Alpy Sabaudzkie, Francja,

18–19 lipca 2008 r.

Paszport wejścia

1. Alpy Sabaudzkie, Francja
2. Mont-Blanc, południowo-wschodnia, klasyczną trasą.
3. Przewidywana kat. trudn. 2A.
4. Charakter trasy: śnieżno-lodowy
5. Różnica wysokości: około 1610 m (3200–4810).
6. Kierownictwo: Duszarин Iwan Trofimowicz — MSМК, 1. kategoria; Оwczinnikow Aleksiej Juriewicz, 1. kategoria, lekarz, stażysta; Bryk Roman, 1. kategoria, stażysta.
7. Uczestnicy: Wołkow Artiom; Goworow Anatolij; Ziablikowa Maria; Kaługin Dmitrij; Klimow Aleksandr; Komarow Aleksiej; Konanczuk Denis; Kutiejew Nikołaj; Michajliczenko Anna; Mrdułasz Paweł; Niestierowa Olga; Owczinnikow Aleksiej; Rassadina Julija; Sołowjowa Irina; Sugakowa Anna; Tutaew Piotr; Fietisow Donat; Szyszkonowa Olga; Szopienko Wiaczesław
8. Wyruszyli na trasę: 2:30, 18 lipca 2008 r.

Wyszli na wierzchołek: 8:45, 12 lipca 2008 r. Powrócili do schroniska Aiguille du Goûter: 16:00, 13 lipca 2008 r.

Opis rejonu

Mont Blanc — najwyższy szczyt w Europie, na granicy francuskiego regionu Górna Sabaudia i włoskiej prowincji Turyn, stanowi dział wodny między rzekami Rodan i Pad, 4810 m wysokości, należy do Alp Sabaudzkich, tworzy z sąsiednimi górami szczególną masę, która jest prawie w całości krystaliczna; ma strukturę wachlarzową; główny składnik to protogin, otoczony gnejsem, łupkiem mikowym i łupkiem. Wierzchołki są albo zaokrąglone, albo w formie zębatej skały. Główny łańcuch wznosi się w postaci stromego skalistego lodowca między rzekami Arve i Dora Baltea i stromo opada na południowy wschód. Na północny zachód odgałęziają się boczne odnogi, rozdzielone lodowcami i polami śnieżnymi; tutaj wznoszą się:

• Aiguille de Trélaté
• Dôme de Miage
• Mont Maudit
• Aiguille de Jéan
• skały Grandes i Petites Jorasses
• Aiguille de Talèfre (3750 m)
• Aiguille de Triolet (3879 m)
• Mont Dolent (3830 m)

Dogodne przejścia znajdują się tylko na krawędziach góry, ponieważ tylko tam grzbiet obniża się do 3300 m; w poprzek grzbietu znajdują się tylko lodowe przełęcze:

• Col du Géant (3362 m)
• Col de Miage (3403 m)
• Pas d’Argentière

Z 30 lodowców najważniejsze to:

• Argentière
• Bossons
• Mer de Glace
• Miage
• Brenva
• Trient (na północy)
• lodowce: de Miage, de la Brenva, du Mont Dolent i de Sallenns (na wschodzie)

W 1768 r. jako pierwszy na Mont Blanc wszedł Jacques Balmat, następnie dr Paccard w 1787 r.

Mapa rejonu:

Opis trasy:

Chamonix — Saint Gervais — Aiguille du Goûter (schronisko Goûter, 3800 m.) — Mont-Blanc (4810 m.)

Podejście pod trasę (a raczej przyjazd) zaczyna się od stacji tramwaju w Les Houches lub w Saint Gervais. Podróż tramwajem zajmuje około godziny, końcowa stacja tramwaju — Nid d’Aigle (Orle Gniazdo, 2372 m.).

Od Orlego Gniazda:

• Pieszo dobrze oznakowaną ścieżką do niewielkiego schroniska górskiego — 1 godzina;
• Następnie w prawo ścieżką wzdłuż niewyraźnie zaznaczonego grzbietu — wyjście na lodowiec;
• Przeciąć łagodny i bezpieczny lodowiec, zostawiając po prawej schronisko Tête Rousse, w kierunku niewielkiej przełączki (jeszcze do półtorej godziny) w długim grzbiecie, rozdzielającym dwa lodowce.

Schronisko Tête Rousse

Dalej przeciąć zagrożony spadającymi kamieniami żleb i wyjść na długi skalisty grzbiet, prowadzący prosto do schroniska Aiguille du Goûter (3817 m, 4–6 godz. od „Orlego Gniazda”). Droga prowadzi po skalistych blokach (do 2B kat. trudn.), z elementami „Via Ferrata” — stalowymi linami i stopniami w szczególnie trudnych miejscach — do schroniska Aiguille du Goûter. Nieco wyżej schroniska teoretycznie możliwe jest rozbicie namiotów na śniegu.

Wspinaczka od schroniska Tête Rousse po „Via Ferrata” po skalistych grzbietach.

Wyjście na wejście ze schroniska Aiguille du Goûter o 2–3 w nocy. Zaraz po wyjściu zakładają raki. Droga prowadzi wzdłuż szerokiego grzbietu (trzeba omijać szczeliny) do wierzchołka Dôme du Goûter (2 godz.), następnie zejście na przełączkę Col du Dôme, do której podchodzi trasa „przez Grand Mulet”. Dalej — obok schroniska Vallot na grzbiet, który w tym miejscu się zwęża. Wąskim grzbietem, w zespołach, poruszają się w kierunku wierzchołka. Na przedwierzchołkowym grzbiecie często jest bardzo silny wiatr. Po pewnym czasie grzbiet wyprowadza na wierzchołek.

Przez cały czas wejścia grupa poruszała się dobrze wydeptaną ścieżką.

Wielu zaczyna wejście z 3200 m (od schroniska Tête Rousse).

Początek podejścia od schroniska Aiguille du Goûter — ruch po grzbiecie

Zdjęcie ze schroniska Vallot na wysokości 4200 m

Zdjęcie z wierzchołka

Czas wejścia na wierzchołek 4,5–6 godz. Zejście tą samą drogą — 2 godz.