Spra­woz­da­nie

O wejściu kla­sycz­ną trasą przez gra­ni­cę SE na szczyt Jung­frau (4158 m), 2B–3A kat. trud­no­ści. Re­jon Jung­frau. Al­py Ber­neńs­kie, Szwaj­ca­ria.

Mo­skwa, 2013

Pa­sport wej­ścia

1. Al­py. Al­py Ber­neńs­kie. Szwaj­ca­ria. Roz­dział wg KMGV 2013 r. — 10.3.
2. Szczyt Jung­frau (niem. Jung­frau). Wy­sokość 4158 m. Przez gra­ni­cę SE. Na­zwa tra­sy: kla­sycz­na tra­sa przez gra­ni­cę SE z prze­łę­czy Rot­tal (Rot­tal­sat­tel).
3. Za­li­cza­na na — 2B–3A kat. trud. Pierw­sze wej­ście J. Ru­dolf, H. Mey­er, J. Bor­tis, A. Vol­ker 3 sierp­nia 1811 r.
4. Cha­rak­ter tra­sy: kom­bi­no­wa­na.
5. Prze­pa­d wy­soko­ści tra­sy: 760 m (wg al­ti­met­ru)

Dłu­gość tra­sy: 1650 m, śred­nia strom­iz­na: ca­łej tra­sy — 43°

6. Po­zo­sta­wio­no «haków» na tra­sie: 0, uży­to:
7. Go­dzi­n cho­do­wych ze­spo­łu: 10 h, zjazd 5 h
8. Kie­row­nik: Duszarin Iwan Tro­fi­mowicz — MSМК

Uczest­ni­cy:

• Goworow Ana­to­lij — zna­czek
• Goworow Na­ta­lia — zna­czek
• +3 gru­py z kie­row­ni­ka­mi (9 osób)

9. Trener: Duszarin I.T.
10. Wyj­ście na tra­sę z BL: go­dzi­na, dzień, mie­siąc, rok

Tra­sa roz­po­czę­ta: 3:00, 23 lip­ca 2013 r. Wyj­ście na szczyt: 10:00, 23 lip­ca 2013 r. Po­wrót do BL: 15:00, 23 lip­ca 2013 r. Zjazd ze szczy­tu: tą samą trasą do prze­łę­czy Rot­tal, da­lej pro­sto na lo­dow­iec Alech (Ale­tsch)

11. Or­ga­ni­za­cja:

12. Od­po­wie­dzial­ny za spra­woz­da­nie: Jur­kin A.W. Ad­res e­lek­tro­ni­cz­ny: s2_aleks@mail.ru

Ogól­ne zdję­cie szczy­tu.

Zdję­cie szczy­tu Jung­frau z lo­dow­ca Ale­ti mię­dzy prze­łę­czą Jung­frau­joch i szczy­tem Mönch. Zdję­cie wy­ko­na­no 22 lip­ca 2013 r.

Zdję­cie pro­fi­lu tra­sy

Zdję­cie pro­fi­lu tra­sy. Zdję­cie wy­ko­na­no z lo­dow­ca Ale­ti. 22 lip­ca 2013 r.

Przegląd re­jo­nu Jung­frau

© Rough Gui­des / Map pu­blish­ed on http://Swit­zer­land.isy­ours.com ↗

Mapa-sche­mat re­jo­nu Jung­frau. Sche­mat po­cho­dzi z ser­wi­su Swit­zer­land.isy­ours.com

Sche­mat re­jo­nu Jung­frau (niem. Jung­frau) — jed­na z naj­bar­dziej zna­nych gór­skich szczy­tów Szwaj­ca­rii. Je­go wy­sokość — 4158 m n.p.m. To trze­cia co do wy­soko­ści góra Alp Ber­neńs­kich, któ­ra two­rzy wraz z gó­ra­mi Eiger (niem. Ei­ger) i Mönch (niem. Mönch) przy­ku­wa­ją­cą uwa­gę trój­kę.

13 grud­nia 2001 r. góra Jung­frau w skła­dzie Jung­frau-Ale­tsch-Bi­tsch­horn zo­sta­ła wpi­sa­na na Li­stę Świa­to­we­go Dzie­dzic­twa UNESCO i jest pierw­szym w Al­pach ob­jek­tem przy­rod­ni­czym wpis­nym na tę li­stę.

Swo­ją na­zwę góra Jung­frau (pol. «dziew­czy­na», «panna») za­wdzię­cza za­kon­ni­com z In­ter­la­ken, któ­rych klasz­tor znaj­do­wał się nie­da­le­ko od pod­nó­ża gó­ry. Na­stęp­nie na­zwa ta prze­szła na sa­mą gó­rę.

Współ­rzęd­ne geo­gra­ficz­ne szczy­tu: 46°32′12,24″ N 7°57′45,20″ E. Przez szczyt Jung­frau prze­cho­dzi gra­ni­ca mię­dzy kan­to­na­mi Ber­n i Wa­le­s. Gó­ra jest bar­dzo swo­ista. Na pół­no­cy i pół­no­c­nym za­cho­dzie wi­dać jej śnież­ne szczy­ty Wen­gen-Jung­frau, Schnee­horn, oba Sil­ber­hor­ny i Schwarz­mönch. Na za­cho­dzie na niej pra­wie nie ma śnie­gu i nie jest ona tam wy­róż­nia­ją­ca się, wzn­no­si się na 3250 m nad do­li­ną Lau­ter­brun­nen (to naj­dłuż­szy stok w Al­pach po Mon­bla­nie). Je­go po­łu­d­ni­owa część wzn­no­si się nad ukry­ty­mi przed spoj­rze­niem lo­dow­ca­mi Rot­ta­la, a wschod­nia część — nad po­kry­tą wiecz­nym śnie­giem prze­łę­czą Jung­frau­joch.

W la­tach 1896–1912 tu­taj bu­do­wa­no ko­le­jkę «Jung­frau». In­we­sto­rem był Szwaj­car Ado­lf Guy­er-Zel­ler. Pla­ny prze­cią­gnię­cia ko­le­jki aż na sa­mą prze­łę­czę Jung­frau po­zo­sta­ły nie­wy­ko­na­ne. Ko­le­j­ka bie­gnie od sta­cji Kle­ine Sche­idegg do sta­cji «Ei­ger­glets­cher» po ot­war­tym te­re­nie, a na­stęp­nie przez tu­nel do gó­ry z wi­do­ka­mi przez pa­no­ra­micz­ne ok­na:

• ze sta­cji «Ei­ger­wand» na al­pej­s­kie pej­za­że,
• ze sta­cji «Ei­s­meer» na wiecz­ne lody i ska­ły.

Ostat­nia sta­cja — «Top of Euro­pe» («Szczyt Eu­ro­py»), naj­wy­żej po­ło­żo­na ko­le­jo­wa sta­cja w Eu­ro­pie. W ska­łach i lo­dow­cu, po­kry­wa­ją­cym prze­łę­cz Jung­frau­joch, wy­rą­ba­no ga­le­rie. Ze spe­cjal­ne­go tar­su ob­ser­wa­to­rium i sta­cji me­te­oro­lo­gicz­nej «Sphinx» ot­wie­ra się al­pej­s­ka pa­no­ra­ma na 360°, wi­dok na naj­dłuż­szy lo­dow­iec w Eu­ro­pie — Ale­tsch (24 km) i do­li­nę o­ka Tun­skie­go Je­zio­ra.

Wej­ście na­sze­go ze­s­po­łu na szczyt Jung­frau od­by­ło się z szałasu Mönch­sjoch­hüt­te (3627 m), któ­ry słu­żył za bazę dla wszyst­kich wejść w re­jo­nie. Sam sza­las znaj­du­je się na lo­dow­cu Ale­tsch (Ale­tsch­glets­cher) pod zbo­cza­mi szczy­tu Mönch (Mönch) (4107 m).

Dro­ga do szałasu od­by­wa­ła się na­stęp­ują­co:

• ko­le­ją aż do sta­cji Jung­frau­joch na jed­no­imien­nej prze­łę­czy (3454 m)
• da­lej pie­szo wy­tyczoną dro­gą do szałasu (1 h)

Li­nia wej­ścia jest kla­sycz­ną tra­są wej­ścia na ten szczyt. Po raz pierw­szy prze­szli ją J. Ru­dolf, H. Mey­er, J. Bor­tis, A. Vol­ker w 1811 ro­ku. Wg szwaj­car­skiej kla­sy­fi­ka­cji ma ona ka­te­go­rię trud­no­ści ZS– (Ziem­lich Schwie­rig), co od­po­wia­da fran­cu­skiej AD– (As­sez Dif­fi­cile).

Tech­nicz­na fo­to­gra­fia tra­sy

Krót­ki opis przej­ścia tra­sy po od­cin­kach. Wej­ście: od szałasu «Mönch­sjoch­hüt­te» ru­szyć w dół lo­dow­ca w kie­run­ku sta­cji Jung­frau­joch (30 min). Nie do­cho­dząc sta­cji 100–200 m, skrę­cić w le­wo, mi­nę­cie par­ku roz­ry­wek. Od­razu za nim — wyj­ście na lo­dow­iec. Uwaga! Za­mknię­te szcze­li­ny! Da­lej lo­dow­cem naj­pierw w dół, po­tem w górę do po­cząt­ku gra­ni­cy SE szczy­tu Rot­tal­horn (40 min). W se­zo­nie jest tu wy­deptana ścież­ka, po tra­sie idą liczne gru­py. Do­jść do po­cząt­ku gra­ni­cy (punkt orien­ta­cyj­ny — na gra­ni­cy jest duży apa­rat me­te­oro­lo­gicz­ny), przed wej­ściem — nie­wiel­ki ber­g­szrund.

R0­–R1 — prze­kro­czyć ber­g­szrund przez śnież­ny most i wy­jść z le­wej stro­ny na ska­ły u zbior­ni­ka. Ubez­pie­cze­nie przez lo­do­ru­by. 30 m, 45°, II. R1­–R2 — w górę po ska­listym gra­be­niu do nie­wiel­kiej ścian­ki. Ubez­pie­cze­nie przez za­gię­cia. 50 m, 35°, II. R2­–R3 — po ściance w górę po se­rii pó­łek do sta­cji na bol­cach. 20 m, 60°, III. R3­–R4 — w le­wo w górę po pół­kach do wyj­ścia ku śnież­nej części gra­ni­cy. Ubez­pie­cze­nie przez za­gię­cia. 150 m, 45°, II. R4­–R5 — naj­pierw w górę, po­tem w pra­wo w ob­chodzie szcze­lin. Wy­jść na górę gra­ni­cy. Ubez­pie­cze­nie przez lo­do­ru­by. 100 m, 45°, II

R5–R6 — po ła­twej gra­ni­cy w górę. 300 m, 30°, I R6–R7 — pod­nieść się po nie­wiel­kim wzn­nie­sie­niu ku pod­nó­żo­wi ścian­ki szczy­tu Rot­tal­horn. 200 m, 40°, II

R7–R8 — omi­ja­jąc Rot­tal­horn z pra­wej stro­ny, pod­nieść się ku si­odle­cz­ce-prze­łę­czy Rot­tals­at­tel. 200 m, 35°, II

R8–R9 — prze­kro­czyć ber­g­szrund pod prze­łę­czą przez śnież­ny most i da­lej po stro­mej śnież­no-lo­do­wej ściance do prze­łę­czy. Ubez­pie­cze­nie przez lo­do­ru­by. 50 m, 50°, III

R9–R10 — po ostrym gra­be­niu prze­mycz­ki w pra­wo w górę do po­cząt­ku gra­ni­cy SE Jung­frau. 100 m, 45°, III

R10–R11 — w le­wo tra­wers do po­cząt­ku ska­li­stej gra­ni. Ubez­pie­cze­nie za że­la­zne szty­fty. 50 m, 45°, III

R11­–­R12 — w górę po stro­mym śnież­no-lo­do­wym gra­be­niu. 50 m, 50°, III R12­–­R13 — ruch po gra­be­niu 50 m, 50°, III R13­–­R14 — ruch po śnież­nym gra­be­niu do ska­li­ste­go wzn­nie­sie­nia przed szczy­tem. 200 m, 40°, II

R14­–­R15 — po zaśnie­żo­nych ska­łach pod­nieść się do przed­szczyt­ne­go gra­ni 50 m, 35°, II

R14­–­R15 — po ska­li­stym gra­be­niu do szczy­tu. Na szczy­cie śnież­no-lo­do­wa cza­pka. Uwaga — na­wis śnież­ny! 50 m, 20°, II

Zjazd po dro­dze wej­ścia do zbo­cza Rot­tal­horn, da­lej:

• po dro­dze wej­ścia
• lub, je­śli po­zwa­la śnież­no-lo­do­wa sy­tu­acja (szcze­li­ny), na­prze­ciw w dół do ci­ru Jung­frau z wyj­ściem na prze­łę­cz Jung­frau­joch ku sta­cji ko­le­jo­wej.

Tra­sa jest lo­gicz­na i bez­piecz­na. Cie­ka­wa dla szkol­nych wejść, gdyż w za­so­bie pra­wie wszyst­kie wi­dy re­lje­fu.

W klu­czo­wych miej­scach tra­sy (gra­ni­ca SE) na sta­cjach co 40–50 m za­in­sta­lo­wa­no sta­tycz­ne punk­ty ubez­pie­cza­ją­ce (w po­sta­ci me­talo­wych szty­ftów wy­so­ko­ści 1 m z ka­bu­rem u gór­nej czę­ści).

W nie­po­go­dzie przy słabym wi­do­ku moż­li­we za­kłó­ce­nia w orien­ta­cji w re­jo­nie śnież­ne­go pła­sko­wy­żu pod Jung­frau.

Fo­to­il­ust­ra­cja spra­woz­da­nia.

Zdję­cie 1. Od­cinek R1–R2. Wy­jście na gra­bień od o­sa­dko­mie­ra

Zdję­cie 2. Przej­ście ska­li­ste­go od­cin­ka R2–R3

Zdję­cie 3. Od­cinek R7–R10. Pod prze­łę­czą Rot­tal­sat­tel

Zdję­cie 4. Od­cinek R10–R13. Zdję­cie z prze­łę­czy Rot­tals­at­tel

Zdję­cie 5. Od­cinek R10–R12. Wej­ście po ska­li­sto-śnież­nym gra­be­niu.

Zdję­cie 6. Przed­szczyt­ne gra­bienie R14–R15

Zdję­cie 7. Gru­py na szczy­cie, roz­po­czy­na­ją zjazd.