Sprawozdanie

Z wejścia zespołu CSKA im. Demczenko na szczyt Ciarforon (Mont Ciarforon) 3640 m NW gr. 3B kat. trudn. Alpy Graickie, region Valle d'Aosta, Park Narodowy Gran Paradiso, Włochy

Kierownik: M. W. Bogdanow St. trener: E. W. Kuzniecowa

Paszport wejścia

Alpy Graickie (Włochy). Region Gran Paradiso. Nr 10.3 (wg KGWBM 2011).
szczyt Ciarforon 3640 m NW gr. (pierwsze wejście w 1894 roku D. Escoffier, O. De Falkner).
Proponowana kategoria trudności: 3B kat. trudn.
Charakter trasy: kombinowany
Różnica wysokości na trasie: 690 m Długość trasy: 1400 m. Średnie nachylenie: głównej części trasy – 55 stopni; całej trasy – 35 stopni.
Użyto "zakładek" na trasie: 1 komplet
Czas marszu zespołu: 10 godz. (bez uwzględnienia zejścia)
Kierownik: Bogdanow M.W. 1-sza kategoria. Uczestnicy: Stepanenko E. 2-ga kategoria, Banasjukewicz D. 3-cia kategoria, Biełowa T. 3-cia kategoria, Gałkina N. 3-cia kategoria, Ochmanowicz D. 3-cia kategoria, Pietrowa W. 3-cia kategoria, Pietrowa T. 3-cia kategoria.
Trener: Kuzniecowa E. W.
Wyjście na trasę z BŁ: 05:15, 30 czerwca 2012 r. Trasa rozpoczęta: 07:00, 30 czerwca 2012 r. Wyjście na szczyt: 17:00, 30 czerwca 2012 r. Powrót do BŁ: 23:00, 30 czerwca 2012 r. Zejście ze szczytu: po NE grzbiecie 2A kat. trudn. do schroniska V. Emanuela II
Organizacja: UTS CSKA im. Demczenko (Moskwa)
Odpowiedzialny za sprawozdanie: Bogdanow M.W., Jurkin A.W. Adres e-mail: lis_fox@pisem.net

Ogólne zdjęcie szczytu.

Zdjęcie wykonane ze schroniska V. Emanuela II 28 czerwca 2012 r.

Zdjęcie profilu trasy z lewej strony (widok z trasy 1B na szczyt Gran Paradiso)

Fotopanorama regionu.

Przegląd regionu Gran Paradiso.

Oznaczenia szczytów (z wysokościami) na mapie:
1 — Punta Galisia 3346 m	28 — Punta Rossa della Grivola 3630 m
2 — Punta Basei 3338 m	29 — La Grivola 3969 m
3 — Punta Gran Vaudala 3272 m	30 — Grivoletta 3514 m
4 — Taou Blanc 3438 m	31 — Gran Nomenon 3488 m
5 — Aouillé 3440 m	32 — Mont Favret 3173 m
6 — Cima di Entrelor 3430 m	33 — Punta Valletta 2793 m
7 — Punta Percià 3227 m	34 — Becca Piana 2271 m
8 — La Roletta 3384 m	35 — Punta Ceresole 3777 m
9 — Punta Bianca 3427 m	36 — Testa della Tribolazione 3642 m
10 — Punta Bioula 3414 m	37 — Testa di Valnontey 3562 m
11 — Punta del Ran 3272 m	38 — Becca di Gay 3621 m
12 — Punta Chamoussière 2942 m	39 — Becco Meridionale della Tribolazione 3360 m
13 — Monte Paillasse 2414 m	40 — Roccia Viva 3650 m
14 — Cima dell'Arolley 2996 m	41 — Torre del Gran San Pietro 3692 m
15 — Cima di Seiva 3075 m	42 — Punte Patri 3581 m
16 — Punta Fourà 3411 m	43 — Punta Valletta 3356 m
17 — Mare Pércia 3385 m	44 — Punta di Valmiana 3244 m
18 — Denti del Breuil 3454 m	45 — Punta Fenilia 3053 m
19 — Becca di Monciair 3544 m	46 — Punta d'Ondezana 3452 m
20 — Ciarforon 3640 m	47 — Becco di Valsoera 3369 m
21 — La Tresenta 3609 m	48 — Punta delle Sengie 3408 m
22 — Becca di Moncorvè 3875 m	49 — Monveso di Forzo 3322 m
23 — Gran Paradiso 4061 m	50 — Grande Arolla 3246 m
24 — Piccolo Paradiso 3923 m	51 — Punta della Tsesère 3117 m
25 — Becca di Montandayné 3838 m	52 — Torre di Lavina 3308 m
26 — Herbetet 3778 m	53 — Punta di Acque Rosse 2952 m
27 — La Gran Serra 3552 m	54 — Punta Nera 3064 m

Szczyt Ciarforon (Ciarforon) 3640 m, na który odbyło się wejście, znajduje się w regionie Parku Narodowego Gran Paradiso. Park ten jest położony w Alpach Graickich, w autonomicznym regionie Valle d'Aosta, na północy Włoch.

Najwyższy punkt regionu Gran Paradiso – 4061 m, jest siódmym co do wysokości szczytem Alp (Mont Blanc – pierwszy).

Praktycznie cały region Valle d'Aosta jest nasycony górami. Znajdują się tu jedne z najbardziej kultowych włoskich i w ogóle alpejskich szczytów – Monte Bianco (Mont Blanc), Grand Jorasses, Cervino (Matterhorn), Gran Paradiso i inne.

Większość tras interesujących z punktu widzenia alpinizmu znajduje się w grzbiecie Gran Paradiso. Ponieważ wysokość szczytów w regionie wynosi 3500–4000 m, występują tu praktycznie wszystkie formy ukształtowania terenu – skały, lód, śnieg itd. Występuje dość dużo tras kombinowanych. Przeważają trasy o 1–4 kategorii trudności, ale są też trasy 5. kat.

Wejście na szczyt Ciarforon odbyło się w ramach UTS CSKA im. Demczenko (Moskwa) w czerwcu i na początku lipca 2012 r.

Obóz bazowy UTS znajdował się w kempingu w Pont. Pont jest najwyższą i najbardziej oddaloną miejscowością doliny Valsavaranche. Wysokość nad poziomem morza wynosi 1950–2000 m.

Bezpośredni wyjazd na trasę odbył się ze schroniska (przytułku) V. Emanuela (Vittorio Emanuele II). Przytułek znajduje się u podnóża szczytu Gran Paradiso na wysokości 2732 m. Podejście wygodną ścieżką z Pont trwa około 2 godzin.

Ciarforon (Ciarforon) znajduje się w grzbiecie pomiędzy szczytami Tresenta (3609 m) i Monciair (Becca di Monciair) 3544 m. Współrzędne geograficzne szczytu: 45°29′35.09″ N 7°14′53.47″ E. We włoskiej klasyfikacji trasa NW gr. ma kategorię trudności AD.

Opis odcinków trasy

Nr odcinka	Długość, m	Nachylenie, °	Charakter terenu	Kategoria trudności	Elementy zabezpieczające
R0–R1			Skały-śnieg	I
R1–R2	350	30–45	Skały	II
R2–R3	150	25	Skały-śnieg	II
R3–R4	100	25	Skały-śnieg	II
R4–R5	80	60–70	Skały	III	komplet
R5–R6	50	50–60	Skały	III	komplet
R6–R7	50	35	Skały	II
R7–R8	100	45	Śnieg-lód	III
R8–R9	50	70–75	Skały	IV	komplet
R9–R10	50	30–45	Skały	III	komplet
R10–R11	400	15–20	Skały-śnieg	II

Techniczne zdjęcia trasy

Krótki opis przejścia trasy po odcinkach

R0–R1 Ze schroniska V. Emanuela wyjść na morenę ścieżką. Przeszedłszy potok lodowca w dolnej części, wspinać się po prawej stronie moreny do początku NW grzbietu Ciarforon. Około 1,5–2 godzin.

R1–R2 Wysokość 2950 m. Z lewej strony, wejście około 30 m od początku grzbietu, wyjść na grzbiet, poruszać się ostrożnie – dużo "żywych" kamieni. Po prostych skałach wspiąć się do żandarma – 50 m. Objąć żandarma z lewej strony i po prostych skałach w górę 300–350 m do śniegu na grzbiecie. Nachylenie 30–45°. Ubezpieczenie jednoczesne.

R2–R3 Wysokość 3170 m. Nie wychodząc na śnieg, przejść po skałach i wyjść na osypiskowe półki. Przejść po półkach – 100 m do śnieżnego grzbietu. Śnieżny grzbiet – 50 m, przejść w raczkach lub po skalnych występach z przemiennym ubezpieczeniem, w zależności od stanu stoku.

R3–R4 Po śnieżnym grzbiecie po osypiskowych półkach po prawej stronie poruszać się w kierunku czarnego żlebu 100 m. Podejść pod skalną ścianę.

R4–R5 Pierwszy kluczowy odcinek. Z lewej strony ściany (z prawej strony od czarnego żlebu) poruszać się w górę 70–80 m, przemienne ubezpieczenie, nachylenie 60–70°. "Żywe" kamienie, ostrożność przy ubezpieczeniu i przejściu. Wyjście na osypiskowe półki.

R5–R6 Po osypiskowych półkach dojść do rudego żlebu, przejść go z lewej strony 50 m, 50–60°, i po prostych skałach wyjść na nachylone półki. "Żywe" kamienie, przejście przemienne.

R6–R7 Poruszać się w prawo po nachylonych płytach 50 m do wyjścia na śnieg.

R7–R8 Po śniegu w górę, poruszać się z lewej strony grzbietu i po 100 m wyjść na grzbiet pod ścianę, 2-gi kluczowy odcinek. Bliżej skał śniegu mniej, pod nim lód.

R8–R9 Po skalnej ścianie 50 m, 70–75°, wyjść pod "żandarma". Dogodne miejsce dla ubezpieczenia przez występy.

R9–R10 Objąć żandarma z prawej strony, po nachylonych płytach, wspiąć się na grzbiet, 50 m.

R10–R11 Po łagodniejącym grzbiecie 400 m wyjść na szczyt. Jezioro można obejść z dowolnej strony. Szczyt na skałach, oznaczony piramidą z tabliczką "CAI".

Zejście po NE grzbiecie. Ze szczytu zejść po śnieżnym grzbiecie do pierwszego "дюльфера". Dalej po skałach i śniegu jeszcze 3 "дюльфера" do północnego stoku, wszędzie są wybite punkty. W mgle zejście nie jest widoczne, dlatego konieczne jest uważne przestudiowanie opisu zejścia po NE grzbiecie.

Na trasie są kamieniożerne odcinki, przejście wymaga uwagi i ostrożności.