Sprawozdanie

Z wejścia zespołu CSKA im. Demczenko na szczyt Trezenta (3609 m) przez S stok i NE gr., 2A kat. trudn. Alpy Graickie, region Valle d'Aosta, Park Narodowy Gran Paradiso

Kierownik: A. W. Jurkin St. trener: J. W. Kuzniecowa

Paszport wejścia

Alpy Graickie (Włochy). Region Gran Paradiso. № 10.3 (wg KGBM 2011)
szczyt Trezenta (3609 m) przez S stok i NE gr.
Proponowana kategoria trudności — 2A kat. trudn.
Charakter trasy: kombinowana
Różnica wysokości na trasie: 550 m

Długość trasy: 1100 m. Średnie nachylenie:
- Głównej części trasy: 45°;
- Całej trasy: 40°.
Liczba haków pozostawionych na trasie: Razem — ; w tym haków wbitych —
Czas przejścia zespołu: 4,5 godz. (bez uwzględnienia zejścia)
Kierownik: Jurkin A. W., KMS

Uczestnicy:
- Kuzniecowa Ju. P., 1. sp. razrjad
- Wierszynin W. N., 2. sp. razrjad
- Wawk S. W., 2. sp. razrjad
Trener: Kuzniecowa J. W.
Wyruszenie do trasy z BL: 5 lipca 2012 r., 8:00. Trasa rozpoczęta: 5 lipca 2012 r., 9:30. Wyjście na szczyt: 5 lipca 2012 r., 13:00. Powrót do BL: 5 lipca 2012 r., 15:00. Zejście ze szczytu: po 1A kat. trudn. po NW grzbiecie do schroniska V. Emanuele.
Organizacja: UTS CSKA im. Demczenko (Moskwa)
Osoba odpowiedzialna za sprawozdanie: Jurkin A. W.

Adres e-mail: S2_aleks@mail.ru

Zdjęcie ogólne szczytu.

Trasy na szczyt Trezenta

Trasa przez NE grzbiet (M. Baretti, A. Blanchetti, 1867) 2A–2B kat. trudn.
Trasa przez S stok i NE grzbiet. 2A kat. trudn.
Przez NW grzbiet i NW ścianę (G. Bobba, C. Therisod, G. Noro, 1894) 1A kat. trudn.
Trasa przez W grzbiet (G. Yeld, Henry, 1883) 1B–2A kat. trudn.

Zdjęcie wykonane z moreny lodowca Monchorve (Ghiacciaio di Moncorve) 3 lipca 2012 r.

Zdjęcie profilu trasy po prawej

Fotopanorama rejonu.Widok na region Gran Paradiso.

Oznaczenia wierzchołków (z wysokościami) na mapie:
1. Punta Galisia 3346 m	28. Punta Rossa della Grivola 3630 m
2. Punta Basei 3338 m	29. La Grivola 3969 m
3. Punta Gran Vaudala 3272 m	30. Grivoletta 3514 m
4. Taou Blanc 3438 m	31. Gran Nomenon 3488 m
5. Aouillé 3440 m	32. Mont Favret 3173 m
6. Cima di Entrelor 3430 m	33. Punta Valletta 2793 m
7. Punta Percià 3227 m	34. Becca Piana 2271 m
8. La Roletta 3384 m	35. Punta Ceresole 3777 m
9. Punta Bianca 3427 m	36. Testa della Tribolazione 3642 m
10. Punta Bioula 3414 m	37. Testa di Valnontey 3562 m
11. Punta del Ran 3272 m	38. Becca di Gay 3621 m
12. Punta Chamoussière 2942 m	39. Becco Meridionale della Tribolazione 3360 m
13. Monte Paillasse 2414 m	40. Roccia Viva 3650 m
14. Cima dell'Arolley 2996 m	41. Torre del Gran San Pietro 3692 m
15. Cima di Seiva 3075 m	42. Punte Patri 3581 m
16. Punta Fourà 3411 m	43. Punta Valletta 3356 m
17. Mare Pércia 3385 m	44. Punta di Valmiana 3244 m
18. Denti del Broglio 3454 m	45. Punta Fenilia 3053 m
19. Becca di Monciair 3544 m	46. Punta d'Ondezana 3452 m
20. Ciarforon 3642 m	47. Becco di Valsoera 3369 m
21. La Tresenta 3609 m	48. Punta delle Sengie 3408 m
22. Becca di Moncorvè 3875 m	49. Monveso di Forzo 3322 m
23. Gran Paradiso 4061 m	50. Grande Arolla 3246 m
24. Piccolo Paradiso 3923 m	51. Punta della Tsesère 3117 m
25. Becca di Montandayné 3838 m	52. Torre di Lavina 3308 m
26. Herbetet 3778 m	53. Punta di Acque Rosse 2952 m
27. La Gran Serra 3552 m	54. Punta Nera 3064 m

Schemat podejścia z Bazy (kemping Pont) do schroniska Vittorio Emanuele II.

Szczyt Trezenta (La Trezenta) 3609 m, na który prowadzono wspinaczkę, znajduje się w regionie Parku Narodowego Gran Paradiso. Park ten jest położony w Alpach Graickich w autonomicznym regionie Valle d'Aosta na północy Włoch.

Najwyższy punkt regionu Gran Paradiso — 4061 m — jest siódmym pod względem wysokości szczytem Alp (Mont Blanc — pierwszy).

Praktycznie cały region Valle d'Aosta jest nasycony górami. Znajdują się tu jedne z najbardziej kultowych włoskich i w ogóle alpejskich szczytów — Monte Bianco (Mont Blanc), Grand Jorasses, Cervino (Matterhorn), Gran Paradiso i inne.

Większość tras interesujących z punktu widzenia alpinizmu znajduje się w paśmie Gran Paradiso. Ponieważ wysokość szczytów w regionie wynosi 3500–4000 m, występują tu praktycznie wszystkie formy ukształtowania terenu — skały, lód, śnieg itp. Dość dużo jest tras kombinowanych. Przeważają trasy o 1–4 kategorii trudności, ale są też trasy 5 kategorii.

Wspinaczka na szczyt Trezenta odbyła się w ramach UTS CSKA im. Demczenko (Moskwa) w czerwcu — na początku lipca 2012 r. Baza UTS mieściła się w kempingu w Pont. Pont jest najwyższą i najbardziej oddaloną miejscowością w dolinie Valsavaranche. Wysokość nad poziomem morza wynosi 1950–2000 m.

Bezpośredni wyjazd na trasę odbył się ze schroniska Vittorio Emanuele (Vittorio Emanuele II). Schronisko znajduje się u podnóża szczytu Gran Paradiso na wysokości 2732 m. Podejście wygodną ścieżką z Pont zajmuje około 2 godzin.

Trezenta znajduje się w grzbiecie pomiędzy szczytami Ciarforon 3642 m i Moncorve (Becca di Moncorve) 3875 m. Współrzędne geograficzne szczytu: 45°29′57,08″ N 7°15′50,48″ E.

Opis odcinków trasy.

Nr odcinka	Długość, m	Nachylenie, stopnie	Charakter ukształtowania terenu	Kategoria trudności
R0–R1	400	20–30	Śnieg-lód	I
R1–R2	300	40	Śnieg-lód	II
R2–R3	150	20–35	Skały-śnieg	I
R3–R4	150	45	Skały	II–III
R4–R5	100	20	Skały	I

Zdjęcie techniczne trasy

Krótki opis przejścia trasy po odcinkach.

R0–R1 Po przejściu moreny lodowca i łagodnych skalnych wypukłości rozpocząć ruch w kierunku lewej krawędzi skalnych wysp. W drugiej połowie dnia ze skał mogą spadać kamienie.

R1–R2 Objąć skalne wyspy z lewej strony, następnie w górę w prawo. Podczas ruchu orientować się na przełęcz (obniżenie) w grzbiecie. Śnieg-lód. Ubezpieczenie za pomocą czekanów, w miejscach, gdzie śniegu jest mało — używać śrub lodowych. Wyjść na przełęcz.

R2–R3 Od przełęczy ruszyć w górę. Grzbiet początkowo łagodny — następnie nachylenie zwiększa się. Uwaga! Na pochyłych płytach znajdują się luźne kamienie!

R3–R4 Po skałach grzbietu (miejscami zniszczonych) w górę po prawej stronie. Pierwszy jendarme ominąć z lewej. Ubezpieczenie przez przełomy i występy. Dalej w zależności od stanu ukształtowania terenu. Miejsca na stacje są dogodne. Po złej pogodzie skały mogą być oblodzone, w takim przypadku lepiej poruszać się w rajtuzach.

R4–R5 Po prawej skalnej części grzbietu wyjść na przedwierzchołkową łagodną część. Na szczycie znajduje się duży metalowy krzyż.

Zejście po trasie po NW ścianie i NW grzbiecie po osypach i śnieżnikach. Punkt orientacyjny podczas schodzenia — należy przejść około 50 m z powrotem po NE grzbiecie, tam zaczyna się ścieżka zjazdowa po osypach i śnieżnikach. Zejście 1–1,5 godz. Uwaga! W środkowej i dolnej części przy słabej widoczności nie zaleca się odchodzić zbyt daleko w prawo, możliwe są obsunięcia kamieni ze skalnych występów.

Trasę w ogólności można ocenić jako dość bezpieczną. Niebezpieczne momenty związane z obsunięciem kamieni pojawiają się w drugiej połowie dnia w środkowej i dolnej części ściany. Dotyczy to także zejścia.

Ilustracja fotograficzna sprawozdania