Mistrzostwa Moskwy w alpinizmie 2011 r. Klasa technicznych wejść

Sprawozdanie z wejścia

zespołu Klubu Alpinistów i Skałолазów MEI na pik Urriellu (Naranjo de Bulnes) 2519 m. przez Północno-Zachodnią ścianę 6B kat. trud., trasą „Zimowe sny / Sueños de invierno” Hose Luis Garcia Gallego i Miguel Angel Diaz, 1 marca – 8 maja 1983 r. (69 dni)

5 października 2011 r.

Paszport wejścia

1. Kordyliera Kantabryjska, rejon Picos de Europa, Hiszpania.
2. Pik Urriellu/Picu Urriellu 2519 m, (Naranjo de Bulnes / Naranjo de Bulnes) przez Północno-Zachodnią ścianę (trasą „Zimowe sny/Sueños de Invierno”)
3. Proponowana kat. trud. 6B
4. Charakter trasy: skalna
5. Przewyższenie trasy: 470 m.
6. Długość trasy: 515 m., z czego 6B – 460 m., w tym ITO – 340 m.
7. Średnie nachylenie: trasy do wyjścia na grań 87° st. części przewieszonej 115° st. Liczba haków pozostawionych na trasie — Liczba haków wykorzystanych na trasie — Liczba wbitych haków:
   • skalnych – 72;
   • закладок – 24;
   • friendów – 45;
   • ołowianych plomb – 54;
8. Czas przejścia zespołu: 51 godz., 6 dni (w tym 4 dni opracowywania trasy)
9. Kierownik: Koroczkin Aleksiej Siemionowicz KMS Uczestnicy:
   • Niłow Siergiej Aleksiejewicz MS
   • Lange Aleksandr Siergiejewicz KMS
10. Trener: Koroczkin Aleksiej Siemionowicz KMS, Instr. III kat. Wyjście na trasę: 15:00 30 września 2011 r. Wyjście na wierzchołek: 14:00 5 października 2011 r. Powrót do obozu Vega Urriellu: 16:20 5 października 2011 r.
11. Nochewki:
    • 1-sza (wiszaca) na platformie na odc. R3 wg załączonego schematu
    • 2-ga (wiszaca) na małej półce na odc. R11 wg załączonego schematu

Techniczne zdjęcie „Północno-Zachodniej ściany piku Urriellu” z nićmi tras.

Wykonano 2 października 2011 r., miejsce fotografowania – ze stoku wierzchołka Neverón del Urriellu, odległość 1 km.

Schemat tras Północno-Zachodniej Ściany „Urriellu” Naranjo de Bulnes cara O

1. Zumbelt A3+6a
2. Pilar del Cantábrico A2+6a (8a+)
3. Tramuntana A4+7a+
4. Sueños de Invierno A5+6c
5. Marejada Fuerza 6 A4+6a
6. Principado de Asturias A4+6a
7. Mediterráneo A3+6b
8. Vivencias en Solitario A3+V
9. Murciana A1+6a (7c+)
10. Opera Vertical A3+6c
11. Directisima A1+6a (75+)
12. Soy un hombre nuevo 7b+
13. Revelación A3+6a
14. Tiempos modernos A3+6b
15. Sólo al viento A47a
16. Rabadá-Navarro A2V(6c+)
17. Almirante A1+6b (7a)
18. Excalibur
19. Cuelebre 6c+A1+
20. V Imperio 7b+A0
21. Sagitario 6b
22. Leiva V+A2(7a+)
23. Cherokee Way 6aA1 (7a)

Fotopanorama rejonu

Pik Urriellu 2519 m

La Morra 2553 m

Morra del Karnizoso 2118 m

Obóz bazowy 1957 m

Widok ze stoku wierzchołka Neverón del Urriellu

Mapka rejonu

1. Arenas de Cabrales 625 m.
2. Sotres 1045 m.
3. Pondebano 1212 m.
4. Chatka Vega de Urriellu 1957 m.
5. Pik Urriellu 2519 m.

Harmonogram wejścia

Profil trasy

Rysowany profil trasy „Zimowe sny” na piku Urriellu (Naranjo de Bulnes)

R16 2519 m. R15 R14 R13 R12 R11 2421 m. R10 R9 R8 R7 R6 R5 R4 R3 2150 m. R2 R1 R0 2050 m.

Średni kąt nachylenia trasy 74°. Średni kąt nachylenia części ściennej 87°. Kąt nachylenia części przewieszonej 115°.

Schemat trasy w symbolach UIAA

Opis trasy po odcinkach

R0 od niewielkiego skalnego występu w 5 m na prawo znajduje się początek trasy. Pierwsze trzy metry są przechodzone w swobodnym wspinaniu po ściance z małymi pionowymi uchwytami, kąt nachylenia ściany około 85°. Następnie pionowa ściana przechodzi w przewieszenie 115° i jest przechodzona na ITO z wykorzystaniem elementów zakładkowych typu camaloty, kotw oraz skalnych haków typu „banan”. Na odcinku znajduje się jeden obcy punkt ubezpieczenia niewysokiej niezawodności przez „zegar piaskowy” w 25 m od początku odcinka. Długość odcinka 30 m. Stacja na dwóch nowych, dobrej jakości szlamburach i na jednym starym i mniej niezawodnym szlamburze. Znajdowanie się na stacji przez dłuższy czas jest niewygodne.

R1. Od pierwszej stacji trawers w lewo — do góry na ITO. Na odcinku znajdują się dwa zardzewiałe bolty pod nakładane ucho, które udało się wykorzystać przy pomocy linki, długość odcinka 40 m.

Do ubezpieczenia wykorzystano:

• закладки średniej wielkości – 2 szt.
• friendy – 10 szt.
• kotwy – 12 szt.
• haki skalne – 4 szt.

Dla sztucznych punktów oparcia wykorzystano skalne wykształcenia. Punkty dla asekuracji i przejścia niewysokiej niezawodności. Stacja na dwóch nowych szlamburach, na lewo od drogi ruchu następnego odcinka znajdują się dwa stare szlambury. Znajdowanie się na stacji przez dłuższy czas jest niewygodne.

R2 A3. Długość odcinka 35 m. Pierwsze 7 m ruch w górę i w lewo pod przewieszenie, następnie przez przewieszenie w górę 10 m i znowu w lewo w górę po pionowej płycie do stacji.

Na odcinku:

• dwa haki ze złamanymi uchem (obciążać można z dużą ostrożnością);
• znajdują się ołowiane plomby ze złamanymi linkami.

Asekuracja:

• przez kotwy i friendy;
• skalne wykształcenia dla ITO.

Sprzęt na odcinku:

• kotew – 7;
• friendów – 3.

R3 А4. Długość odcinka 45 m. Wisząca stacja i w dalszym ciągu miejsce dla instalacji platformy. Miejsce dla asekuracji niewygodne, stacja na dwóch szlamburach, jeden z nich dobry, plus dwa kotwy.

Następnie prosto w górę z użyciem ołowianych plomb, kotew. Punkty asekuracyjne skrajnie niewiarygodne. Jeden szlamбур w 8 m nad stacją pozwala wykluczyć niedopuszczalne ryzyko w dalszym posuwaniu się w górę.

Wykorzystano:

• kotew – 8
• ołowianych plomb – 11
• starych drewnianych kołków – 2
• „zegarów piaskowych” – 1 szt.
• haków skalnych – 3 szt.
• „skayhak” dla ITO – 12 razy
• skalne wykształcenia dla ITO – 8 razy

R4 A4.

Długość odcinka 50 m.

• Wisząca stacja na dwóch szlamburach.
• Od stacji w górę po skośnym odłamku, urowadzającym w prawo na płytę.
• Po płycie trawers w prawo 5 m.
• Następnie w górę po płycie 20 m do końca reliefu.
• Trawers w prawo do wewnętrznego kąta do „zegarów piaskowych”.
• Od „zegarów piaskowych” w lewo w górę na płytę 7 m po dużych jamach.
• Punkty dla asekuracji niewiarygodne.
• ITO po reliefie na „skayhakach”, po starych ołowianych plombach.
• Dla asekuracji wykorzystano:
  • haki V-kształtne (typu „banan”) – 4 szt.
  • ołowiane plomby – 12 szt.
  • kotwy – 8 szt.

R5 A4+ (A5?). Długość odcinka 30 m. Wisząca stacja. Od stacji w górę i trochę w lewo do stacji pod przewieszeniem. Stacja na 3 szlamburach. Relief skrajnie ubogi. ITO z wykorzystaniem ołowianych plomb, kotew, drewnianych klina i jednej, pozostałej przy życiu skalnej wykształcenia.

R6 A4. Długość odcinka 30 m. Wisząca stacja. Od stacji w górę przez niewielki występ 20 m. Dla asekuracji znajdują się sztuczne „zegary piaskowe”. Następnie trawers w lewo z naborem wysokości.

Do przejścia wykorzystano:

• haki V-kształtne (typu „banan”) – 3 szt.
• Kotwy – 5 szt.
• Skalne wykształcenie
• Ołowiane plomby – 7 szt.

R7 A3. Długość odcinka 20 m. Wisząca stacja. Od stacji w górę 10 m i 10 m po przekątnej w górę i w lewo.

Lista:

• Ołowiane plomby 7 szt.
• Kotwy 4 szt.
• 2 elementy zakładkowe
• Skalne wykształcenie dla ITO

R8 A1. Długość odcinka 45 m. Wisząca stacja na 4 starych szlamburach. Od stacji w górę, następnie w prawo do wewnętrznego kąta z wykorzystaniem camalotów jako sztucznych punktów oparcia, następnie z wykorzystaniem kotew w górę na skośną półkę. Po prostej półce w prawo do stacji na dwóch szlamburach.

R9–R10 V+. Długość odcinka 45 m. Nieskomplikowane wspinanie po kominie z wyjściem w lewo na półkę o szerokości 3–4 m.

Stację trzeba przenieść w lewo na 10 m pod przewieszenie. Stacja: 3 stare haki + „zegary piaskowe”.

Biwak.

R11 A0 V+. Długość odcinka 35 m.

Wspinanie:

• Z półki w górę
• Następnie przez niszę w lewo
• Następnie w górę do podstawy wewnętrznego kąta
• Po kącie w lewo w górę na półkę

Na odcinku znajdują się dwa stare haki.

R12 V+. Wygodna stacja na szlamburach. Długość odcinka 30 m. W lewo, w górę nieskomplikowane wspinanie do następnej stacji z trzech stacjonarnych haków. 4 camaloty, 4 закладки.

R13 V+. Długość odcinka 45 m. Z wygodnej stacji z 3 stacjonarnych haków poruszamy się wspinając prosto w górę, asekurując się przez elementy zakładkowe do stacjonarnej stacji z 2 szlamburów. 4 закладки, 5 camalotów.

R14 VI+. Długość odcinka 35 m. W górę po płycie, asekurując się przez закладки, podchodzimy do skomplikowanego wewnętrznego kąta. Po wewnętrznym kącie, obok przewieszenia, wychodzimy na prosty przedwierzchołkowy grań:

• 5 закладок
• 4 camaloty.

R15 III. Po prostym grani 200 m do wierzchołka. Poruszanie się odbywa się jednocześnie.

Spust wspinaniem po nieskomplikowanym grani 150 m, następnie 4 zjazdy do ścieżki. Wystarczy lina o długości 50 m. Następnie do biwaku 1 godz. po ścieżce.

Techniczne zdjęcie trasy.

Wykonano 5 października 2011 r.

Działania taktyczne zespołu

Do wejścia wybrano okres jesienny. Naszym zdaniem jest to najodpowiedniejszy czas dla dokonania wejścia. Do Hiszpanii zespół przybył samolotem do miasta Barcelona, następnie samochodem do osiedla Sotres. Zespół z trzech wspinaczy i jednego obserwatora, ze względu na ograniczenia w transporcie i dalszym przewozie bagażu, korzystał z ograniczonego, ale wystarczającego dla komfortowego i bezpiecznego przemieszczania się ilości sprzętu i produktów.

Szczęście nam dopisywało, i pierwszą osobą, z którą się zapoznaliśmy, był Miguel Angel Mora — mówiący po angielsku, doskonały znawca okolicy i bardzo komunikatywny człowiek z dobrym poczuciem humoru. Miguel jest pierwoprohodcą trasy NOSFERATU i ma wiele innych zasług w działalności sportowej. Ten pełen energii i bardzo wysportowany weteran opowiedział nam wszystko o trasie i nawet trochę więcej.

Wstępnie aklimatyzowany zespół skorzystał ze zwykłych produktów ze zwykłego supermarketu; ze sprzętu trzeba było dokupić tylko materace.

Łączność odbywała się przez telefon, który działa tylko na ścianie i w promieniu 100 m od początku trasy.

Na trasie wykorzystano:

• linę statyczną – 4 szt. po 50 m;
• linę dynamiczną – 1 szt. o długości 50 m;
• platformę firmy „Metolius” – na dwie osoby.

Wybór tej ilości sprzętu pozwolił przebyć trasę szybko, dostatecznie bezpiecznie i bez zbędnej gonitwy i ociężałości.

Na początku ściana wywarła mylne wrażenie, wydawało się, że wszystko będzie bardzo proste i szybkie. Obserwacje za ścianą wykazały:

• Słońce zupełnie nie dociera do trasy
• Przez cały dzień trzeba będzie pracować w cieniu

30 września 2011 r.

Na start wyszliśmy we dwoje — Koroczkin – Niłow długo po obiedzie, po prostu „poszperać” w skale i rozruszać się, i tak przeszliśmy pierwszy odcinek i jeszcze 10 metrów. Lange – Gordiejew zeszli w dół po pozostały sprzęt i produkty do osiedla Pondebano.

1 października 2011 r.

Następnego dnia po śniadaniu dwójka Koroczkin – Lange kontynuowała ruch w górę. Przebyto odcinek R2 i jeszcze 7 m odc. R3. Nikołaj Totmin w swoim czasie powiedział o tej trasie:

„Na zwykłej szóstce: jedna lina, druga, trzecia... — i tak cały dzień. Na «zimowych snach»: jeden metr, drugi, trzeci... — i tak cały dzień.”

2–3 października 2011 r.

2 października rozpoczął prowadzenie Siergiej Niłow, asekurując — Koroczkin. Przebyto do końca odcinek R3, wyszliśmy na spłaszczenie, ściana z ostrego przewieszenia po prostu „położyła się” do 90° i została przebyta jeszcze jedna lina z ITO A4. W tym czasie Aleksandr Lange podniósł się na nieskomplikowany wierzchołek naprzeciw piku Urriellu i zrobił zdjęcia Północno-Zachodniej ściany dla tego sprawozdania.

3 października 2011 r.

Tego dnia dwójka Niłow – Koroczkin przebyła najtrudniejszy odcinek, określony w hiszpańskim opisie jako ITO A5, na który trzeba było poświęcić cały dzień (szedł już 4 dzień opracowywania trasy). Ruch odbywał się głównie na plombach, bardzo rzadko gdzie udało się wbić kotwę, ale to trochę podnosiło bezpieczeństwo przejścia odcinka. Dla Hiszpanów taki sprzęt, jak kotwy, jest zupełnie nieznany.

Trzeci uczestnik, Aleksandr Lange, po przymocowanej linie o długości 100 m podniósł i zainstalował:

• platformę,
• wodę,
• żywność

na odc. R3, który został określony jako najwygodniejszy z punktu widzenia ewakuacji zbędnego sprzętu w momencie „oderwania”.

Ta taktyka i rozkład sił pozwoliły osiągnąć maksymalną wydajność od uczestników i akceptowalną szybkość przemieszczania się. Psychologiczne i informacyjne wsparcie z biwaku było wykonywane przez Wasilija Gordiejewa — utalentowanego organizatora i niestrudzonego wesołka. Pierwszy zawsze pracował na podwójnej linie i nie doświadczał nadmiaru lub niedoboru w sprzęcie.

Po napiężonym dniu i obróbce najtrudniejszej liny dwójka Niłow – Koroczkin zeszła na przygotowaną platformę na stacji R3 i rozłożyła się na nocleg. Aleksandr Lange zszedł w dół do obozu, by rano podnieść się z niezbędnym sprzętem i produktami.

4 października 2011 r.

Dzisiaj, 4 października, dzień „oderwania”, z obozu bazowego do platformy podniósł się trzeci członek zespołu Aleksandr Lange i rozpoczął ewakuację platformy i zbędnego biwakowego sprzętu i lin w dół pod podstawę trasy. Spuszczanie tego sprzętu było wykonywane za pomocą specjalnie przygotowanej liny o długości 50 m i jednej głównej liny.

Ściana zaczęła się nieco „układać”, i szybkość na trasie nieco wzrosła. Pod wieczór 4 października grupa zebrała się na nocleg na półce, na stacji R11. Miejsce noclegu jest położone pod występem, co zapewnia dodatkową ochronę przed niekorzystnymi warunkami.

Do biwaku wykorzystano następujący sprzęt:

• dwa śpiwory o łącznej wadze 2 kg
• dwa materace
• dwie ciepłe kurtki
• bele liny jako poduszki

Dla asekurującego wykorzystano siedzenie zrobione z deseczki i liny. Pozostałości wody i produktów skończyły się na wierzchołku; w zasadzie, zapasy prowiantu można było rozciągnąć jeszcze na jeden dzień.

Ze względu na wysoką fizyczną i psychiczną trudność trasy uczestnicy podczas wejścia:

• spali w dostatecznej ilości
• bardzo nie spieszyli się ze śniadaniem
• gęsto jedli kolacje
• wykonywali tylko dobrze obmyślane działania

Udało się uniknąć:

• splesków
• niebezpiecznych „wahadeł”
• utraty sprzętu
• nieprzewidywalnego „zrzucania” żywych kamieni

Obiektywnie oceniając techniczną trudność trasy, można powiedzieć, że trasa przebyta przez zespół, przy długości 500 m, ma pełny zestaw technicznych trudności i wymaga od alpinisty:

• najwyższej techniki skalnej,
• umiejętności pracy z ITO na przewieszonych skałach z drobnym reliefem z elementami przejścia na swobodne wspinanie i z powrotem,
• zastosowania różnorodnych środków organizacji asekuracji,
• fizycznej i psychicznej wytrzymałości.

Pod względem liczby odcinków 6 kategorii trasa odpowiada 6B kat. trud.

Sporządził Aleksiej Koroczkin (badlieutenant@mail.ru)

Fotoilustracje

Foto №1 — Odcinek R1–R2

Foto №2 — Odcinek R2–R3

Foto №3 — Odcinek R3–R4

Foto №4 — Odcinek R3–R4

Foto №5 — Odcinek R5–R6, relief A4–A5

Foto №6 — Odcinek R6–R7

Foto №7 — Odcinek R7

Na wierzchołku piku Urriellu 2519 m, 5 października 2011 r. — Siergiej Niłow, Aleksiej Koroczkin, Aleksandr Lange