Мак-Кинли. Rejon wejścia bardzo красивый, wiele innych interesujących wierzchołków, w tym i w техническом плане. Trasa вполне odpowiada naszej wysokościowej „пятёрке”. Ponieważ kolektyw drużyny mi się podobał, który może rozwiązywać i bardziej сложные zadania. Żadnych zastrzeżeń do niego nie mam.

Sushko A. (MS)

Bardzo рад, że udało mi się dostać na wierzchołek, тем более po niezbyt удачном гималайском sezonie. Zgadzam się z opiniami uczestników drużyny. Chciałbym w tym składzie dostać się i na inne красивые wierzchołki Ziemi.

Przedstawiciel reйнджеров (служба ratownicza regionu)

Żadnych zastrzeżeń do grupy у nas nie ma. Wszystkie środki dotyczące przeprowadzenia горовосхождения na п. Денали (6194 m) zostały zachowane, bezpieczeństwo nie było naruszane, wymagania ekologiczne zostały wykonane. Fakt pobytu drużyny na wierzchołku

Powiązany z

Spis treści